Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Το οφείλει η δική μου γενιά και πρέπει να το πληρώσει...

Θυμάμαι οταν πήρα την συνταξή μου και ήρθα στο χωριό.
Μέρες Καλοκαιριού ήτανε και με εξέπληξε η κίνηση και η ζωντάνια σχεδόν σε όλα τα μαγαζιά του.
- Ποια κρίση είπα μέσα μου, ετούτοι πρέπει να’ναι όλοι ματσωμένοι.
Και να οι σακούλες με τα κρέατα και τα ψώνια απο το Souper Market, και να τα τσίπουρα και τα ουϊσκυ, και να τα γεμάτα καφενεία και τα καφέ να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Ομως "Μηδένα όμως προ του τέλους μακάριζε" που είπε κι ο σοφός.

Επτά χρόνια ακριβώς περάσανε από τότε, και εδώ σ’αυτόν τον Άγιο τόπο, τώρα έχουν αλλάξει σχεδόν όλα.
Η κρίση χτύπησε κι εδώ.
Εκτός από τους αστούς που ρήμαξε τελείως, τώρα ανηλεώς χτυπάει και τους αγρότες.
Πάνε οι εποχές με τις επιδοτήσεις και τα πλασματικά που γέμιζαν τα τραπέζια των ουζερί και καφενείων στα χωριά μας.
Τώρα ούτε για καφέ.
Είναι λογικό λοιπόν να καταφέρονται κι αυτοί εναντίον του πολιτικού συστήματος που μας έχει φέρει σ’αυτά τα χάλια, και κάτι τέτοιο θα το περίμενε κάποιος με δύο γραμμάρια μυαλό.

Κι ήρθε κάποιος φίλος συγχωριανός, που είναι φευγάτο το παιδί του στην Αθήνα για το μεροκάματο, κι αυτός φυτοζωεί στο χωριό χύνοντας άφθονο ιδρώτα στα χωράφια και μάλιστα χωρίς αντίκρισμα, και ζήτησε να κάτσει δίπλα μου στο καφέ για να μου πει ότι με διαβάζει ανελλιπώς, και ότι συμφωνεί με τα γραφόμενά μου.
- Άστα ρε φίλε η πρόστυχη η γενιά μας έχει σκοτώσει πια τα όνειρα της επόμενης γενιάς.
- Ήρθαν άσχημες μέρες...χρόνια οργισμένα που λέγαν κι οι παλιοί.
- Το μόνο, το ελάχιστο που μπορούμε τώρα εμείς να κάνουμε είναι να αφήσουμε τους νέους να διαλέξουν τι θέλουνε αυτοί...να αποτραβηχτούμε εμείς που τα "σκατόσαμε".
- Δεν το κάνεις ρε Παύλο πιο λιανά;
- Να ψηφίσουμε κι εμείς ότι θέλουν αυτοί ρε αδερφέ.
- Είσαι με τα καλά σου;...και τι ξέρουν τα παιδιά από πολιτική;
- Είδαμε και τα δικά μας χαΐρια...χειρότερα αποκλείεται να διαλέξουν.
- Αυτό αποκλείεται δεν γίνεται!
- Α! Δηλαδή είσαι φίλε αμετανόητος.
- Είμαι συνεπής...ξεχνάς τον αγώνα που έκανα εγώ για το κόμμα.
- Τώρα τι να σου πω...πολύ το εκτίμησε!
- Δεν έχει σημασία...έχουμε όμως κι ένα πρόσωπο!
- Δηλαδή εσύ είσαι ακόμα εκείνου του καιρού;
- Βέβαια γιατί ξέραμε ποιοι είναι δικοί μας, και ποιοι οι αντίπαλοι!
- Ποιοι αντίπαλοι ρε φίλε;...που πήγες και μάλωσες με τον συμπέθερο γιατί ήταν αντίθετος!
- Δεν ήθελα εγώ στο σπίτι μου φασίστες!
- Καλά όποιος δεν συμφωνεί μαζί σου είναι φασίστας;
- Αμ τι είναι δημοκράτης;...δημοκράτης είναι μόνο όποιος ψήφιζε και ψηφίζει το κόμμα μου τελεία και παύλα!

Ίσως νομίζετε ότι τα παραπάνω είναι φανταστικά.
Ένα ακόμα φανταστικό αφήγημα δικό μου.
Μακάρι να ήταν!
Έτσι εξηγούνται άλλωστε και τα ποσοστά των συνκυβερνόντων κομμάτων που έπρεπε να είναι περίπου στο μηδέν. Υπάρχουν άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε μια αλήθεια που έκτισαν μόνοι τους κι εννοούν σαν άλλοι μουζαχεντίν να την επιβάλουν ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά.
Άνθρωποι που πιάνουν το γουδοχέρι και χτυπούν το γουδί χωρίς να έχουν καταλάβει ότι τώρα είναι άδειο πια.

Κύριοι Βουλευτάδες και κύριοι Συνταγματολόγοι του κώλου, που έχετε πάρει "σβάρνα" τα κανάλια κάνοντας κάθε μέρα νέες συνταγματικές προτάσεις.
Κάντε λοιπόν ακόμα μία.
Βρείτε ένα πάτημα στο σύνταγμα (ξέρετε εσείς), ώστε στις επόμενες εκλογές να ψηφίζουν μόνο οι κάτω των σαράντα!
Ξέρω θα βρειτε απέναντι τον "Συνταγματολόγο" τον Βενιζέλο.
Το οφείλει όμως η δική μου η γενιά και πρέπει να το πληρώσει...!!!

Παύλος Σαμαράς




Δεν υπάρχουν σχόλια: