Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Που πάμε τελικά;

Σκηνή...Απέναντι από τον υπολογιστή...Ημερομηνία. Σήμερα.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος…εκείνο το γνωστό, μιας και τα 30 χρόνια ένσημα, ελέησαν να μ’ απαλλάξουν απ’ "την εντεταλμένη δουλειά", ποτέ όμως θέλω να πιστεύω και απο την "χομπίστικη", την εθελοντική.
Δεν θέλω να αφηγηθώ σήμερα μια ακόμη ιστορία...Θέλω απλώς να καταγράψω αυτά που βλέπω τριγυρίζοντας σ’ αυτά τα περιβόητα "Social media".

Παιδιά με χαμηλό επίπεδο γνώσης της γλώσσας, αδυνατούν να σκεφτούν σωστά, να κατανοήσουν "μηνύματα" (όχι τα sms, γι’ αυτά έχουν δικούς τους κώδικες) και να διατυπώσουν κάποιες απορίες και σκέψεις.
Σκεφτόμαστε με λέξεις και αν δεν ξέρεις το νόημα των λέξεων τότε τι να σκεφτείς;
Και δεν πρόκειται μόνο για παιδιά.
Όλοι εκείνοι που διατυπώνουν ηλίθιες, ανούσιες και ρηχές απορίες καθημερινά διαμορφώνουν την ίδια συνομοταξία της βλακείας.
Άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται ξύπνιοι και ενημερωμένοι, και γνώστες τάχα της πραγματικότητας σπέρνουν παντού ηλίθια ερωτηματικά και μάλιστα σε "χέρσο" τόπο:

- "Και ποια είναι η λύση τελικά;"
- "Και ποιον να ψηφίσω δηλαδή;"

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, που αναζητούν τον "Μεσσία" που θα τους απαλλάξει από την κόπο της αναζήτησης, που θα τους δώσει έτοιμες και εύκολες απαντήσεις για τα πιο απλά ως τα πιο πολύπλοκα ζητήματα. Κι όλο και λιγότεροι μπαίνουν στη διαδικασία του προβληματισμού, στην ανάγκη της αναζήτησης, την ένταση του εντοπισμού της λύσης. Κι ενώ όλοι ξέρουν ότι η εποχή της ευκολίας πέρασε ανεπίστρεπτα.
Έτσι μια νέα κάστα ανθρώπων ετοιμάζεται να εξουσιάσει (ήδη αυτό ξεκίνησε) τους πολλούς.
Με τη ποιότητα λέει της σκέψης ως νέο κριτήριο ανάδειξης των ισχυρών.
Φτιάχνουν "ποτάμια" για να χτίσουν γέφυρες για να περάσουνε στην εξουσία.
- Μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο πόταμος!
Κι έρχομαι τώρα να πω πως φταίμε όλοι μας.
Γονείς που θα πάμε στην κόλαση και εκπαιδευτικοί που θα βράζουν παρέα μας στα καζάνια προετοίμασαν μια μάζα δούλων.
Άλλωστε άπαντες ανήκουμε στη μάζα αυτή.
Οπαδοί της ευκολίας, λάτρεις του λαϊκισμού, θύματα του οχαδερφισμού της άγνοιας και της απάθειας.
Και όλοι τώρα ισχυρίζονται ότι η ανάγκη μας έκανε έτσι, κι έχουμε ανάγκη για κάτι το καινούργιο.
Θα έλεγα τι έχουμε!
Η ανάγκη αποτέλεσε τον κινητήρα του πολιτισμού. Και το έκανε γιατί μετατρεπόταν σε αναζήτηση. Σήμερα η δυνατότητα για προβληματισμό και αναζήτηση πάει πέταξε.
Κάνε μια βόλτα στο fecebook και ξαναγύρνα.
Θα τα δείς όλα!!!
Που πάμε τελικά;
Προς το χειρότερο μπορεί!...για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή που λέει κι ο ποιητής!
Κάτι θα ξέρει αυτός για να το λέει, και μάλιστα να πάρει και βραβείο...!!!



1 σχόλιο:

Ευάγγελος Θανασούλης είπε...

Η εξουσία ανέκαθεν θεωρούσε τη σκέψη των άλλων ανθρώπων επικίνδυνο πράγμα φίλε μου. Γι' αυτό πάντα η εξουσία φρόντιζε με διάφορα τερτίπια ν' αποπροσανατολίσει τη "μάζα" και να την αποτρέψει από τη σκέψη. Ανάλογα με την εποχή, η χειραγώγηση γίνονταν με διάφορους τρόπους. Σήμερα, με την τεράστια τεχνολογική εξέλιξη, τα social media είναι ο καλύτερος τρόπος. Παράδειγμα οι πρόσφατες εκλογές. Προεκλογικά υπήρχε ένα site που απευθύνονταν στους αναποφάσιστους (και όχι μόνο) το οποίο μέσω συγκεκριμένων και κατευθυνόμενων ερωτήσεων που καλούνταν οι άνθρωποι ν' απαντήσουν, τους βοηθούσε - λέει - να βρουν σε ποιο κόμμα είναι κοντά για να το ψηφίσουν.
Το ζήτημα νομίζω είναι να καταλάβουμε ότι έχουμε αξία σαν άνθρωποι και δεν πρέπει να γινόμαστε προϊόν εκμετάλλευσης της εκάστοτε εξουσίας. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει ο καθένας μας να θέσει σε εφαρμογή το μηχανισμό που διαθέτει για να ενεργοποιεί τη σκέψη.