Εκεί που σταματά ο Πολιτισμός, αρχίζει ο Οθωμανισμός…

Το χαρακτηρίζω αναμενόμενο.
Όπως θεωρώ αναμενόμενη και μια απόπειρα κατάργησης του Πατριαρχείου (να χαρεί και ο ομόθρησκος Πούτιν), ή μετατροπής και άλλων βυζαντινών μνημείων σε ισλαμικά τεμένη.
Ίσως να δούμε τα Τείχη τού Θεοδοσίου να μετονομαστούν σε Τείχη τού Μωάμεθ τού Πορθητή.
Την Μονή τής Χώρας σε Μεντρεσέ τού Ερντογάν. Και άλλα, που ξεφεύγουν από την κοινή λογική. Γιατί ο ιδρυτής τού νέο-Οθωμανισμού ξέρει πως απευθύνεται σ’ έναν λαό ιδιαίτερης υποκουλτούρας και έχει απέναντί του μια ασύστολα εκπορνευόμενη Ευρώπη, Η.Π.Α. και Ρωσία. Επίσης ξέρει πως τα ογδόντα, ίσως και πλέον, εκατομμύρια, είναι πολύ περισσότερα των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων, απ’ τα οποίους κάποιοι πιστεύουν πως τα σύνορα πρέπει να καταργηθούν και βεβαίως ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα.
Τα έβαλα όλα μαζί στην ‘‘κατσαρόλα’’;
Αντιθέτως. Λίγα έβαλα.
Πάμε από την αρχή.
Πριν κάποια χρόνια, στην Αλβανία, στην Κρούγια, την πατρίδα τού Σκεντέρμπεη (Γεωργίου Καστριώτη), ένας υπουργός τής αλβανικής κυβέρνησης προσπαθούσε να με πείσει πως στους Αλβανούς χρωστάμε τα πάντα. Την Επανάσταση του 1821, την Ανεξαρτησία, το οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδό μας. Μέχρι και ότι η Βουγιουκλάκη είχε αλβανικές ρίζες και κατά βάθος ήταν αλβανίδα. Δεν υπήρξα και τόσο ευγενής μαζί του, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Δεν αποκλείεται κάποια στιγμή ο επίδοξος σουλτάνος να διακηρύξει ότι οι Τούρκοι έλκουν την καταγωγή τους από τους Τρώες, ότι η αρχαία Έφεσος είναι κοιτίδα τού Ισλάμ και ότι το Βυζάντιο αποτελεί παραχάραξη της Ιστορίας. Μπορεί να εφεύρει συγγενικές ρίζες με τους Κομνηνούς, με τους Ίσαυρους, ακόμα και με τους Παλαιολόγους.
Ποιος θα τον εμποδίσει;
Η Ουνέσκο;
Αστεία πράγματα. Δεν έχει τρόπους αντίδρασης, ούτε κυρώσεις δύναται να επιβάλλει. Ούτε και τα ψηφίσματά της συγκινούν τον Ερντογάν. Μήπως κάποια διαδήλωση στην πλατεία Συντάγματος; Μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει κάτι τέτοιο. Ακόμα και οι οικονομικές κυρώσεις δεν τον πτοούν. Ξέρει πως δεν θα επιβληθούν. Έχει πανίσχυρα όπλα στα χέρια του.
Ένα απ’ αυτά: Τα πέντε εκατομμύρια πρόσφυγες.
Άλλο: Οι δεσμοί λατρείας με την χιτλερίζουσα Μέρκελ και τον παράφρονα Τραμπ.
Και με άλλους ηγέτες, όχι μόνο της Ευρώπης. Εκτός αν κάποιος πιστεύει πως θα συγκινηθεί ο Πούτιν… Κι εδώ απαιτείται γέλιο.
Θα το γράψω χωρίς ευγένειες. Χέστηκαν για το τι ήταν το Βυζάντιο, διπλοχέστηκαν για το ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, για το αν ήταν κάποιος σκιέρ, ή κάποιος μπασκετμπολίστας.
Οι οικονομικές συναλλαγές τους να πάνε καλά και όλα τα άλλα είναι απλά ανέκδοτα. Το τι εμείς απαιτούμε απ’ αυτούς, ανήκουν στα δικά μας όνειρα θερινής νυκτός, για να θυμόμαστε και τον Σέξπιρ. Αυτό, τουλάχιστο, μας διδάσκει η πραγματικότητα.
Για το ποιος είναι ο Ερντογάν και το τι πράττει στην Τουρκία και στη ευρύτερη περιοχή, σαφώς το γνωρίζουν οι υπόλοιποι ηγέτες. Και όλοι μας γνωρίζουμε πώς αντιδρούν.
Τι θα τους ωθήσει στο να αντιδράσουν διαφορετικά;
Η προσβολή τής Ιστορίας τού Πολιτισμού;
Η αδικία κατά της Ορθοδοξίας, ή η βεβήλωση του σημαντικότερου μνημείου της;
Όση αξία έχουν τα ψίχουλα στο τραπέζι τους, έχουν γι’ αυτούς και αυτά, που όντως εμάς μας καίνε.
Και βέβαια, τους αφήνουν αδιάφορους αν κάποιοι διανοούμενοι στην Οξφόρδη, ή στο Χάρβαρντ, ή στο Γέηλ, ή στην Σορβόννη, ή στην Χαϊδελβέργη, ή στην Ρώμη γράψουν καταπέλτες κατά του Ερντογάν, που κάποιοι ακόμα τον θέλουν στην Ευρώπη, ενώ τον θεωρούν στυλοβάτη τού ΝΑΤΟ.
Η Ιστορία (ιδιαίτερα του 20ου αιώνα) διδάσκει πως η Ευρώπη πάντα απέφυγε να «στριμώξει» την Τουρκία. Δυο φορές (Παγκόσμιοι Πόλεμοι), τάχθηκε με την Γερμανία και τις δυο φορές κερδισμένη βγήκε. Σαράντα έξι χρόνια πέρασαν από την απόβαση στην Κύπρο και ούτε μια σοβαρή κύρωση. Ποιος τολμά να κάνει «νταντά» στον πισινό τής Τουρκίας;
Και όμως, όλοι ξέρουν πως ο Οθωμανισμός ξεκινά από εκεί που σταματά ο Πολιτισμός. Όσα «γιατί» και να εγερθούν, απαντήσεις δεν θα δοθούν. Υπεκφυγές μυριάδες. Η εξαντλημένη Δύση μοιάζει με φαφούτα γιαγιά που εκλιπαρεί για λίγο πουρέ. Τα περί φιλίας των δυο λαών, είναι επίσης μπούρδες. Δεν υπάρχει πιο μισητός λαός για τους Τούρκους από τους Έλληνες. Εμείς είμασταν που αρχίσαμε να ξηλώνουμε το πουλόβερ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αυτό οι Τούρκοι δεν το ξεχνούν ποτέ.
Λέτε, να μην γνωρίζει η Δύση πως έχει να κάνει με έναν παράφρονα, παμπόνηρο, σύγχρονο δικτάτορα, που προκειμένου να έχει μαζί του τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων Τούρκων χωρικών, ασχημονεί κατά της Ιστορίας; Το γνωρίζει, αλλά αδιαφορεί. Και τον χρησιμοποιεί, συνάμα. Όχι τόσο προς όφελος των πολιτών της, αλλά για τα προσωπικά οφέλη κάποιων πολιτικών, που έτυχε να είναι αυτήν την ιστορική στιγμή ηγέτες της.
Πίσω από την στάση τών πολιτικών τής Δύσης, μπορεί να διακρίνει κανείς και την στάση τού Βατικανού. Χέστηκε και ο Πάπας, ο οποίος «θύμωσε» για την βεβήλωση. Ποια η δύναμή του; Και αν έχει, πώς την χρησιμοποίησε; Επειδή ο Πάπας, οκτακόσια χρόνια μετά, ζήτησε «συγγνώμην» για τα όσα διέπραξαν οι Σταυροφόροι το 1204, πιστεύει κανείς πως ψυχοπονά για την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία; Τα λόγια δεν κοστίζουν και το καλύτερο θέατρο δεν παίζεται στο σανίδι, αλλά στην καθημερινότητα της Ιστορίας.
Για τον Πάπα, ιστορικά, πάντα το μέλημά του (και η επιδίωξή του) ήταν η επανένωση των Εκκλησιών υπό το σκήπτρο του, κάτι που το επεδίωκε διακαώς από το 869 (Σύνοδοι Ρώμης και Κωσταντινουπόλεως). Δεν το κατόρθωσε και κατ’ ουσίαν έστρεψε την πλάτη του στην Ανατολική Εκκλησία, διαδικασία που ολοκληρώθηκε μετά από πέντε αιώνες διαβουλεύσεων. Οριστικά και αμετάκλητα. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.
Όπως ιστορική αλήθεια αποτελεί το ότι σημαντικές προσωπικότητες της Ορθοδοξίας, προκειμένου να μην υποταχθούν στον χριστιανό Πάπα, δέχονταν την υποταγή στο Ισλάμ τού Μωάμεθ. Κανείς δεν ξέρει ποιος θα ήταν ο ρους τής Ιστορίας, αν είχε συμβεί το αντίθετο. Όμως αυτά είναι χρήσιμα μόνο σε κάποιους που δεν κάνουν επίδειξη της ανοησίας τους και του αναλφαβητισμού τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Την Κωνσταντινούπολη επισκέφθηκα μια και μόνη φορά, πριν δέκα χρόνια. Ήθελα να έχω ζωντανή εικόνα από το θαύμα τού Βυζαντίου, στον χώρο τής Τέχνης, πριν κλείσω τα μάτια μου. Την ιστορική διαδρομή του την ήξερα καλά. Αλλά δεν είχα δει ούτε τα επιτεύγματα της αρχιτεκτονικής, ούτε την αποθέωση της αγιογραφίας. Οι στοχασμοί τού Παναγιώτη Κανελλόπουλου, όχι της Αρβελέρ και άλλων, ήταν η βαθιά πρόκληση για εκείνο το ταξίδι. Δεν μειώνω κανέναν Βυζαντινολόγο, απλά θεωρώ πως η προσέγγιση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου είναι περισσότερο δική μου, γιατί, όταν αναφέρεται σε πρόσωπα, δεν παραβλέπει να ρίξει την ματιά του και σ’ αυτό που χαρακτηρίζουμε ως ανθρώπινη υπόσταση.
Ο Ερντογάν, τότε (2010), δεν είχε τόσα πολλά χρόνια στην εξουσία. Όμως οι αφίσες με το πρόσωπό του κυριαρχούσαν παντού. Δεν ήταν προεκλογικές αφίσες. Διαφήμιζαν την αξιοσύνη τού πρωθυπουργού τους, την ισχύ του, το όραμά του.
Ερώτηση (ρητορική): Θυμάται κανένας Έλληνας, αφίσες πρωθυπουργού να στολίζουν δημόσιους χώρους, σε μη προεκλογική περίοδο; Οι Τούρκοι όχι απλά τις ανέχονταν, αλλά καμάρωναν γι’ αυτόν. Αντιπολίτευση; Αντιφρονούντες; Στα λόγια ή πουθενά.
Η δημιουργία τού νέο-Οθωμανικού κράτους είχε ήδη αρχίσει. Ο Κεμάλ, που ήθελε Ευρώπη την Τουρκία, είχε ήδη δεχτεί τα πρώτα πλήγματα. Σ’ ένα εστιατόριο, έτρωγε δίπλα μας μια κυρία. Μαντίλα, αλλά και έντονο μακιγιάζ· χείλια κατακόκκινα. Νύχια (χέρια – πόδια), βαμμένα στην τελευταία λέξη τής μόδας. Υπέθεσα πως και τα εσώρουχά της θα ήταν περισσότερο προκλητικά από Γαλλίδας ή Σουηδέζας. Αλλά η μαντίλα εκεί. Μετά απ’ αυτήν την εικόνα, έγινα περισσότερο παρατηρητικός. Τα σημάδια για επιστροφή στην Ισλαμοποίηση εμφανίζονταν παντού. Το ότι οι απλοί Τούρκοι μάς ένιωθαν σαν «αδελφούς» έβγαζε μάτι πως ήταν κοροϊδία.
Πάμε παρακάτω: Στους συνταξιδιώτες.
Εκτός από μένα και τον σύγγραμβρό μου, παθιασμένο ερευνητή/μελετητή τής Ιστορίας, για τους υπόλοιπους η αγωνία επικεντρωνόταν στο να βγουν φωτογραφία με τον Πατριάρχη, στο να αγοράσουν δερμάτινα. Ναι, ήθελαν να δουν την Αγία Σοφία και εκδήλωσαν το δέος τους μέσα στον ναό, θαύμασαν την Βασιλική Κνιστέρνα και όλα τα μνημεία τής Ορθοδοξίας, αλλά μέχρι εκεί. Γνώσεις για το τι έβλεπαν δεν υπήρχαν και δέχονταν ασυζητητί όσα έλεγε η, μάλλον ημιμαθής ή κατευθυνόμενη, ξεναγός.
Αυτή η έλλειψη γνώσεων είναι που δημιουργεί πολλές από τις αντιδράσεις σήμερα, οι οποίες μου προκαλούν γέλιο, αλλά και οργή, συνάμα. Ένα ευρύ φάσμα ατόμων εμφανίζεται να λέει την ανοησία του. Από τον λαϊκίζοντα Βελόπουλο ως το ερπετό που λέγεται Καρανίκας, ο οποίος και εκφράζει έναν πρώην πρωθυπουργό (οι ανόητοι της Σορβόννης δεν φρόντισαν να τον έχουν στη θέση τής Αρβελέρ), χιλιάδες ‘‘Ελληναράδες’’, ‘‘βυζαντινολόγοι’’, διεθνιστικά σκουπίδια, εξαπολύουν τις ανοησίες και τις χυδαιότητές τους σ’ ένα θέμα που πληγώνει τον παγκόσμιο Πολιτισμό.
Άμε κυρά μου να φτιάξεις τα νύχια σου και να βγάζεις τον μπούστο σου στο φέις μπουκ, άμε κι εσύ μάγκα στα τσιπουράδικα να δείξεις τον αντρισμό σου και αφήστε σε άλλους την οργή και την θλίψη, για όσα συμβαίνουν στην γειτονική χώρα. Το μόνο χρέος που μπορεί να σε λυτρώσει είναι να δώσεις 12 ευρώ και ν’ αγοράσεις το «Γιατί το Βυζάντιο» της Αρβελέρ, και να το διαβάσεις από την αρχή μέχρι το τέλος και μετά να το βουλώσεις. Και πρόσεξε: Δεν σου μιλώ για Βασίλιεφ, Ράνσιμαν, Χιουζ, Καραμπελιά και άλλους ογκόλιθους, δικούς μας. Αυτούς, για να τους διαβάσεις, θέλεις δέκα ζωές και κάποιες χιλιάδες ευρώ.
Όμως, ο ναός τής Αγίας Σοφίας, είτε επανέλθει στο παλαιότερο καθεστώς, είτε στις συνθήκες τού Βυζαντίου, είτε μετατραπεί σε τζαμί, είτε γίνει κλαμπ, θα μένει για τους μελετητές και τους κατέχοντες Ιστορία και Ιστορία τής Τέχνης ως Ναός τής Αγίας Σοφίας, το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα τής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής, που η μετατροπή του θα δείχνει το μέγεθος της αμορφωσιάς και της βαρβαρότητας των Τούρκων και όχι απλώς του Ερντογάν. Γιατί, όλοι αυτοί που θα συρρέουν στην Αγία Σοφία για να προσευχηθούν στον Αλάχ, θα είναι ο καθένας και ένας Ερντογάν, που δεν θα ντρέπονται που λατρεύουν τον Θεό τους σε μια ξένη εκκλησία, που οι ίδιοι προσπάθησαν ν’ αντιγράψουν, αλλά υπήρξαν ανίκανοι για κάτι τέτοιο και το ξέρουν.
Ξέρει ο Τούρκος ότι με τον Πολιτισμό δεν συναντήθηκε ποτέ, όπως ξέρει ο Γερμανός, από την χαραυγή τού 20ου αιώνα και μετά, ότι δεν συναντήθηκε ποτέ με τον Ανθρωπισμό. Όπως τον Γερμανό θα τον σημαδεύει και θα τον συνοδεύει το Ολοκαύτωμα, έτσι και τον Τούρκο η βεβήλωση της Αγίας Σοφίας.
Για τον Γερμανό, που εκφράζεται μέσω της Μέρκελ, το θέμα τής Αγίας Σοφίας είναι Πολιτιστικό και όχι Πολιτικό, όπως δήλωσε η «εγγονή» του Χίτλερ. Μα πώς μπορείς να ξεχωρίσεις αυτά τα δυο;
Το Πολιτικό Ον χαρακτηρίζεται από τον πολιτισμό του. Χωρίς Πολιτισμό πέφτεις στους βόθρους τού ολοκληρωτισμού. Δημιουργείς Άουσβιτς, δημιουργείς Γκουλάγκ. Αφαιρείς από την ζωή την αξία της και την σκοτώνεις ασύστολα και ξεδιάντροπα. Πολιτισμός και δολοφονίες δεν πάνε μαζί, ακόμα και αν σε λένε Σαρτρ ή Χάιντεγκερ. Βέβαια, αν σε λένε Χίτλερ, Στάλιν ή Ερντογάν, τα πράγματα αλλάζουν. Συν-τρως και συν-πίνεις με τον αγράμματο αρκουδιάρη Τραμπ, απ’ ευθείας απόγονο Άγγλων βαρυποινιτών, που τους ξεφορτώθηκε η πατρίδα τους κάπου τριακόσια και πλέον χρόνια πριν.
Σταματώ εδώ, θυμωμένος. Δεν μπήκα καν σε θέματα Πίστης. Σε άλλο σημείωμα αυτά…

Άγγελος Πετρουλάκης

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπόχα όλων των εποχών…

Δεν αντέχεται αυτή η μπόχα.
Όχι γιατί είναι κατακαλόκαιρο, αλλά γιατί, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο βόθρος έχει ν’ αδειάσει 46 ολόκληρα χρόνια. Εκατοντάδες πολιτικά πρόσωπα αφόδευαν τόσα χρόνια στον ίδιο βόθρο. Κάποια μεγαλύτερες ποσότητες, κάποια λιγότερες. Τι σημασία έχει, όμως, η ποσότητα;
Το πρόσωπο που κυριαρχεί, ακούει στο όνομα «Παπαγγελόπουλος». Ουρλιάζει πως είναι θύμα. Απέναντί του, οι κατήγοροι, τον δείχνουν ως εγκέφαλο δημιουργίας παρακράτους. Καταγγελίες, αποκαλύψεις, συνομιλίες που βρομούν, αμφισβητήσεις, κομπίνες, παράνομοι πλουτισμοί, δωροδοκίες, και ό,τι άλλο βάζει ο ανθρώπινος νους όταν σαλεύει από τα μηνύματα που τον βομβαρδίζουν καθημερινά.
Πλέον ακόμα ένα πρόσωπο προστέθηκε σ’ αυτόν τον χορό τής αμαρτίας. Ακούει στο όνομα Παππάς. Είχε πρωτοστατήσει και παλαιότερα, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση ήθελε να «βάλει τάξη» στο τηλεοπτικό τοπίο, δηλαδή να πάρει την εξουσία στα ΜΜΕ. Τότε, ως μάγος, είχε βγάλει από το μανίκι του τον επιχειρηματία Καλογρίτσα…
Το πώς στέκεται όρθιος αυτός ο τόπος είναι το πλέον αναπάντητο ερωτηματικό. Το πώς δεν έχει ξεσηκωθεί ο απλός βιοπαλαιστής και δεν έχει κρεμάσει στα δέντρα όλους τους λωποδύτες με τις γραβάτες (μεταφορικά – αφού και το χωρίς γραβάτα έγινε πλέον εμβληματικό), είναι επίσης απορίας άξιο. Αυτός να περιμένει τρία και τέσσερα χρόνια να πάρει επτακόσια ευρώ ψωροσύνταξη, κι εκείνοι με δυο κινήσεις να βγάζουν εκατομμύρια, ή να μηχανεύονται πώς να κρατήσουν την εξουσία. Αυτός να περιμένει ώρες στα επείγοντα των νοσοκομείων, κι εκείνοι να πουλάνε μούρη και να εμφανίζονται ως σωτήρες. Αυτός να τσιγαρίζεται, παλεύοντας να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, κι εκείνοι να τσεπώνουν δάνεια εκατομμυρίων που δεν θα επιστρέψουν ποτέ.
Μπλε, κόκκινοι, πορτοκαλί, όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, στον ίδιο βόθρο. Πριν ακόμα εμφανιστεί ο Κοσκωτάς και μέχρι που έσκασε μύτη η γάτα τού Ψυχάρη. Ήρθαν και τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα. Το αλληλοδέσιμο της γραβάτας από Καμμένο – Τσίπρα, με τον πρώτο να απειλεί στα τέσσερα, τον Κουίκ να βολτάρει στις τέσσερις ηπείρους, μουγκός για τα δάνεια. Τώρα μιλούν για παρεμβάσεις τής γυναίκας τού πρώτου (Καμμένου). Πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα;
Δεν με βοηθά η μνήμη να επιστρέψω σε λεπτομέρειες. Αλλά κάποια δεν ξεχνιούνται εύκολα, όπως το ομολογημένο εκατομμύριο του Τσουκάτου. Έχω μια διαίσθηση ότι σε λίγο θ’ αποκατασταθούν και τα ονόματα Παπαντωνίου – Τσοχατζόπουλος.
Θυμάμαι, όμως, και λυπάμαι, κάποιες σκόρπιες εκφράσεις, κάποιες σκόρπιες λέξεις, κάποιες σκόρπιες εικόνες. Έναν Τσιτουρίδη, που αποκεφαλίστηκε γιατί επιδίωξε μια απλή μεταγραφή (παράνομη, βεβαίως) του φοιτητή γιου του. Πολλούς, που ούρλιαζαν και έφτυναν άλλους πολλούς ως γερμανοτσολιάδες, ως αργυρώνητους, εξωνημένους, ως γρανάζια της διαπλοκής που λαδώνονται με το λίπος τής διαφθοράς. Θυμάμαι το βαρύγδουπο σκάνδαλο του αιώνα…
Όμως, θυμάμαι και κάποιες μορφές. Όπως εκείνη του Κύρκου. Τους τόνους αξιοπρεπείας που τον χαρακτήριζαν. Ευτυχώς που δεν ζει. Ο Κύρκος, όμως, φορούσε γραβάτα. Δεν αγωνιζόταν με ψευτοσυνθήματα και τιμούσε την πολιτική ζωή τής χώρας. Τότε ήταν διεφθαρμένοι επειδή ύψωσαν φωνή απέναντι στο σχέδιο για την καταστροφή τής χώρας. Τώρα, ποια τιμή αποδίδει, το να λέει (αποκαλεί, χαριτωμένα) ο υπουργός τον επιχειρηματία «μαλάκα», με την έννοια του «φίλε» μου;
Και σύσσωμη η παρέα να συμπαρίσταται…
Αυτό το τελευταίο είναι, ίσως, το πιο οδυνηρό.
Η συμπαράσταση στην ανηθικότητα. Η έλλειψη γενναιότητας. Σε μια εποχή που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει η χώρα εδώ και εβδομήντα χρόνια. Και ο πλέον ηλίθιος Έλληνας θα έπρεπε ήδη να είχε αντιληφθεί πως ό,τι συμβαίνει στα ελληνοτουρκικά δεν έχει προηγούμενο. Και ο πλέον ηλίθιος Έλληνας θα έπρεπε να είχε αντιληφθεί πως ότι συμβαίνει στην υγεία / οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο, επίσης, δεν έχει προηγούμενο. Και η χώρα μένει όρθια, πιο όρθια από ποτέ.
Οι κομματικές παρωπίδες, όμως, η μισαλλοδοξία, τα ανίερα προσωπικά συμφέροντα, εξακολουθούν – παρά ταύτα – να κυριαρχούν και να διδάσκουν ένα ήθος βρόμικο, μια δειλία, μια αλητεία απύθμενη.

Άγγελος Πετρουλάκης

πηγή

Διαβάστε Περισσότερα »

"ΟΛΥΜΠΟΣ"....Τι άλλο;

Μεταφέρω την σκηνή όπως ακριβώς την παρακολούθησα στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου.
Στέκομαι πίσω και πλάι από το ζευγάρι που βρίσκεται μπροστά στο ψυγείο με τα γάλατα, περιμένοντας σε απόσταση ασφαλείας να επιλέξουν αυτά που θέλουν και να έρθει η σειρά μου.
Η κυρία έχει απλώσει το χέρι της στην ανοιχτή πόρτα του ψυγείου, το οποίο όμως μένει μετέωρο, καθώς η φωνή του άντρα τη σταματά: «
- Όχι αυτό...
Η κυρία στρέφεται προς το μέρος του, ρωτώντας τον:
- Τι θέλεις;
Η απάντηση του άντρα είναι άμεση:
- "ΟΛΥΜΠΟΣ". Τι άλλο; Δεν διάβασες για τις δωρεές;
Το ζευγάρι απομακρύνεται.
Σειρά μου.
- "ΟΛΥΜΠΟΣ". Τι άλλο; μονολογώ και απλώνω το χέρι μου.

Όχι δεν είναι διαφήμιση.
Μπορεί να μοιάζει, αλλά δεν είναι.
Μεταφορά πραγματικού περιστατικού είναι. Άλλωστε τους ανθρώπους που εξαγόρασαν, πριν χρόνια, τον νεκρό συνεταιριστικό «ΟΛΥΜΠΟ» της πόλης μας, τους αδελφούς Σαράντη, από τα όμορα Τρίκαλα, δεν τους γνωρίζω. Ο «ΟΛΥΜΠΟΣ» στα χέρια τους αναστήθηκε. Πριν ένα καλοκαίρι, στην μακρινή Νέα Κορώνη Μεσσηνίας, 700 χιλιόμετρα μακριά από τη Λάρισα, στο σούπερ μάρκετ συνονόματου εξαδέλφου είχα παρατηρήσει πως 7 στους 10 «ΟΛΥΜΠΟΣ» προτιμούσαν.
Και ο εξάδελφος, μου το επιβεβαίωσε τότε.

Ο λόγος που έγινε αφορμή για τούτο το σημείωμα είναι η σύνδεση του περιστατικού, του οποίου έγινα μάρτυρας χθες το βράδυ, με την είδηση για την νέα προσφορά τού «ΟΛΥΜΠΟΣ» των αδελφών Σαράντη προς τους μαθητές.
 Μεταφέρω την είδηση, όπως την διάβασα στην LarissaPress:

«Συνεχίζεται ο τεχνολογικός εξοπλισμός Λυκείων, Γυμνασίων, Δημοτικών και Νηπιαγωγείων της χώρας, με νέα δωρεά 6.200 συσκευών τάμπλετ και 2.200 φορητών υπολογιστών για σχολικές μονάδες όλης της χώρας, ύψους πάνω από 1,48 εκατομμυρίων ευρώ…»

Μέσα μου στριφογυρίζει ένα ερωτηματικό:
Αν δεν γράψω γι’ αυτό, για όλα τα καλά και αγαθά, για τα γενναιόδωρα και τα ευγενή, αν δεν γράψω για τις φωτεινές πλευρές τής κοινωνίας μας, για ποιο πράγμα να γράψω;
Για τα ρυπαρά;
Για το ποιος τσακώθηκε στις εκπομπές τής πλάκας, που γεμίζουν τα τηλεοπτικά προγράμματα;
Για το πώς γεμίζει την ώρα της, κλεισμένη στο σπίτι της, η τάδε ηθοποιός;

Και ναι, θα στηλιτεύσω δημόσια τους ασυνείδητους και επιπόλαιους που δεν φρόντισαν να διαφυλάξουν τις κλινικές τους και αίφνης εμφανίστηκαν 50 νέα κρούσματα.
Και ναι, θα ασκήσω κριτική σε αντικοινωνικές συμπεριφορές γιατί βλάπτουν το σύνολο, το ίδιο θα πράξω και για λάθη του κρατικού μηχανισμού, γιατί θέλουμε να έχουμε ένα κράτος αλληλέγγυο προς τον πολίτη, που να θεραπεύει τα προβλήματά του.
Αλλά, πρώτιστα, επιθυμώ να κοιτάζω ψηλότερα.
Εκεί που πράξεις ανθρώπων λειτουργούν ως οδοδείχτες ανθρωπιάς.
Εκεί όπου το κοινωνικό αγαθό λάμπει ως ήλιος, ζεσταίνοντας τις παρυφές ενός συνόλου, που μπορεί να νιώθουν πως, ακόμα και κατακαλόκαιρο, βιώνουν έναν χειμώνα. Εννοώ τους πλέον αδύναμους. Τις οικογένειες που δεν έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν ένα ηλεκτρονικό μέσο για να μπορούν τα παιδιά τους να παρακολουθούν τα διαδικτυακά, πλέον, μαθήματα…

Σ’ αυτά τα παιδιά κατευθύνθηκε αυτή η προσφορά των ανθρώπων τού «ΟΛΥΜΠΟΣ».
Και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή η χειρονομία.
Τόσο ουσιαστική, όσο και συμβολική.
Θα έχει ως ανταμοιβή της παιδικά χαμόγελα…

Τα παιδιά που βιώνουν την όποια στέρηση, βιώνουν παράλληλα και την κοινωνική ανισότητα. Δύσκολα κατανοούν τα ‘‘πώς’’ και τα ‘‘γιατί’’ αυτής της ανισότητας.
Ιδιαίτερα σήμερα, που πολλά τούτης της ζωής θεωρούνται αυτονόητα.
Η ευθύνη δεν είναι δική τους.

Απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα άνθισε η προσφορά των αδελφών Σαράντη, των οποίων η επιχειρηματικότητα έχει δώσει δουλειά σε χιλιάδες κι έχει σταθεί κυματοθραύστης στην ανεργία που τα τελευταία χρόνια ταλανίζει την χώρα.
Η Πολιτεία θα πρέπει να επιβραβεύει τους άριστους και η κοινωνία να τους το αναγνωρίζει.
Αυτήν την αναγνώριση ένιωσα να εκφράζει η απάντηση που έδωσε ο άντρας στην σύζυγό του, λέγοντας:
- "ΟΛΥΜΠΟΣ". Τι άλλο;

 Λάρισα, 24/4/2020

Άγγελος Πετρουλάκης

Διαβάστε Περισσότερα »

Όταν το κράτος ξεφτιλίζεται…

Δεν ήταν η πρώτη φορά και δεν θα είναι η τελευταία.
Ομαδικός εξευτελισμός. Το κράτος και ό,τι συνεπάγεται η έννοια αυτή, καταρρακώθηκε. Πανηγυρικά. Αν θέλει να είναι τίμιο με τον εαυτό του, θα πρέπει να επιστρέψει όλα τα πρόστιμα που έχει επιβάλει μέχρι αυτήν την στιγμή σε βολταδόρους και λοιπούς, σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και αλλού, ν’ ανοίξει τις πόρτες των εκκλησιών και να επανέλθει η κανονική ζωή σε πόλεις και χωριά, μαζί με τον θάνατο, βεβαίως.
Ο Καθηγητής Τσιόδρας θα πρέπει να έρθει στο σπίτι μου, να μου εξηγήσει ότι κι εγώ δεν είμαι αποδιοπομπαίος τράγος και να μου επιτρέψει να συνευρεθώ με τους φίλους μου, να συνεχίσουμε την συζήτηση που είχαμε αφήσει μισή, για τις μεταμορφώσεις του Αλάριχου. Παρομοίως ο υφυπουργός Χαρδαλιάς να μου ζητήσει συγγνώμην για κάποιους περιορισμούς που μου επέβαλε και για πρόστιμα που με απειλούν. Ο δε δήμαρχος να μου στείλει διαμεσολαβητές – που θα πληρώσει αυτός ή η πολιτεία - να μου εξηγήσουν πώς και γιατί πρέπει να μείνω στο σπίτι μου.
Όλα αυτά, γιατί από τα 19μου εντάσσομαι στους φορολογούμενους πολίτες, γιατί δεν οφείλω ούτε ευρώ στο δημόσιο, γιατί το αυτοκίνητό μου το περνώ ΚΤΕΟ κανονικά, γιατί το σπίτι μου το έκτισα με άδεια οικοδομής. Κοντολογίς γιατί εκπληρώνω όλες μου τις υποχρεώσεις, αλλά και γιατί την ημέρα των εκλογών οδηγούμαι στην κάλπη με περίσκεψη και αφού κρίνω πολλά.
Χωρίς να εισπράττω επιδόματα…
Είμαι κι εγώ ευαίσθητη μονάδα σ’ αυτό το κράτος και σ’ αυτόν τον δήμο. Πάσχω από διαβήτη, ινσουλινοθεραπευόμενο εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, με δύσκολη δεξιά καρδιοπάθεια, με ΧΑΠ, με κίρρωση ύπατος, με περιφερική ανεπάρκεια, με κιρσούς στον οισοφάγο, και άλλα τινά, λιγότερο σοβαρά.
Όπως εγώ, σ’ αυτήν την ρημάδα την πόλη, υπάρχουν πολλοί, σε ίδια ή παρόμοια κατάσταση. Χιλιάδες. Υπάρχεις κι εσύ που με διαβάζεις. Και άλλοι, που δεν με διαβάζουν. Που λίγο πριν τις Απόκριες κλειστήκαμε στα σπίτια μας, στερηθήκαμε μικροχαρές τής ζωής, πληρώσαμε μάσκες (όχι αποκριάτικες) και γάντια υπερτιμημένα, περιμέναμε υπομονετικά, δυο μέτρα μακριά, για ένα αντισηπτικό και άλλα πολλά και γνωστά σε όλους.
Υπάρχουμε πολλοί που δεν πήγαμε στον Τύρναβο, στο μπουρανί, ούτε στην Πάτρα. Υπάρχουμε πολλοί, που έχουμε να πάρουμε αγκαλιά τα εγγόνια μας από τα μέσα τού Φλεβάρη κι ας απέχουν τα σπίτια μας τρία μέτρα…
Όλοι αυτοί, που υπάρχουμε (ή οι περισσότεροι), έχουμε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μας προς το κράτος, η δε συμπεριφορά μας δεν απαιτεί κινητοποίηση του στρατού για να μείνουμε στις αυλές μας, στα μπαλκόνια μας, στα μικρά ή μεγάλα σπιτικά μας. Είμαστε ευαίσθητες ομάδες πολιτών. Ανταποκρινόμαστε άμεσα και στις εκκλήσεις για την ενίσχυση των κοινωνικών παντοπωλείων, και των συσσιτίων, και των αιμοδοσιών, και άλλων πολλών φιλανθρωπικών αιτημάτων. Κάποιοι, μάλιστα, οικονομικά ισχυρότεροι, άνοιξαν τα πορτοφόλια τους και γενναία ενίσχυσαν και ενισχύουν το κράτος σ’ αυτήν την υγειονομική κρίση, ένα κράτος ανεπαρκές στο να είναι ικανό ν’ αντιμετωπίσει αυτά τα δεινά. Δεν σπατάλησαν τα χρήματα αυτά με γκόμενες ή προσωπικές επενδύσεις, αλλά τα έκαναν μάσκες, γάντια, αναπνευστήρες, κρεβάτια ΜΕΘ.
Γνωστά αυτά.
Το άγνωστο είναι, αν θα μπορούσαμε όλοι εμείς, να κάναμε γάμο στο σπίτι μας με πενήντα καλεσμένους; Αν θα μπορέσουμε, όχι πενήντα, αλλά δεκαπέντε, να μαζευτούμε στην αυλή μου, σε αυλές άλλων, να ψήσουμε αρνί το Πάσχα; Γιατί, αν εγώ δεν μπορώ να κάνω γαμήλιο γλέντι, ενώ κάποιος άλλος μπορεί, σημαίνει πως εγώ είμαι πολίτης Β΄ κατηγορίας, ενώ ο άλλος Α΄. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε θα πρέπει να μάθουμε πόσες παραβάσεις βεβαιώθηκαν και πόσα πρόστιμα επιβλήθηκαν στον συγκεκριμένο γάμο. Και δεν είναι μόνο ο γάμος. Πώς γίνεται στην συγκέντρωση συνδικαλιστών γιατρών δυο – τρεις μέρες πριν να είχαμε επέμβαση της Αστυνομίας, ενώ στην κατά πολύ πιο πολυπληθή συγκέντρωση χθες, δεν παρατηρήθηκε καμιά επέμβαση;
Τι παρατηρήθηκε;
Κάποιοι κρατικοί λειτουργοί ή εκπρόσωποι του Κράτους, να φεύγουν σαν δαρμένα σκυλιά, ψελλίζοντας δικαιολογίες και αφήνοντας τον δύσμοιρο αστυφύλακα να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Τι να έκαναν; Ό,τι απαιτεί το καθήκον τους.
Αν ήμουν εγώ τι θα έκανα; (θα ρωτήσει, κάποιος). Μα δεν θέλησα να είμαι. Ήξερα πως δεν μπορούσα να υποσχεθώ, πως δεν είχα τον μηχανισμό να δουλέψει για να αποσπάσει ψήφους, και άφησα το έδαφος για τους ικανότερους. Αυτούς, που προεκλογικά πήγαν εκεί, μοίρασαν χαμόγελα, υποσχέθηκαν, έταξαν, ζήτησαν να ψηφιστούν. Τώρα;
Τώρα ομιλούν για υγειονομική βόμβα. Τώρα με τα δικά μου χρήματα, τα δικά σας, νοικιάστηκε ιδιωτικό θεραπευτήριο, να ενοικιαστεί προφανώς και κάποιο ξενοδοχείο και ομαδικά θα καταθέσουν την αγωνία και τις αποτελεσματικές ενέργειες που έκαναν για την αντιμετώπιση των δεινών.
Τώρα με τα χρήματα – δωρεές του Γιάννη, του Αντώνη, του Ηλία, του Θανάση και πολλών άλλων συμπολιτών – συμπατριωτών θα πληρωθούν αναπνευστήρες, συσσίτια, σεντόνια και ό,τι άλλο (τέλος πάντων) θα χρειαστεί, γιατί κάποιοι «δεν καταλαβαίνουν». Βεβαίως καταλαβαίνουν να παίρνουν τα επιδόματα και ό,τι άλλο ευεργετικό θεσπίζεται για την «ευαίσθητη» ομάδα, και που δεν ισχύει για μένα και για σένα που ανήκουμε στις λοιπές «αναίσθητες» ομάδες. Δεν είναι έτσι;
Εκτιμώ βαθύτατα τον Καθηγητή Τσιόδρα και κυριολεκτικά κρέμομαι από τα χείλη του κάθε απόγευμα. Στην αρχή της κρίσης είχε μιλήσει για μάσκες, γάντια και άλλες προφυλάξεις και έτρεξα να προμηθευτώ. Τελευταία, μιλά πως οι πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι δεν προσφέρουν κάτι, και σταμάτησα να τις φορώ στον 20λεπτο περίπατο που κάνω μπροστά από το σπίτι μου.
Σέβομαι απόλυτα τον υφυπουργό Χαρδαλιά. Στο κινητό μου υπάρχει το μήνυμα με το οποίο ζητώ άδεια κάθε απόγευμα για να κάνω τον 20λεπτο περίπατο.
Σέβομαι απόλυτα τον Περιφερειάρχη μου. Αναγνωρίζω το έργο του και το έχω δηλώσει επανειλημμένα.
Σέβομαι απόλυτα τον Δήμαρχό μου και χειροκροτώ τις επεμβάσεις στην πόλη μου. Μάλιστα του έχω ζητήσει δημόσια μέσα από την αρθρογραφία μου να έχει αυστηρότερη αστυνόμευση για να μην παραβιάζονται οι ρυθμίσεις αυτές.
Σέβομαι απόλυτα τον αστυνομικό επιθεωρητή που στο ίδιο επικοινωνιακό μέσο μίλησε για αυστηρή εφαρμογή τού νόμου.
Εμένα με σέβονται όλοι αυτοί; Έστω ως πολίτη Β΄ κατηγορίας;
Τους αστυφύλακες που ταλαιπωρούνται για να εφαρμόσουν τα μέτρα, που σοφά και σωστά θέσπισε η πολιτεία διά του κ. Χαρδαλιά, τους σεβάστηκαν, πρώτος, βέβαια, ο κ. Χαρδαλιάς;
Και πώς;
Φεύγοντας σαν κυνηγημένοι χθες; Αν έφευγαν και οι αστυφύλακες με τον ίδιο τρόπο;
Ξέρω πως το σημείωμά μου αυτό θα δυσαρεστήσει πολλούς. Έμαθα, όμως, στην ζωή μου, να ομιλώ δίκαια. Και πιστεύω πως και σήμερα δίκαια γράφω.
Σήμερα, που άκουσα πως ο κ. Βαρουφάκης, καταστρατήγησε προκλητικά τούς Νόμους…

 Λάρισα, 11/4/2020

Άγγελος Πετρουλάκης

Διαβάστε Περισσότερα »

Πριν να είναι αργά…

Δεν έχουμε αντιληφθεί τον όλεθρο.
Ίσως το ότι οι περισσότεροι από τους θανάτους αφορούν άτομα μεγάλης ηλικίας και με πολλά προβλήματα υγείας, να είναι αυτό που εμποδίζει πολλούς να κατανοήσουν το μέγεθος της απειλής.
Όλοι μιλούν πως οι προσπάθειες των ειδικών αποσκοπούν στο ν’ αντέξει το σύστημα υγείας και να μην καταρρεύσει. Κάτι ξέρουν. Απ’ αυτά που ξέρουν, διαισθάνομαι, πως το σημαντικότερο είναι το ότι το σύστημα υγείας έπασχε. Κάτι που, λίγο – πολύ, το ξέραμε όλοι μας.
Να μην ξεχνάμε πως υπήρξαν εποχές, όχι μακρινές, που συγγενείς ασθενών πήγαιναν σεντόνια, χαρτιά υγείας και άλλα συναφή, από τα σπίτια τους.
Όμως, διαβάζοντας για ομαδικούς τάφους σε άλλες χώρες, συλλογίζομαι, πώς θα αντιδρούσαμε σαν πολίτες, αν αυτό συνέβαινε, ή συμβεί, στη δική μας χώρα;
Πώς θα αντιδρούσαμε αν ο Καθηγητής Τσιόδρας ανακοίνωνε πως «σήμερα είχαμε 120 νέους θανάτους»;
Τι θα έλεγε ο γκαραζιέρης που σήμερα κάνει τον μικροβιολόγο, τι θα έλεγε ο φωτογράφος που σήμερα κάνει τον λοιμωξιολόγο, τι θα έλεγε ο ξοφλημένος συνταξιούχος δημοσιογράφος που σήμερα κάνει τον πνευμονολόγο – πολιτικό αναλυτή, τι θα έλεγε ο κάθε ηλίθιος της κοινωνικής ζωής που βγαίνει και μιλάει άλλοτε ως συνταγματολόγος, άλλοτε ως δικαστής, άλλοτε γιατρός, ενώ σε όλη του την ζωή έκλεβε την εφορία, έκρυβε εισοδήματα και άλλα παρεμφερή.
Απέναντι στους αριθμούς των νέων νεκρών, των νέων κρουσμάτων και των νέων εισαγωγών στις εντατικές, που ανακοινώνονται κάθε ημέρα από άλλα κράτη, νιώθω αμηχανία και τρόμο.
Πώς θα αντιδρούσαμε αν κάθε μέρα από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο τής πόλης μας έβγαιναν 10 ή 15 φέρετρα;
Διαβάζω: Έρημοι οι δρόμοι τής πόλης μας.
Πάλι καλά, σκέφτομαι.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν κυκλοφορούσαν μόνο νεκροφόρες;
Ο ξοφλημένος συνταξιούχος δημοσιογράφος με το βαμμένο μαλλί στα εβδομήντα φεύγα του, τι θα έλεγε αν τραυματιοφορείς τον έβαζαν στο ασθενοφόρο και έπαιρνε τον δρόμο για το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ακούγοντας την εφιαλτική σειρήνα του να ουρλιάζει;
Ποιες εξυπνάδες θα έβρισκε να ψελλίσει αν η ανάσα του κοβόταν και τον έκαιγε ο πυρετός;
Πόσα «λάικ» θα προσδοκούσε να εισπράξει;
Με πόσα «λάικ» θα αντάλλασσε την υγεία του;
Λένε πως στον Ισημερινό στοιβάζουν τα πτώματα σε κοντέινερ – ψυγεία. Στην Ιταλία πομπές στρατιωτικών φορτηγών μεταφέρουν πτώματα. Στην Τουρκία χωματουργικά μηχανήματα ανοίγουν τάφους. Στην Γαλλία δεν προλαβαίνουν να μετρούν νεκρούς στα γηροκομεία.
Κάποιοι γελούν σαρδόνια. «Και τι έγινε. Θα γλιτώσει μερικές συντάξεις το κράτος»…
Αυτοί είμαστε;
Αυτοί θέλουμε να είμαστε;
Κάποιοι σχολιάζουν, έχοντας βουτήξει στο φαρμάκι την γλώσσα τους, σε βάρος των δωρητών.
Μόνο υστεροβουλία βλέπουν.
Πώς αντέχεται τόση μοχθηρία;
«Έξω από μάς αρχίζει η ερημία τού θανάτου», γράφει ο ποιητής Γιώργος Θέμελης, στον οποίο έκανα αναφορά χθες. Μέσα μας, όμως, μέσα στην ψυχή κάποιων ανθρώπων, φυτρώνει ένας άλλος θάνατος, πιο τρομακτικός. Το μίσος για τον διπλανό.
Μου γράφουν ή μου λένε διάφοροι φίλοι ή γνωστοί:
«Όταν όλα περάσουν η κοινωνία θα είναι αλλιώς. Θα έχουν αλλάξει πολλά».
Γελώ πικρά με την αφέλειά τους. Τίποτα δεν θα έχει αλλάξει. Οι κακόβουλοι θα παραμένουν κακόβουλοι. Οι μίζεροι, μίζεροι. Οι κακοήθεις, κακοήθεις. Άνθρωποι που κάνουν κηρύγματα, την ίδια στιγμή που το «σπίτι» το γράφουν «σπίτη», θα συνεχίσουν να κάνουν κηρύγματα και προπαγάνδες.
Αυτός είναι ο άνθρωπος, αυτή είναι η κοινωνία, αυτός είναι ο κόσμος.
Το να είσαι καλός ή κακός, να είσαι αγαθός ή εμπαθής, δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο.
Απαισιόδοξες σκέψεις; Σίγουρα. Μα πώς να είμαι αισιόδοξος όταν δεν βλέπω μόνο μπάζα δίπλα μου, αλλά και περιττώματα, που δηλητηριάζουν την δημόσια ζωή με την μπόχα τους.
Η ανθρωπότητα βιώνει έναν εφιάλτη.
Έχει βιώσει, βεβαίως, πολλούς παρόμοιους (και χειρότερους ακόμα) στο παρελθόν, αλλά τότε δεν υπήρχε η πληροφόρηση, ούτε η γνώση. Σήμερα, απλά μαθαίνουμε πως η Ισπανική γρίπη είχε δεκάδες εκατομμύρια θύματα. Τότε ήξεραν μόνο πόσα θύματα είχε το χωριό τους. Σήμερα, που το στραβοπάτημα του «τάδε» γίνεται κοινωνικό γεγονός, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Έναν αιώνα μετά την Ισπανική γρίπη απαιτούμε από το κράτος να είναι φιλόστοργο, να είναι κράτος πρόνοιας, να κάνει σε έναν μήνα ό,τι δεν έγινε δεκαετίες ολόκληρες. Την ίδια στιγμή δυσανασχετούμε να εφαρμόσουμε αυτά που επιτάσσει το κράτος, περιφρονούμε το κοινό καλό, προτάσσουμε το ρυπαρό «εγώ» μας…
Όλοι;
Όχι, ευτυχώς…

Λάρισα, 5/4/2020

Άγγελος Πετρουλάκης

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπάρχουμε...

Υπάρχουμε, σ’ ένα κατακερματισμένο σήμερα, ανάμεσα σε ορίζοντες απροσπέλαστους, ανάμεσα σε χέρια τεντωμένα που ψηλαφούν τα σκοτάδια.
Υπάρχουμε, χωρίς να ξέρουμε το γιατί, βαδίζοντας δρόμους άγνωστους, απέναντι σ’ άγνωστο τέλος,
θρυμματιζόμενοι από πλαστότητες και αυταπάτες.
Υπάρχουμε μέσα στους μύθους μας, αναζητώντας τη λύτρωση σε φαιδρά είδωλα.
Από το «ΛΟΓΟΣ και αιτία για μια σιωπή»

Υπάρχουμε…
Ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να ειπωθεί.
Υπάρχουμε. Έστω ως μόρια σκόνης στα μάτια τού σύμπαντος.

Τότε που έγραφα αυτό το ποίημα, εγώ και περισσότερα από 25 χρόνια, ήμουν σε μια ταράτσα της Μονεμβασιάς. Μπροστά μου μια ατελείωτη ακύμαντη θάλασσα, ένα μοναδικό μπλε. Κάποιες γάτες λιάζονταν στο λιθόστρωτο δρομάκι του τείχους, ενώ μέσα από τις αιωνόβιες γκρίζες πέτρες έβγαιναν περίεργες και τρομαγμένες κάποιες σαύρες.
Η σιωπή ήταν απόλυτη. Θυμάμαι πως διάβαζα βυζαντινή ιστορία. Τον Γάλλο Γκουστάβ Σλουμπερζέ, την «Η βυζαντινή εποποιία», τον τόμο «Νικηφόρος Φωκάς», μια έκδοση του 1905. Ο βίος τού δεινού βυζαντινού στρατηγού, και, μετέπειτα αυτοκράτορα (963 – 969), ήταν η πορεία ενός φωτεινού αστεριού σ’ έναν καταμέλανο ουρανό, που την έκοψε βίαια η συνωμοσία τής γυναίκας του, της αυτοκράτειρας Θεοφανούς, η οποία οργάνωσε την δολοφονία του από όργανα των συνωμοτών (10/12/969). Τον έσφαξαν όταν κοιμόταν, όχι στο αυτοκρατορικό κρεβάτι, αλλά στο πάτωμα, κάτι που συνήθιζε ο σκληροτράχηλος στρατιώτης, που απεχθανόταν τις ανέσεις και τις αυτοκρατορικές πολυτέλειες.
Ο βίος του διασώθηκε από χρονικογράφους της εποχής και έγινε αντικείμενο μελέτης από ιστορικούς, για να φτάσει στα δικά μου μάτια χίλια χρόνια μετά την δολοφονία του. Μια ιστορία χιλίων και περισσότερων ετών.
Χίλια και περισσότερα χρόνια ζει και το μεγάλο του έργο: Η μονή Μεγίστης Λαύρας τού Αγίου Όρους, γιατί ο Νικηφόρος Φωκάς χρηματοδότησε και έδωσε ό,τι άλλο χρειαζόταν στον φίλο του Αθανάσιο Αθωνίτη, για να την ιδρύσει. Στα χίλια τόσα χρόνια, το Άγιον Όρος έγινε η θαυμαστότερη μοναστική πολιτεία σε όλον τον κόσμο. Υπάρχει και μετά την δολοφονία τού Νικηφόρου Φωκά και μετά τον θάνατο του Αθανασίου Αθωνίτη.
Υπάρχουμε κι εμείς, έστω χωρίς να μπορούμε ν’ αντιληφθούμε όλες τις αποχρώσεις τού «Υπάρχουμε» και το πώς κάποιες πράξεις μπορούν να νικήσουν την φθορά τού χρόνου.

Υπάρχουμε…
Υπάρχουμε σ’ έναν κόσμο που έχει ανάγκη την λάμψη τού χρυσού. Του μέσα μας χρυσού. Ιδιαίτερα σε εποχές κατακλυσμιαίας μαυρίλας. Αλλά, συνάμα, και εποχές μέγιστης ελαφρότητας, που προχωρά με αναπεπταμένες τις σημαίες τής ζήλειας, της μιζέριας, του μίσους, της ιδιοτέλειας.

Υπάρχουμε κατακερματισμένοι. Πολλά τα φαιδρά είδωλα απέναντί μας. Πολλά τα προσωπεία που ακόμα και αυτές τις ημέρες προτάσσουν το «εγώ». Χρεωκοπημένοι σωτήρες. Η κρίση, ανίκανη να κατανικήσει την διχόνοια. Ανίκανη να κατανικήσει την απίστευτη ελαφρότητά μας.

Θέλω δεν θέλω, στρέφω τα μάτια μου στο τοπίο. Τον ατελείωτο κάμπο τής περιοχής. Αυτόν που διακόπτει προς βορράν η τρομερή οροσειρά τού Ολύμπου.
ΟΛΥΜΠΟΣ. Βουνό με τις υψηλότερες κορυφές τής χώρας.
Αλλά και «ΟΛΥΜΠΟΣ», μια βιομηχανία προϊόντων γάλακτος και όχι μόνον. Ιδιοκτησίας των αδελφών Σαράντη, εκ Τρικάλων.
Η ειδησεογραφία ομιλεί για μια ακόμα δωρεά. Η αχτίδα φωτός μέσα στην μαυρίλα. Το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Απέναντι στην αμφισβήτηση, η απόλυτη διαβεβαίωση πως υπάρχουμε, ικανοί και για τα αγαθά.
17 κλίνες ΜΕΘ…
Οι εριστικοί θα πουν «σιγά το πράγμα». Μέσα από την εριστικότητα θα επιχειρήσουν να δικαιολογήσουν τον ρόλο τους, την ύπαρξή τους. Δεν θα μιλήσουν για το μεγαλείο τής προσφοράς. Και δέκα νοσοκομεία να πρόσφεραν, τα ίδια θα έλεγαν.
Τα ίδια λένε και για την στρατιά τών άλλων δωρητών. Που πυκνώνει, μεγαλώνει. Και για τον Περιφερειάρχη, που ανακοίνωσε την προσφορά τού μισθού του. Και για την παρότρυνση του Πρωθυπουργού να πράξουν παρόμοια οι βουλευτές.
Οι εριστικοί, μάς θυμίζουν πως προχωράμε «θρυμματιζόμενοι από πλαστότητες και αυταπάτες…». Η εριστικότητά τους, το μίσος τους απέναντι στην αγαθή προαίρεση, είναι το οξυγόνο τους. Χωρίς αυτό θα ηχούν ως σκουριασμένοι άδειοι τενεκέδες.
Όμως, η πατρίδα έχει ανάγκη ένα ακόμα «Άγιον Όρος», ένα άλλο «Άγιον Όρος», αυτό που θεραπεύει τον Έλληνα άνθρωπο, όχι τόσο από την πρόσκαιρη νόσο, αλλά από την μόνιμη ανασφάλεια.
Ξεκίνησα ενθυμούμενος ένα παλιό μου ποίημα. Αλλά στον δρόμο εισέρχομαι σε άλλα μονοπάτια, καθώς το ρήμα «Υπάρχουμε» με φέρνει τόσο απέναντι στην ρέουσα πραγματικότητα, όσο και απέναντι σε δραματικά υπαρξιακά ερωτήματα.
Πόσο μικρός και ασήμαντος είμαι; Πόσο εύθραυστος και προσωρινός; Πόσο θα με διαφυλάξουν από την απώλεια όλα όσα έζησα;

Και άλλα…
Η πραγματικότητα έχει τις δικές της ερωτήσεις. Γιατί το σύνολο δεν αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των ημερών; Γιατί οι παρασπονδίες αντιστρατεύονται το κοινό όφελος; Γιατί η υπομονή και η εγκράτεια δεν αποτελεί όπλο για όλους; Τις και τι πταίουν, τελικά;

Δεν θέλω να γράψω άλλα. Έχω την εντύπωση πως φλυαρώ.
Το ότι «υπάρχουμε» δεν εκτιμάται από το σύνολο. Και είναι κρίμα…

Λάρισα, 31/3/2020

Άγγελος Πετρουλάκης

Διαβάστε Περισσότερα »

Κύριοι…Συγχαρητήρια! Το «μπράβο» είναι λίγο

Υπάρχει μιαν άλλη βροχή, διαφορετική από αυτήν που μας ποτίζει τις τελευταίες ημέρες.
Είναι αυτή των ειδήσεων. Ακόμα και η ελάχιστη ανοησία τού διαδικτύου, μετατρέπεται σε είδηση. Γιατί πια, Μ.Μ.Ε δεν είναι μόνο τα έντυπα της ενημέρωσης, ούτε μόνο το ραδιόφωνο, ούτε μόνο η τηλεόραση. Είναι οτιδήποτε μπορεί να το δει οποιοσδήποτε, οτιδήποτε ιδιωτικό παίρνει τον χαρακτήρα τού δημόσιου.
Μέσα σ’ αυτήν την βροχή, από την οποία δεν με προστατεύει καμιά ομπρέλα, ένιωσα κάποιες ευεργετικές σταγόνες. Μια είδηση που έλεγε πως η Περιφέρεια Θεσσαλίας (σύμφωνα με ανακοίνωση της), «ενεργοποιεί δίκτυο δωρητών για την αγορά και άλλων μέσων ατομικής προστασίας που βρίσκονται σε έλλειψη, όπως οι μάσκες».
Δεν ξέρω αν η είδηση είναι σωστή, πιστεύω πως είναι. Ξέρω, όμως, πως είναι κακογραμμένη. Αυτός που ανέλαβε να «βγάλει» την είδηση δεν γνωρίζει βασικούς κανόνες τής δημοσιογραφίας, δηλαδή ότι ένα κείμενο πρέπει να έχει πρόλογο, κυρίως θέμα, επίλογο. Επίσης δεν κυριολεκτεί. Αλλά, το κυριότερο: Αυτοί που ανέλαβαν να επικοινωνήσουν την είδηση, είναι εντελώς άσχετοι από επικοινωνία. Δυστυχώς.

Μια τέτοια είδηση έπρεπε να κάνει «μπαμ». Έπρεπε να κυριαρχούσε. Όχι για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά για λόγους ουσίας.
Οι λόγοι ουσίας είναι αρκετοί.
Πρώτος απ’ όλους η μετάδοση στην κοινωνία ότι οι επιχειρηματίες δεν είναι οι κοινωνικοί δράκουλες, αλλά έχουν αίσθηση ευθύνης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Αυτή η παραγωγική τάξη έχει δεχτεί δεκαετίες τώρα τις μύριες όσες κατηγορίες με κομματικά ιδεοληπτικά κίνητρα. Είναι αυτή που έπινε το αίμα τών εργαζομένων, είναι αυτή που καταπατούσε τα δικαιώματά τους και άλλα πολλά. Συχνά, μια άδικη συμπεριφορά κακού επιχειρηματία, γινόταν αιτία για να βομβαρδιστούν όλοι.
Άλλος λόγος είναι ο παραδειγματισμός, το υπόδειγμα. Κάποιοι κάνουν την αρχή. Κάποιοι θα ακολουθήσουν. Το κίνημα των ευεργετών θα πυκνώσει. Και αυτό είναι που έχει ανάγκη η πολιτεία. Το ζητούμενο, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι τι κάνουμε εμείς για το κράτος, μπορεί να μπει σε γόνιμη διαδικασία και να αποδώσει τα ανέλπιστα καλά.
Η χώρα μας, από την πρώτη στιγμή τής συγκρότησής της σε κράτος, οφείλει πολλά στους ευεργέτες της. Εκατοντάδες ευεργέτες στήριξαν τον Έλληνα, είτε με νοσοκομεία, είτε με εκπαιδευτήρια, είτε με άλλα έργα. Και αυτοί οι ευεργέτες, μεγάλοι ή μικροί σε μέγεθος υλικής προσφοράς, πρέπει να φαίνονται, να ακούγονται. Όχι για να τονωθεί ο εγωισμός τους. Κανένας τους δεν έχει ανάγκη κάτι τέτοιο. Αλλά για να γνωρίζει το κοινωνικό σύνολο πως δεν κυριαρχεί το κακό, πως δεν είμαστε μια κοινωνία ανάλγητων, αλλά πως σ’ αυτήν την κοινωνία ανθίζουν και το αγαθό, και η αλληλεγγύη, και η αγάπη…

Διαβάζω, λοιπόν, πως στον αγώνα (όχι συναγωνισμό) τών προσφορών έχουν μπει αρκετοί επιχειρηματίες:
Η Βιομηχανία Ζυμαρικών Melissa – Κίκιζας…
Η Cosmos Aluminium…
Η Intercomm Foods…
Ο Όμιλος Σαράντη…
Τα μπισκότα Βιολάντα…
Ίσως να είναι και άλλοι, που δεν αναφέρονται στο ρεπορτάζ.
Έχω μάθει πως και το ΙΑΣΩ πρόσφερε κλίνες του, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, αν αντιμετωπίσει έλλειψη.
Διαβάζω και την δήλωση του Περιφερειάρχη Κώστα Αγοραστού, ο οποίος, μεταξύ τών άλλων, τονίζει:
«…Καλύπτουμε με όσα μέσα διαθέτουμε τις ανάγκες τών δημόσιων νοσοκομείων σε αυτή την πρωτοφανή για τη χώρα και την ανθρωπότητα κρίση. Και ενεργοποιούμε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να προσφέρουν.
»Τους ευχαριστούμε που ανταποκρίθηκαν θετικά στο κάλεσμα της Περιφέρειας και επέδειξαν υψηλό αίσθημα κοινωνικής και εταιρικής ευθύνης.
»Με τη στάση τους αποδεικνύουν ότι ο κοινωνικός ιστός είναι συμπαγής και με συνείδηση».
Ο Κώστας Αγοραστός, βήμα με βήμα, δικαιώνει τον ηγετικό του χαρακτήρα. Αντιπαρέρχεται την μιζέρια και ό,τι άλλο ξεφυτρώνει στην κρισιμότητα των ημερών. Είθε οι πρωτοβουλίες του να έχουν πάντα στόχο την ευεργεσία τού ανθρώπου. Αυτό έχουμε ανάγκη ως κοινωνία. Ακόμα και όταν η μπόρα περάσει. Ο Πολιτισμός είναι καθημερινή κατάκτηση, είναι στάση ζωής. Ο δε ηγέτης οφείλει να είναι για άλλους πατέρας, για άλλους γιος, για άλλους φίλος.

Η χώρα μας στάθηκε όρθια μέσα από οδυνηρές καταστροφές. Ο Ελληνισμός, μετά την κατάκτησή του από τους Ρωμαίους, κατόρθωσε να επιβιώσει, παρά τα όσα υπέστη. Ατελείωτοι αιώνες ανελευθερίας δεν έθαψαν την γλώσσα του, δεν εξαφάνισαν το «εγωιστικό» του γονίδιο. Μπορεί το όνομα «Έλλην» να αντικαταστάθηκε στη συνείδηση πολλών από το «Ρωμιός», αλλά εν τέλει επιβίωσε. «Έλληνες εσμέν» διακήρυξε η φωνή τού Πλήθωνα του Γεμιστού, το 1402, στον Μυστρά, ενώ το Βυζάντιο ψυχορραγούσε, εξ αιτίας των ηγεμόνων του περισσότερο, παρά των εξωτερικών εχθρών. «Έλληνες εσμέν», όχι Ρωμαίοι…
Ήταν όμως αργά…
Ακολούθησαν οι μαύροι αιώνες τής τουρκικής σκλαβιάς, που η έννοια του Έλληνα παρέμεινε περισσότερο ως μύθος στον απλό λαό, ως κάτι μακρινό, αλλά και σπουδαίο συνάμα. Ένα πολύ σημαντικό μελέτημα του αείμνηστου Ι. Θ. Κακριδή, το «Οι αρχαίοι Έλληνες στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση», μας ξεδιπλώνει έναν άγνωστο κόσμο, εκείνον των απλών ανθρώπων που πίστευαν ότι παλιά στον τόπο τους ζούσαν «Οι Έλληνες, άντρες δυνατοί, μεγαλόκορμοι, τις πιο πολλές φορές γυμνοί…»
Κάποτε, όμως, το Κράτος μας στήθηκε. Καλώς – κακώς, στήθηκε. Προχώρησε όπως προχώρησε. Με άπειρα προβλήματα, αλλά και τεράστια άλματα. Τώρα βρίσκεται μέσα στην δίνη μιας καταιγίδας. Όλα δείχνουν πως η ορμή τής καταιγίδας έχει ανακοπεί σημαντικά και θα επιφέρει μικρότερες ζημιές από αυτές που θα καταγράψει σε άλλα κράτη.
Οι ευεργέτες, σ’ αυτήν την δύσκολη στιγμή, επιτελούν σπουδαίο έργο. Ο κατάλογος με τους δωρητές θα πρέπει να είναι στον αντίποδα των ανακοινώσεων για τα κρούσματα και τα θύματα του κορονοϊού. Θα είναι η αχτίδα φωτός μέσα στο έρεβος. Το έχουμε ανάγκη ως κοινωνία. Δεν έχουμε ανάγκη το μίσος και την ιδιοτέλεια. Έχουμε ανάγκη τους δωρητές, τους εθελοντές, την ομοψυχία.
Γι’ αυτό και σ’ όλους αυτούς και στους άλλους, που δεν έχω πληροφορηθεί την ταυτότητά τους, απευθύνω περίτρανα «ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ» και λέω πως ένα «Μπράβο!» είναι λίγο. Ας γνωρίζουν πως είναι πολλοί που τους χειροκροτούν και θα γίνουν ακόμα περισσότεροι αν η επίσημη ενημέρωση καταλαμβάνει την θέση τού πρώτου θέματος.

Λάρισα, 28/3/2020

Άγγελος Πετρουλάκης

πηγή: aggelospetroulakis.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα »