Με αφορμή την ανάρτηση..."Η ιστορική σου συνέχεια"

Αγαπητέ φίλε Παύλο καλησπέρα.
Με αφορμή την ανάρτησή σου "Η ιστορική σου συνέχεια" (21-09-2017) κοίταξα κι εγώ κάποιες παιδικές μου φωτογραφίες της δεκαετίας του 60. Μια φωτογραφία (σου τη στέλνω) μου θύμισε αμέσως μια αξέχαστη-καταπληκτική εμπειρία.
Ήταν μια (ακόμα και σήμερα) παιδαγωγική προσφορά των αείμνηστων εκπαιδευτικών μας χρόνων.
Εορτασμός της 25ης Μαρτίου το 1962 στο Δημοτικό Σχολείο Ιτέας.
Τα σκηνικά;..δεν θυμάμαι...
Θυμήθηκα όμως αμέσως το ποίημα των ποιημάτων του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
" Ο βράχος και το κύμα". 
Ξαναδιαβάζω το ποίημα πολλές φορές και ειλικρινά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως οι δάσκαλοί μας τότε επέλεξαν και εμπιστεύτηκαν αυτό το τεράστιο έργο σε δυο 12χρονα παιδιά της 6ης Δημοτικού.
Στο ποίημα αυτό του Βαλαωρίτη υπάρχει συμβολισμός: Ο βράχος ο Τούρκος κατακτητής και το κύμα ο υπόδουλος Έλληνας.
Για την ιστορία το κύμα είναι η Νίκη Παπακωνσταντίνου και ο βράχος εγώ...
Ο ίδιος ο ποιητής σε επιστολή του προς τον πρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου Κέρκυρας "Η Αναγέννησις" το 1863 έγραφε μεταξύ των άλλων,
...εν τω στιχουργήματι απεικονίζεται αλληγορικώς η πάλη και ο θρίαμβος του Ελληνισμού κατά της βαρβαρικής κατακτήσεως, του μεν πρώτου παρισταμένου ως κύματος αφροστεφούς, της δε δευτέρας ως πέτρας ισταμένης εν μέσω του πελάγους...

Καλό Απόγευμα...φιλικότατα
Γιάννης Σπυρόπουλος

" Ο βράχος και το κύμα"
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

"Μέριασε, βράχε να διαβώ! το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο 
μέριασε, μες στα στήθη μου, που `σαν νεκρά και κρύα, 
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’αντάρα, 
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου, που `πε τώρα, 
βράχε, θα πέσεις, έφθασεν η φοβερή σου ώρα!
Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο
και σώγλυφα και σώπλενα τα πόδια δουλωμένο, 
περήφανα μ’εκοίταζες και φώναζες του κόσμου
να ειδεί την καταφρόνεση, που πάθαινε ο αφρός μου.
Κι αντίς εγώ κρυφά κρυφά, εκεί που σ’εφιλούσα
μέρα και νύχτα σ’ έσκαφτα, τη σάρκα σου εδαγκούσα
και την πληγή που σ’ άνοιγα, το λάκκο πούθε κάμω
με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στον άμμο.
Σκύψε να ειδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη, 
τα θέμελά σου τα `φαγα, σ’έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό... Εξύπνησα λιοντάρι"...

Ο βράχος εκοιμότουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος, 
αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός, σαβανωμένος.
Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες, 
του φεγγαριού, που ’ταν χλωμό, μισόσβηστες αχτίδες.
Ολόγυρά του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν
και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματα αρμενίζουν
καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε
τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε.
Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα
χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αιθέρα
ν’ αντιβοά τρομαχτικά, χωρίς καν να ξυπνήσει
και σήμερ’ ανατρίχιασε, λες θα ψυχομαχήσει.

"Κύμα, τι θέλεις από με και τι με φοβερίζεις;
Ποιος είσαι συ και τόλμησες αντί να με δροσίζεις, 
αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις
και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις, 
εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ’αφρούς στεφανωμένο;
Όποιος κι αν είσαι μάθε το, εύκολα δεν πεθαίνω".

"Βράχε, με λεν Εκδίκηση. Μ’ επότισεν ο χρόνος
χολή και καταφρόνεση. Μ’ ανάθρεψεν ο πόνος.
Ήμουνα δάκρυ μια φορά, και τώρα, κοίταξέ με, 
έγινα θάλασσα πλατιά, πέσε προσκύνησέ με.
Εδώ μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις, δεν έχω φύκη, 
σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη.
Ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του ’δη μου τ’ αχνάρια...
Μ’ έκαμες ξυλοκρέβατο... Με φόρτωσες κουφάρια...
Σε ξένους μ’έρριξες γιαλούς... Το ψυχομάχημά μου
το περιγέλασαν πολλοί και τα παθήματά μου
τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη, 
καταποτήρας είμ’εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου, 
Γίγαντας στέκω μπρος σου!"

Ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του
εκαταπόντισε με μιας το κούφιο το κορμί του.
Χάνεται μες στην άβυσσο, τρίβεται, σβηέται, λιώνει, 
σαν νάταν από χιόνι.
Επάνωθέ του εβόγγηξε για λίγο αγριεμένη
η θάλασσα κι εκλείστηκε. Τώρα δεν απομένει
στον τόπο που ’ταν το στοιχειό κανείς παρά το κύμα, 
που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα.

                       Γιάννης Σπυρόπουλος: Δημοτικό Σχολείο Ιτέας 1962

                       

Διαβάστε Περισσότερα »

Στα 65τους χρόνια ξανά μαζί...

Αξέχαστο θα μείνει για πάντα το reunion (συνάντηση, σμίξιμο) που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο 2 Μαϊου με πρωτοβουλία του συγχωριανού μας Γιάννη Σπυρόπουλου και την πρόθυμη συμπαράσταση πολλών...ΠΑΙΔΙΩΝ!!!...της γεννιάς του 50 στην ταβέρνα του Βαγγέλη Μακρή.

Η νοσταλγία της παιδικής εποχής, ήταν η αφορμή μιας συνάντησης 53 χρόνια μετά την αποφοίτησή τους απο το Δημοτικό Σχολείο Ιτέας.

Οι μαθητές της γενιάς του 50 ένιωσαν την ανάγκη να ξεχάσουν για λίγο τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας και να ξαναθυμηθούν την εποχή του σχολείου και της νιότης, το καλύτερο κομμάτι της ζωής τους.

Το κέφι κορυφώθηκε όταν ένας εκ των συμμαθητών ο Βασίλης Στεφανόπουλος άρχισε να τραγουδάει παρασύροντας έτσι τους υπόλοιπους να μπουν στο κέφι. Δεν σταμάτησε όμως μόνο στο τραγούδι, είπε και αρκετά ενδιαφέροντα για τις συζύγους...το τραγούδι για την Ελένη.

Με ρωτούν για την Ελένη αχ Ελένη
που’ναι εικόνα δακρυσμένη αχ Ελένη
μα εγώ δεν απαντώ
την καρδιά μου τη σφραγίζω
και την πίκρα μου κεντώ....



Παρόντες ήταν οι:
Αναστασίου Χρήστος
Γιαννάκος Γιάννης
Ζούμπος Βασίλης
Λιαχάνου Γεωργία
Μακρής Ευάγγελος
Μακρή - Καπριτσάνη Μαίρη
Μπαλαντίνας Γρηγόρης
Παναγιωτή - Ζησοπούλου Βάσω
Παπακωνσταντίνου Νίκη
Σπυρόπουλος Γιάννης
Σπυρόπουλος Κώστας
Στεφανόπουλος Βασίλης
Τσέτλας Βησσάρης

Από συμμαθητές υπήρξαν απουσίες, δικαιολογημένες (κάποιων που διαμένουν μόνιμα εντός ή και εκτός Ελλάδος) αλλά και "αδικαιολόγητες".

Για 53 χρόνια μετά, πάντως, δεν ήταν μικρή η μάζωξη.
Ακόμη μεγαλύτερη, βέβαια, η...φαλάκρα, η γκρίζα κόμη κ.λ.π  που έκαναν την εμφανισή τους στην ταβέρνα. Το συμπέρασμα από τέτοιες εκδηλώσεις είναι ότι  μαθαίνεις και ευχάριστα, αλλά και δυσάρεστα. Εάν σου πει κάποιος ότι παντρεύτηκε, έχει παιδιά, εγγόνια κλπ. όλα καλά!
Όταν πληροφορείσαι, όμως, ότι ο ένας είχε την τάδε οικογενειακή απώλεια, ο άλλος που έλειπε πάσχει από εκείνο, ο τρίτος που σου τον θύμισε ο συμμαθητής είναι στον άλλο κόσμο, εκεί υπάρχει δυσκολία.
Το σίγουρο είναι οτι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν σε γενικές γραμμές.
Οι καλοί χαρακτήρες του σχολείου παραμένουν τέτοιοι, τα ευχάριστα παιδιά εξακολουθούν να είναι τέτοια και πάει λέγοντας.

Η "Ιτέα Καρδίτσας" εύχεται σε όλους να σας έχει ο θεός καλά ώστε να μαζευτείτε πάλι και να τα ξαναπείτε μετά απο πολλά χρόνια...

>

Διαβάστε Περισσότερα »

Με τέτοια ομάδα δεν χάνεις...

Μετά την πανθομολογούμενη επιτυχία του τρίτου Φεστιβάλ Ενιπέα θα πρέπει να παινέψουμε το Δ.Σ. και τον Πρόεδρο του Συλλόγου γιά την ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ, την ΕΠΙΜΟΝΗ και την ΥΠΟΜΟΝΗ που έδειξαν και δείχνουν στον αγώνα τους γιά την διάσωση και διάδοση της παράδοσής μας.

Όμως τις εντυπώσεις μου έκλεψαν τα παιδιά με τα πορτοκαλί μπλουζάκια καί το λογότυπο του Συλλόγου.
Τόση ΠΡΟΘΥΜΙΑ, τόση ΦΙΛΟΤΙΜΙΑ και τόση ΕΥΓΕΝΕΙΑ σπάνια συναντάς.
Έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους...χωρίς καν μιά στιγμή να προβάλλουν η να μιλήσουν γιά τον ευατό τους..
Χίλια μπράβο παιδιά...Δίκαια η κατάληψη της σκηνής και το ξεφάντωμα στο τέλος της εκδήλωσης..
Πρόεδρε με τέτοια ομάδα δεν χάνεις.

Υ.Γ. Εθελοντής δεν είναι κάτι που είσαι η δεν είσαι, αλλά κάτι που γίνεσαι..
Μήπως θάπρεπε μερικοί να το ψάξουν??

Γιάννης Σπυρόπουλος

Διαβάστε Περισσότερα »

Με αφορμή τα ανώνυμα σχόλια και αιτήματα στο blog της Ιτέας

Ξανά και Ξανά πολλά ΑΝΩΝΥΜΑ σχόλια και καλόπιστη κριτική, πολλές φορές με πειστικά επιχειρήματα.
Ε..Και...!!!
Οι τοπικοί άρχοντες πάλι θα χαιδέψουν τα γένια τους και θα πουν, σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει.
Δυστυχώς μιά εμπειρικά βεβαιωμένη αλήθεια.

Ποιός θα μας λογαριάσει αν δεν πετάξουμε τον μανδύα της ανωνυμίας;.

Εκτός αν δεχτούμε, ότι κάνουμε ανώνυμη ομαδική ψυχοθεραπεία.
Την έχουμε ανάγκη;...ΟΧΙ.!!!

Η σωστή επικοινωνία μιας σύγχρονης Δημοτικής Αρχής με τους Δημότες, δεν είναι μόνο μια απλή δεοντολογική υποχρέωση...Είναι ο μοναδικός τρόπος αποτελεσματικής αντιμετώπισης των προβλημάτων του Δήμου. Επιτρέπει σε κάθε Δημότη να αισθάνεται ενημερωμένος, συνενδιαφερόμενος, υπεύθυνος και αλληλέγγυος.

Ο Δημότης με τη σειρά του ενημερώνει και προσπαθεί με λογικά-πειστικά επιχειρήματα να αναδείξει τα προβλήματα του τόπου του.
Μπορεί κάποιος απο 'μας να υποβάλλει ένα λογικό καί δίκαιο αίτημα η να προτείνει πιθανές λύσεις προβλημάτων στο Τοπικό Συμβούλιο ΑΝΩΝΥΜΩΣ??.
Ποιός έχει την αφελή απαίτηση να ασχοληθεί το κάθε Συμβούλιο με ανώνυμες καταγγελίες??

Οχι αγαπητοί μου ανώνυμοι.
Υποβάλλεις επωνύμως το λογικό αίτημά σου και αν το Τοπικό Συμβούλιο σ' αγνοήσει, δεν ασχοληθεί και δεν το προωθήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο γιά να ξαναζωντανέψει το χωριό μας εκτεθειμένος δεν θα είσαι ΕΣΥ...Ο ΕΠΩΝΥΜΟΣ..αλλά ο Τοπικός Άρχοντας.!!
Καλημέρα σας...!!!

Γιάννης Σπυρόπουλος
  Ιατρός Ουρολόγος

Διαβάστε Περισσότερα »

Το δικαίωμα της γυναίκας να εκλέγει και να εκλέγεται

Από το Μεσαίωνα, που κάποιοι θεολόγοι έθεταν το ερώτημα αν η γυναίκα έχει ψυχή, αφού δεν πλάσθηκε κατ’ευθείαν από τον Θεό αλλά από το πλευρό του Αδάμ, και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου που μπήκε το ζήτημα της γυναικείας ψήφου, σαφώς έχουν αλλάξει πολλά πράγματα.

Όμως μέχρι να φτάσουμε σε αυτό που εμείς σήμερα θεωρούμε δεδομένο, οι γυναίκες πάλεψαν πολύ για να το πετύχουν κι ήρθαν αντιμέτωπες με σχόλια του τύπου:

«Αι γυναίκαι είναι πετεινόμυαλαι και ελαφραί...Δεν αξίζει τον κόπον να ασχοληθώμεν»!

«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας...
Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… 
Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… 
Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. 
Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».
(Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928)

Η πρώτη φωνή πάντως, για τη γυναικεία ψήφο στον Ελλαδικό χώρο ήρθε από την Ρεθεμνιώτισσα Καλλιρρόη Παρρέν Σιγανού, μέσα από τη γνωστή σε μας, «Εφημερίδα των Κυριών».

Μου το έστειλε ο φίλος Γ. Σπυρόπουλος

Διαβάστε Περισσότερα »

Οστεοφυλάκιο Ιτέας: Χώρος σεβασμού και μνήμης ή...αποθήκη ντροπής και λήθης;

Επισκεπτόμαστε το νεκροταφείο, για να μνημονεύσουμε τους αγαπημένους μας νεκρούς, να απαλύνουμε τον πόνο μας με την ψευδαίσθηση οτι ερχόμαστε κοντά τους.

Στο κοιμητήριο πάμε εμείς...
Πάμε γιατί νοιώθουμε την ανάγκη να πάμε και όχι επειδή το χρειάζονται αυτοί που έφυγαν και έμεινε εκεί ενταφιασμένο το σώμα τους.

Πάμε να βάλουμε ενα κεράκι στον τάφο τους...

Κάθε φωτογραφία στο μνήμα τους είναι η παρουσία...μιας απουσίας...απουσία δικών μας αγαπημένων κεκοιμημένων.

Παρ΄όλη την έντονη συναισθηματική φόρτιση δεν είναι καθόλου δύσκολο να διακρίνει κανείς την ευταξία που επικρατεί στο χώρο του κοιμητηρίου Ιτέας.
Η τάξη και η φροντίδα του χώρου εκφράζουν τον σεβασμό στους νεκρούς μας.
Ας είναι καλά ο Παπαβασίλης.
Το απλό και το λίγο καταλήγουν να είναι σημαντικό και πολύ.

Βγαίνοντας απο το κοιμητήριο μη σκεφτείς επισκέπτη να στρίψεις αριστερά για να πας στο οστεοφυλάκιο. Ο ειδικός αυτός χώρος, έξω απο το κοιμητήριο (ΓΙΑΤΙ;) όπου φυλάσσονται τα λείψανα των κεκκοιμημένων πατέρων μας, ανθρώπων που μας έφεραν στον κόσμο είναι ΑΘΛΙΟΣ.

Οι λέξεις ντροπή και λύπη δεν αποδίδουν επαρκώς αυτό που νοιώθει κανείς μπαίνοντας στο χώρο του οστεοφυλακίου μας.
Ισως η κατάλληλη λέξη είναι ΣΟΚ...
Ενα οδυνηρό ξάφνιασμα απο εικόνες απίστευτης αθλιότητας που βλέπουν τα μάτια σου.
Η πρόσβαση στο χώρο είναι δυσχερής απο τις ατάκτως στοιβαγμένες οστεοθήκες, σχεδόν μέχρι την οροφή.
Το μουχλοαραχνιασμένο κτήριο μοιάζει εγκαταλελειμμένο. 
Τα σκουπίδια είναι συσσωρευμένα κάτω απο το μανάλι δίπλα στις οστεοθήκες.

Με τι κουράγιο να κάνει κανείς στο χώρο αυτό ένα τρισάγιο για τις ψυχές των αγαπημένων του;

Παρακαλούμε τους τοπικούς άρχοντες και το νέο Δημοτικό Συμβούλιο (όποιο κι αν είναι και όποιο προκύψει) να αρχίσουν το έργο τους υπηρετώντας το θεμελιώδες που διέπει μια Χριστιανική και Πολιτισμένη πολιτεία,...τον ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ.

Οι νεκροί δεν έχουν φωνή...ούτε ψηφίζουν!!!
Εμείς όμως έχουμε ηθική υποχρέωση να σεβαστούμε την μνήμη τους.

Αρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πριν αυτοπροσδιοριστούμε ως ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, οφείλουμε να κατακτήσουμε την απλή ιδιότητα του ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Υ.Γ
Αν η φροντίδα του οστεοφυλακίου ενέπιπτε στις αρμοδιότητες του Παπαβασίλη ο χώρος του οστεοφυλακίου θα ήταν σίγουρα διαφορετικός.
Επίσης αν κάποιος ηλικιωμένος συγχωριανός μας ψάξει μέρος να ξεκουραστεί, τα παγκάκια είναι πλέον ακατάλληλα και επικίνδυνα...

Ευχαριστώ για την φιλοξενία
   
Γιάννης Σπυρόπουλος
   Ιατρός Ουρολόγος

Διαβάστε Περισσότερα »

- Γιάννης Σπυρόπουλος: Πρόληψη, πρόωρη διάγνωση και έγκαιρη θεραπεία των παθήσεων του προστάτη.

Την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου και ώρα 17:00 μμ στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημοτικού καταστήματος Ιτέας πραγματοποιήθηκε εκδήλωση - ενημέρωση για την Πρόληψη, πρόωρη διάγνωση και έγκαιρη θεραπεία των παθήσεων του προστάτη.

Ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο συγχωριανός μας γιατρός Χειρουργός Ουρολόγος Γιάννης Σπυρόπουλος.

Διοργανωτές της εκδήλωσης:
Εκπολιτιστικός-Μορφωτικός Σύλλογος Ιτέας
Σύλλογος Γυναικών Ιτέας

Η αίθουσα του Δημαρχείου γέμισε ασφυκτικά και ο Γιατρός ήταν εκεί απο νωρίς για να τούς καλωσορίσει σφίγγοντας ξεχωριστά το χέρι στόν καθένα.

Τήν εκδήλωση άνοιξε ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Ιτέας κ. Αχιλλέας Μπαλαντίνας, καλωσορίζοντας τον Γιατρό λέγοντας:

Γεννήθηκε το 1950 στην Ιτέα, τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο και φοίτησε στο 1ο Γυμνάσιο αρένων Καρδίτσας.
Κατόπιν σπούδασε στη Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Για 8 χρόνια εργάστηκε στη Γερμανία ως επιμελητής και απο το 1990 εργάζεται στην Ελλάδα ως Ειδικός Χειρουργός Ουρολόγος στην Καλαμάτα.

Στις δύσκολες μέρες που περνάμε και που ο καθένας είναι κλεισμένος στον μικρόκοσμό του, στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωσή του, υπάρχουν άνθρωποι που εκφράζουν απλόχερα την μεγαλοψυχία τους, την ανιδιοτέλειά τους, που προτάσσουν μεγαλοπρεπώς το εμείς απέναντι στο εγώ, που ενεργούν με απόλυτη σεμνότητα και εκφράζουν έμπρακτα την ΑΝΘΡΩΠΙΑ τους.
Μακάρι η ιατρική κοινότητα να είχε πολλούς σαν τον συγχωριανό μας και φίλο Γιάννη Σπυρόπουλο.
Οσο υπάρχουν άνθρωποι – επιστήμονες σαν τον Γιάννη υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Στή συνέχεια πήρε τον λόγο η Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Ιτέας κ. Τζένη Μακρή καλωσορίζοντας και εκείνη τον Γιατρό εκ μέρους του Δ.Σ του Συλλόγου.

Και τέλος ο Γιατρός κ. Γιάννης Σπυρόπουλος φανερά συγκινημένος είπε:
"...Αιδεσιμολογιώτατε, κύριε Δήμαρχε, κύριε Πρόεδρε του τοπικού διαμερίσματος Ιτέας, αγαπητοί και αγαπητές συγχωριανοί.
Υπήρξα απο το 2004 μέχρι το 2010 Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Μεσσηνίας.
Διοργάνωσα και συμμετείχα σε πάρα πολλά συνέδρια και Ιατρικές Ημερίδες.
Η συγκίνηση που νοιώθω σήμερα πιστέψτε με δεν την ένοιωσα ποτέ.
Σας ευχαριστώ όλους
Ευχαριστώ τον Σύλλογο Γυναικών δική τους ιδέα ήτανε, αλλά πιο πολύ ευχαριστώ τον Πολιτιστικό Σύλλογο που πάντα παρακολουθώ και μπαίνω στον ιστοτοπό τους, γράφοντας  και κανένα σχόλιο, πάντα όμως καλοπροαίρετα.

"Η επιστήμη δεν έχει Πατρίδα, οι επιστήμονες όμως έχουν..." 

Δεν είναι λόγια δικά μου, είναι λόγια του Παστέρ γι΄αυτό δέχτηκα με μεγάλη ευχαρίστηση να είμαι κοντά σας, γιατί η Πατρίδα μου είναι η Ιτέα.
Ειλικρινά νοιώθω περήφανος εκεί κάτω στον νότο που είμαι όταν διαβάζω μέσα στην ιστοσελίδα σας στην "Ιτέα Καρδίτσας" για τις εκδηλώσεις που γίνονται δείχνοντας σε φίλους μου τις δραστηριότητες των Συλλόγων σας.
Την γνώμη μου για τον Πολιτιστικό Σύλλογο την έχω εκφράσει προ καιρού μάλιστα και γραπτώς στην Ιστοσελίδα.

Κύριε Πρόδρε, κυρία Πρόεδρε αγαπητά μέλη.
Αυτό που κάνετε είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Δίνετε την ευκαιρία να συζητηθούν και να κατανοηθούν απο το ευρύ κοινό θέματα επιστημονικά και κοινωνικά ταυτόχρονα, κι αυτό είναι προσφορά στον πολιτισμό, γιατί ο πολιτισμός βασίζεται στη γνώση αλλά προπαντός στη διάχυση της γνώσης.
Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω σήμερα με λόγια απλά, ώστε να μπορέσετε όλοι να καταλάβετε κάτι απο τις παθήσεις του προστάτου..."
Σας ευχαριστώ

Παρεβρέθηκαν:
Ο Αιδεσιμολογιώτατος πάτερ Βασίλειος Γερούκης, ο Δήμαρχος Παλαμά κ. Κωνσταντίνος Πατσιαλής και ο Πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Ιτέας κ. Θοδωρής Σδόγγος.

 Βίντεο
                     
                   Φωτογραφικό υλικό (πατήστε πάνω για μεγένθυση)

               Επίσκεψη στο γραφείο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ιτέας

Διαβάστε Περισσότερα »