Μάξιμος Χαρακόπουλος: Οι αρνητές του Αχελώου είναι αρνητές της πραγματικότητας

Οι αρνητές του Αχελώου ουσιαστικά είναι αρνητές της πραγματικότητας! 

Μπορούμε να μιλούμε για το μείζον πρόβλημα της Θεσσαλίας το υδατικό χωρίς να αναφερθούμε στον Αχελώο; 

Ο “ελέφαντας είναι μέσα στο δωμάτιο”! 

Τα ημιτελή έργα είναι εδώ! 

Μπορούμε να τα αγνοούμε; 

Ολοι αυτοί που επικαλούνται φιλοπεριβαλλοντικά επιχειρήματα αρνούμενοι το έργο, τι μορφή ενέργειας θέλουν; 

Ανεμογεννήτριες στα βουνά “δεν θέτε”! 

Φωτοβολταϊκά στον κάμπο “δεν θέτε”! 

Υδροηλεκτρικά στον Αχελώο “δεν θέτε”! “Τι θέτε”, που θα έλεγε και ο Γκιωνάκης; 

Φθηνή ενέργεια, όμως, θέλουν; 

Πως θα παραχθεί αυτή η ενέργεια;

Φοβούμαι ότι οι αρνητές του Αχελώου είναι αρνητές της πραγματικότητας! 

Και η πραγματικότητα είναι ότι εδώ και 30 με 40 χρόνια έχουν δαπανηθεί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Τα έργα είναι πια ώριμα και πολλά εξ αυτών έχουν φτάσει και σε σημείο ολοκλήρωσης. Κολλήσανε, όμως, στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο ΣτΕ. 

Για ποιο λόγο και ποιες είναι οι ενστάσεις του ΣτΕ; 

Ένα σοβαρό και ευνομούμενο κράτος τις μελετά και προβλέπει τις θεραπείες που υποδεικνύονται. Στο προηγούμενο σχέδιο διαχείρισης των λεκανών απορροής δεν υπήρχε το σενάριο μεταφοράς νερού από τον Αχελώο στη Θεσσαλία. Περιμένουμε την επικαιροποίηση των σχεδίων διαχείρισης των λεκανών απορροής».

Μαξιμος Χαρακόπουλος στην ημερίδα της ΠΕΔ Θεσσαλίας

Διαβάστε Περισσότερα »

Εις μνημόσυνον αιώνιον...

Στην τουλούμπα της γιαγιάς Σεβαστής. 
Άντε να εξηγήσεις στα παιδιά ότι παλιά τα σπίτια δεν είχαν πάντα κουζίνα με βρύση, αλλά “βρυσάκι” που το γέμιζαν νερό (το πρόλαβα στο πλινθόκτιστο προσφυγικό σπίτι της γιαγιάς, από τα τελευταία στο χωριό). Ότι το καλοκαίρι, ο υδρονομέας άνοιγε τον αγωγό με το νερό που ερχόταν από το Τικιλί (Μικρό Βουνό), μόλις για μια ώρα, και το αποθηκεύαμε σε μπιτόνια και κουβάδες. Το νερό ήταν πάντα πολύτιμος πόρος, ιδιαίτερα, πριν τη δίκη μας γενιά, σε εποχές που στο χωριό υπήρχε μια βρύση σε κάθε μαχαλά. Τα λιγοστά πηγάδια, λοιπόν, ήταν πλούτος για τους ιδιοκτήτες τους.
Η γιαγιά Σεβαστή είχε μεγάλο μπαξέ που πότιζε με την τουλούμπα της και καρποφόρα δένδρα, με πιο περιζήτητη μια μεγάλη κορομηλιά που τα κορόμηλα της δεν προλάβαιναν ποτέ να κοκκινίσουν από τις επιδρομές των πιτσιρικάδων. Η γιαγιά τα ήθελε για να τα αποξηράνει για το χοσάφι που έκανε με σταφίδες το καλοκαίρι ως δροσερό επιδόρπιο.
Λίγο πριν μπει το ‘80, η γιαγιά Σεβαστή, με καταγωγή από τα Ποτάμια της Καππαδοκίας, που είχε έρθει ως χήρα από τη Νέχαλη (Ομορφοχώρι) νύφη στο Τσαμπασλάρ (Βούναινα) για να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τον, επίσης, χήρο προπάππο μου Μάξιμο Χατζηλιάδη, άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, κι εγώ στερήθηκα την απλόχερη αγάπη της, που εκτός των άλλων μεταφράζονταν σε δίφραγκο χαρτζιλίκι (με την κορώνα και την κεφαλή του βασιλιά Κωνσταντίνου) από τη σύνταξη του ΟΓΑ, αν και τυπικά δεν ήμουν εγγόνι της. Το έμαθα αφού έφυγε, αλλά διατηρώ αγαθή ανάμνηση της προστατευτικής αγκαλιάς της, όταν ήταν να μου τις βρέξει ο πατέρας μου για καμία αταξία ή αν με κυνήγαγαν τα παιδιά από τον κάτω μαχαλά. Ο μπαξές ρήμαξε και η τουλούμπα εγκαταλείφθηκε. Μια ρόδα κάρου σκέπασε το πηγάδι που χάθηκε από τα καλάμια και τα βατά που το κύκλωσαν.
Στο χωριό, μετά από αλλεπάλληλες γεωτρήσεις με σύγχρονα γεωτρύπανα, που πλέον μπορούσαν να σπάσουν τη σαπόπετρα, όπως έλεγαν τον σχιστόλιθο -όχι όπως εκείνα τα παλαιάς τεχνολογίας της ΥΕΒ- βρέθηκε άφθονο νερό. Έτσι, δεν χρειαζόμασταν πια το λιγοστό νερό που έρχονταν με χίλια ζόρια και διαρροές από το γκιόλι και τα μετρημένα στα δάχτυλα πηγάδια.
Η τουλούμπα που ξανακάναμε -και πιο κάτω το “μισιακό πηγάδι”- δεν είναι ένα μνημόσυνο για τη γιαγιά Σεβαστή και τους παππούδες μας, αλλά μάλλον μια νοσταλγία να “αναστήσουμε“ τα παιδικά μας χρόνια, γιατί αυτά με τα βιώματά τους δεν διαμορφώνουν απλά τον χαρακτήρα μας, αλλά μας ακολουθούν μια ζωή...

ΥΓ. 1. Να είναι καλά ο πατέρας μου, που φροντίζει τα πλατάνια, που ρίζωσαν στον άλλοτε μπαξέ της γιαγιάς Σεβαστής.

ΥΓ. 2. Ναι, φυτέψαμε και κορομηλιά, μόνο που... δεν έμειναν παιδιά στο χωριό για να “κουρσέψουν” τα κορόμηλά της. Και χοσάφι τρώμε μια φορά τον χρόνο -κι αυτό αν το φτιάξουν οι γυναίκες του Μικρασιατικού Συλλόγου Βουναίνων στις εκδηλώσεις για την Καθαρά Δευτέρα...

ΥΓ. 3. Ναι, “φορτώνω τις μπαταρίες“ περνώντας οπωσδήποτε τα Σαββατοκύριακα από το χωριό!

Μάξιμος Χαρακόπουλος

Διαβάστε Περισσότερα »

Από τα Βούνενα στο γυμνάσιο Ιτέας...

Επειδή πολλοί ρωτούν για το... κολλέγιο Κουτσαρί, ιδού και στιγμιότυπο από παρέλασή μας στο κεφαλοχώρι της Ιτέας Καρδίτσης όπου πήγα γυμνάσιο γιατί τότε βόλευε καλύτερα η συγκοινωνία με το ΚΤΕΛ.
Το χωριό μου, τα Βούναινα, είναι το τελευταίο στον νομό Λαρίσης (μέχρι το 1974 ανήκε στην Καρδίτσα) και ήταν σημείο ανταπόκρισης των λεωφορείων μεταξύ των δυο νομών.
Να θυμίσω, για όσους λένε ότι δεν έγινε τίποτα στη μεταπολίτευση, ότι ο δρόμος ήταν χωματόδρομος, και όταν έβρεχε για να μπορέσει να περάσει το λεωφορείο τις νεροφαγιές στις κατηφόρες του Μουσαλάρ (Συκεώνας) κατεβαίναμε όλα τα παιδιά στις λάσπες και ξανανεβαίναμε.
Τα Σάββατα ή άλλες μέρες που σχολάγαμε νωρίτερα (γιατί ποτέ δεν ήταν από την πρώτη μέρα όλοι οι καθηγητές στις θέσεις τους, κάποτε ο γυμναστής Φιρφιρής μας δίδαξε και βιολογία) κάναμε ωτοστόπ και ανεβαίναμε στις καρότσες αγροτικών ή επιστρέφαμε με τα πόδια μέχρι το χωριό.
Τα λεφτά για το εισιτήριο τα χαλούσαμε ενδιάμεσα στο ψιλικατζίδικο του Καραμήτρου στη Συκεώνα.
Θυμάμαι μια φορά που έλειπε ο ίδιος και ήταν μια γιαγιά στο πόδι του (μάλλον η μάνα του) την απάντησή της όταν της ζητήσαμε σοκολάτα kiss (αυτές με τη ροζ γέμιση) και δεν καταλάβαινε τι θέλουμε:
- "Παλιό γουμάρι καινούργια περπατησιά, πάρτε γαριδάκια!"
Όσο δύσκολα κι αν ήταν τα παιδικά μας χρόνια τα νοσταλγούμε γιατί ήταν τα χρόνια της παιδικής μας αθωότητας. Και ναι, μάθαμε γράμματα χάρη σε αυτά τα δημόσια σχολεία με εκείνους τους δασκάλους και καθηγητές που είχαν συναίσθηση της αποστολής τους, και πιστέψτε με είχαν σχεδόν όλοι!
Υ.Γ. Για όσους αναρωτιούνται, είμαι στο μέσον της δεύτερης σειράς.
Και τώρα που ξαναβλέπω τη φωτογραφία αναρωτιέμαι πώς μας άφηναν να κάνουνε παρέλαση με τέτοια μαλλιά!

    Μάξιμος Χαρακόπουλος
       Βουλευτής Λάρισας

Διαβάστε Περισσότερα »