3η Ετήσια Ομαδική Εκθεση Ζωγραφικής στην Ιτέα

Πλήθος κόσμου γέμισε το παλιό Δημοτικό σχολείο Ιτέας χθες την Κυριακή 10 Ιουνίου το απόγευμα για να θαυμάσει την Ετήσια Ομαδική έκθεση του τμήματος ζωγραφικής του Εκπολιτιστικού Μορφωτικού συλλόγου Ιτέας. 

Όλη την εβδομάδα οι Κυρίες του τμήματος με τη βοήθεια της υπεύθυνης κ. Αλέκας Κουκόσια ετοίμασαν την αίθουσα με τις δουλειές των μικρών "Πικάσο" αλλά και τις δικές τους εκπληκτικές δημιουργίες για να δώσουν στο κοινό ένα ευχάριστο "καλλιτεχνικό", αλλά και γεμάτο λιχουδιές, απόγευμα και να σπάσουν τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Την έκθεση επισκέφθηκαν όλοι οι φορείς καθώς και πλήθος επισκεπτών

Το Δ.Σ ευχαριστεί θερμά την κ. Αλέκα Κουκόσια για τη συνεργασία της, συγχαίρει όλο το τμήμα για τα σπουδαία έργα.

Ευχαριστούμε πολύ και το κοινό που για ακόμα μια φορά τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση.

>

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ουρά του Αλόγου

Ο καβαλάρης τ’ άλογο το `χε για συντροφιά του.
Που να `βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.

Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ’ τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο με καιρούς, να σ’ εύρω ή να μ’ εύρεις».

Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ’ αφήσαν.

Περνούσε κι ένας μάστορας που `μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ’ αυτή δοξάρια ένα κι ένα.

Δυο μήνες έκανε ο νιος ν’ ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί `ταν λαουτιέρηδες που θέλαν’ παρακάλια
ήτανε κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια.

«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν’ ακούσω απ’ τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».

Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ’ όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο.
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

Του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Διαβάστε Περισσότερα »

Τότε που ζούσαμε...

Τα καλοκαίρια στον θεσσαλικό κάμπο ήταν πάντοτε βαριά.
Τα παιδικά μας, θαρρώ, βαρύτερα απ΄ τα σημερινά - ή έτσι τουλάχιστον καταγράφηκαν μέσα μου-.
Ντάλα και βράση έφερνε ο αέρας, που θαρρείς κοβόταν με το μαχαίρι ώρες ώρες και μας έπνιγε έτσι κρουστόφαντος που ήταν.
Ως κι η γης έσκαζε κι ο κουρνιαχτός μας αποστόμωνε.
Κοντά στο μεσημέρι τα κορμιά των μεγάλων ήταν λιώμα καθώς δούλευαν απ το ξημέρωμα κι έσταζαν έναν ιδρώτα αρμυρό που τους σημάδευε τα ρούχα μ΄ άσπρες γραμμές.
Τα παιδιά ησύχαζαν χαυνωμένα απ΄το λιοπύρι κι οι γειτονιές σώπαιναν απ τα τρεχοβολητά και τις φωνές τους. Μόνο για λίγο, θέλοντας να ξεσπάσουν, έτρεχαν ξυπόλητα στο δρόμο σέρνοντας τα πόδια στον καυτό κουρνιαχτό που΄ταν στρωμένος ίσαμε δέκα πόντους και ντουμάνιαζαν τον τόπο πίσω τους μ ένα πυκνό σύννεφο.
Η σιωπή κοβόταν μόνο από τον μονότονο κι ανυπόφορο ήχο των "Μαλκότση" που πότιζαν τα βαμβάκια και τα καλαμπόκια κι ο οποίος ενέτεινε την κάψα. Ο ήχος αυτός ακόμα θαρρώ πως με στοιχειώνει κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια.
Κάτι τέτοιες μέρες που ο ουρανός χαμήλωνε για να μας πνίξει, ψάχναμε τρόπους να τσακίσουμε την ανία που μας κατέτρωγε. Οι θάλασσες φάνταζαν πολύ μακρινές κι η απαντοχή τους έπρεπε να αντικατασταθεί από κάτι άλλο. Από τότε μάθαμε ν αντικαθιστούμε τις βαθιές μας επιθυμίες, τις ανεκπλήρωτες.
Έτσι σκεφτήκαμε μια αυτοσχέδια πισίνα που ήταν το καταφύγιό μας στις καυτές μέρες, όπου τίποτε άλλο δεν μας ανακούφιζε. Δεν ήταν παρά ένα βαρέλι σιδερένιο από κείνα του πετρελαίου! Καλοπλυμένο και βαμμένο από μέσα τυρκουάζ από τη μάνα που όλο και με κάτι ομόρφαινε κι απάλυνε εκείνα τα χρόνια.
Φορούσαμε τα μαγιό μας -μάλλον ραμμένα απ τη μάνα κι αυτά-, γεμίζαμε το βαρέλι με τουλουμπίσιο παγωμένο νερό και σφηνωνόμασταν κι οι δυο αδερφές στα στενά του πλαίσια.
Απόλαυση στο έπακρον, μόνο που ούτε λόγος για βουτιές κι απλωτές.
Το βαρέλι αυτό εκτελούσε κάποιες φορές και χρέη κολυμπήθρας κοτόπουλων!
Η γιαγιά μας είχε μια τρελή μανία με τα κοτόπουλα και δεν μας επέτρεπε να παίζουμε στη δική τους αυλή.
Έτσι, για να την εκδικηθούμε, κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για να κακοπάθουν τα αγαπημένα της όντα.
Μάλλον, τώρα που το καλοσκέφτομαι, μας ενοχλούσε περισσότερο που έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για κείνα κι όχι για εμάς. Τα πιάναμε και τα ρίχναμε στο νερό λοιπόν, όταν εκείνη δεν μας έβλεπε και τους δίναμε ονόματα σε ανεπίσημη τελετή!
Άλλες φορές τεντώναμε ένα σκοινί ανάμεσα στο φράχτη και στο κοτέτσι για να σκοντάφουν καθώς τα κυνηγούσαμε και κάναμε τρελό κέφι όταν έτρωγαν τη μούρη τους!
Σαν κόντευε το σούρουπο οι γειτονιές άφηναν τις σιωπές και ζωντάνευαν.
Μουγκανητά σαν οιμωγές από τις αγελάδες που έβρισκαν μόνες το δρόμο της επιστροφής απ το λιβάδι, ήχοι από τα κάρα που επέστρεφαν απ το χωράφι, χλιμιντρίσματα αλόγων, βρισιές βαριές των κουρασμένων αντρών που κατεβάζαν καντήλια κι υπομονετικές μορφές γυναικών που με σκυμμένο κεφάλι συνέχιζαν τις δουλειές που τελειωμό δεν είχαν.
Κάπου την ώρα αυτή συνάζονταν στο σπίτι μας κι οι γιαγιάδες της γειτονιάς να πουν τα δικά τους. Απομονώνονταν συνήθως στην κουζίνα κι άρχιζαν την προσφιλή τους κουβέντα: κουτσομπολιό για τις νύφες!
Τι μ είπι, τι τ΄ν είπα, τι μαγείριψι κι του πήγι στ μανα τσ κι ιμένα δε μ έδουσι ντιπ, τι κεφάλι βουργάρκου είνι κι δεν ακούει...και άλλα πολλά που εμείς τ΄ ακούγαμε κρυμμένα πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα, αλλά συνήθως δεν δίναμε σημασία γιατί ο νους μας ήταν στο παιχνίδι.
Κάποιο σούρουπο που είχαμε μπαϊλντίσει απ το πολύ παιχνίδι και τη ζέστη και επηρεασμένα ολοφάνερα από τον «Άγνωστο πόλεμο» (διά χειρός Νίκου Φώσκολου), σκαρώσαμε το νέο μας παιχνίδι:
"Κατασκοπεύω τη γιαγιά μου και τα μεταφέρω όλα χαρτί και καλαμάρι στη μάνα μου".
Στηθήκαμε έτσι στο άνοιγμα της πόρτας, ο Νίκος ο Νικολακέικος, η αδερφή μου κι εγώ.
Οι άλλοι όλοι ξοπίσω.
Οι δυο άκουγαν και μετέφεραν τα λόγια κι εγώ που΄γραφα γρήγορα σαν μεγαλύτερη, κρατούσα με κάθε λεπτομέρεια τα πρακτικά της συζήτησης, διότι ως γνωστόν έπεα πτερόεντα, ενώ scripta manent
Κι ύστερα, όταν συγκεντρώσαμε αρκετό υλικό για να στοιχειοθετήσουμε το αδίκημα, παραδώσαμε σε αντίγραφα τα πρακτικά στις νύφες. Καταλαβαίνετε πως την επόμενη μέρα η γειτονιά θύμιζε εμπόλεμη ζώνη.
Καυγάδες τετρακούβερτοι στα αντιμαχόμενα στρατόπεδα νυφών και πεθερών.
Μα κι εμείς όμως δεν τη γλυτώσαμε.
Τα ακούσαμε για τα καλά από τη μάνα μου, για τις βλακείες που κάναμε και βάζαμε τον κόσμο, λέει, να μαλλώνει στα καλά καθούμενα. Όμως, για μας ήταν μεγάλη απόλαυση και συνεχίσαμε τη δράση μας με επιτυχία απόλυτη, ώσπου οι γιαγιάδες αποφάσισαν να βάζουν τσιλιαδόρο!
Έτσι έληξε άδοξα και σύντομα η καριέρα μας ως κατασκόπων.

Πηνελόπη Ανδρεάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευχές του Αχιλλέα Καραλή για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις

Θέλω να ευχηθώ μέσα απ'την καρδιά μου Καλή Επιτυχία, στις μαθήτριες και τους μαθητές που ξεκινούν σήμερα τις Πανελλαδικές εξετάσεις τους.
Εξετάσεις που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη κάθε μαθητή και που και εμείς οι μεγαλύτεροι, τις θυμόμαστε με νοσταλγία, αφού ολοκληρώνουν το κεφάλαιο της σχολικής ζωής.
Ας αντιμετωπιστούν με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα απ'όλους.
Οι γονείς που συμμερίζονται φυσικά την αγωνία των παιδιών τους, για το μέλλον τους, να έχουν τη δύναμη να αντεπεξέλθουν στη μετέπειτα πορεία τους.
Στους εκπαιδευτικούς που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, εύχομαι να είναι πάντα πρόθυμοι για να μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις τους συμβάλλοντας έτσι στο χτίσιμο όλο και καλύτερων γενεών.

 Νέα πορεία Παλαμά
 Αχιλλέας Καραλής

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ιτέας σας προσκαλεί στην ετήσια ομαδική έκθεση ζωγραφικής

Ο Ε.Μ.Σ.Ιτέας σας προσκαλεί στην ετήσια ομαδική έκθεση ζωγραφικής που διοργανώνει το τμήμα εικαστικών του συλλόγου την Κυριακή 10 Ιουνίου και ώρα 8:30 μμ στο παλιό δημοτικό σχολείο Ιτέας.

Σας περιμένουμε όλους.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευχές του δημάρχου Παλαμά Γιώργου Σακελλαρίου για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις

Εύχομαι σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες που συμμετέχουν στις Πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, να έχουν καλή επιτυχία. Χρειάζεται  δύναμη, νηφαλιότητα, ψυχραιμία και αισιοδοξία για να φέρετε εις πέρας την προσπάθεια σας με επιτυχία.
Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν την κορύφωση των προσπαθειών σας και είναι ίσως η σημαντικότερη μάχη που έχετε δώσει μέχρι τώρα αλλά παράλληλα και μια από τις πολλές που θα δώσετε στη ζωή σας.
Τέλος, εύχομαι κουράγιο και υπομονή σε όλους τους γονείς, οι οποίοι αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους και ζουν επίσης πολύ έντονα τη συγκεκριμένη διαδικασία όπως επίσης και στους καθηγητές που στήριξαν καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς τις προσπάθειες των μαθητών τους.
                                                                                               
  Ο Δήμαρχος Παλαμά
Γιώργος Η. Σακελλαρίου

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πρώτο μου ποδήλατο...

Ποδηλατάς ήταν ο πατέρας μας και στο συνεργείο του μάθαμε, η αδερφή μου κι εγώ, γονατισμένες στο τσιμέντο φτιάχνοντας φόλες ποδηλάτων και πλένοντας με βενζίνη μηχανές, τα πρώτα γράμματα της ζωής.
Είχε και τα καλά της η υπόθεση όμως, μιας κι απόχτησα το πρώτο παιδικό ποδήλατο, σχετικά νωρίς θαρρώ, στο χωριό.
Πρώτη δημοτικού ήμουν, όταν ο πατέρας κατέβηκε στην Αθήνα, για να δώσει την πρώτη παραγγελία παιδικών ποδηλάτων και με πήρε μαζί του. Εκτός του ότι τον ζάλισα να ανεβοκατεβαίνω άπειρες φορές τις σκάλες της Ομόνοιας (τώρα απορώ με την υπομονή του κι αναγνωρίζω το πόσο του έλειπε να χαζεύει το παιδί του να κάνει "βλακείες"), άρπαξα ένα ποδήλατο με βοηθητικά ροδάκια και πετάχτηκα για μια βόλτα καταμεσής της λεωφόρου Αλεξάνδρας, νομίζοντας πως είμαι στο χωριό μου, όπου μόνο κάρα και ποδήλατα κυκλοφορούσαν στους δρόμους και παιδιά που έσερναν τα πόδια στον κουρνιαχτό που΄μοιαζε με βελούδινη πούδρα.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου έτρεξαν πίσω μου, έντρομοι, τόσοι άντρες.
Εκείνο λοιπόν έγινε το πρώτο μου ποδήλατο.
Το περιμέναμε πως και πως να έρθει με το τρένο από την Αθήνα -πλην εμού που ήμουν η άμεσα ενδιαφερόμενη - και όλη η παλιοπαρέα της γειτονιάς: η αδερφή μου πρώτη και καλύτερη, η Ευδοξία και η Ρούλα, οι "κουμπαρούλες" που τις έλεγε ο πατέρας ως τα τελευταία του, γιατί τις είχαν βαφτισμένες με τη μάνα μου, ο Νίκος ο Νικολακέικος, ο Ρούλης, η Παναγιώτα, η Σταυρούλα, η Βάσω κι η Αντωνία, ξαδέρφες μας αυτές και άλλα ακόμα παιδιά που μαζεύονταν εκεί.
Το σπίτι μας με τη μεγάλη αυλή και τον κήπο με τα πολλά δέντρα ήταν τόπος συγκέντρωσης πολλών παιδιών. Είχε πολλές κρυψώνες (μιας και υπήρχαν το παλιό σπίτι, ο αχυρώνας, ο στάβλος, τα κοτέτσια) και στα δέντρα μας ήταν δεμένες κούνιες, μονόζυγα, ένα σκοινί δεμένο για το άλμα εις ύψος, και πολύ χώρο για ομαδικά παιχνίδια.
Χώρια που΄χαμε και μια μαμά, που όλο και κάτι είχε να κεράσει τα παιδιά.
Το ποδήλατο ήρθε μετά από μέρες σκληρής αναμονής κι εγώ ανέβηκα καμαρωτή κι άρχισα τα πάνω κάτω στο δρόμο με τις βοηθητικές ροδούλες. Πίσω μου τρέχανε όλα τα παιδιά και περίμεναν να χορτάσω βόλτες και να τους το δώσω. Κάποια στιγμή έβγαλα τις βοηθητικές. Έφαγα τα μούτρα μου πάνω σ ένα σωρό από άμμο και τα γόνατά μου γέμισαν πληγές, ώσπου να μάθω να ισορροπώ.
Όταν πήρα τον αέρα, είπα να ανοίξω σχολή οδηγών ποδηλάτου!
Στο ποδηλατάκι μου θα μαθήτευαν όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Είχα βρει ένα πολύ απλό τρόπο να τους διδάσκω την ισορροπία, χωρίς καμιά δυσκολία και κυρίως χωρίς να τρώνε τα μούτρα τους.
Τα μαθήματα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον η γιαγιά η Νικολάκαινα από δίπλα - θα΄ταν καμιά 50αριά χρονώ τότε, μα φορούσε μαύρα φουστάνια κι ένα μαύρο τσεμπέρι μόνιμα στο κεφάλι, ποτέ δεν ρώτησα γιατί. Το δικό της όνομα δεν το ακούσαμε ποτέ, μιας και όλες οι γυναίκες τότε μετά το γάμο τους το εγκατέλειπαν και έπαιρναν το όνομα του αντρός τους.
Νικολάκης ο άντρας της, Νικολάκαινα εκείνη λοιπόν!
Οι γιαγιάδες τότε φάνταζαν εκατοχρονίτισσες στα μάτια μας.
Ω, της εκπλήξεως λοιπόν, που η γιαγιά μου ζήτησε κάποια μέρα να της μάθω ποδήλατο.
Το μελέτησε αρκετά ως φαίνεται το θέμα, αναγνώρισε την μεταδοτικότητά μου στο άθλημα και το αποφάσισε. Τότε δεν είχαμε, βλέπετε, βρύσες στα σπίτια μας κι οι γυναίκες αναγκάζονταν να κουβαλούν νερό πόσιμο από την κεντρική βρύση του χωριού, που για τη δική μας γειτονιά έπεφτε πολύ μακριά. Έτσι κάποιες νεώτερες γυναίκες χρησιμοποιούσαν τα ποδήλατά τους για τη μεταφορά του νερού. "Γιατί όχι κι εγώ", θα σκέφτηκε η Νικολάκαινα!
Κοιτάζοντας τη φιγούρα της γιαγιάς, μου φαινόταν εξαιρετικά αστείο να τη δω πάνω σ ένα ποδήλατο. Όμως επικράτησε το ένστικτο της δασκάλας και συμφώνησα να ξεκινήσουμε αμέσως τα μαθήματα!

Πώς όμως να της διδάξω στο ποδηλατάκι που΄χα τον τρόπο μου;
Κάπως ψηλή έπεφτε γι αυτό!
Μετά από ένα συμβούλιο παιδιών αποφασίστηκε να της μάθουμε στο ποδήλατο του παππού του Νικολάκη. Την ανεβάσαμε λοιπόν απάνω τη γιαγιά κρατώντας όλοι το ποδήλατο για να μην πέσει. Ξεκίνησε κάποια στιγμή εκείνη και την υποστηρίζαμε όσοι μπορούσαμε, ώσπου να νιώσει την ισορροπία. Οι υπόλοιποι έτρεχαν από πίσω με ενθουσιασμό! Κάποια στιγμή έκανα νόημα στους άλλους να την αφήσουν, αφού έκρινα πως "το είχε". Μόλις την αφήσαμε όμως (γελώ τώρα που το θυμάμαι) η γιαγιά έκανε μια κίνηση απότομη και πάρτην κάτω με τις φουστάνες της και το τσεμπέρι!
Τρομάξαμε γιατί την είδαμε καπακωμένη από το ποδήλατο και τρέξαμε να φωνάξουμε τον παππού το Νικολάκη να τη σηκώσει. Ο παππούς ήρθε αμέσως και της έβαλε τις φωνές:
"Καλά μαρή! Αυτά είνι κούτσικα και δεν τα κόβει του κιφάλι! Ισύ γκουτζιάμ γνέκα πού ανιβέντς στου πουδήλατου τ αντρικό! "
Μαύρισε το ένα μάτι της καημένης της γιαγιάς από το πέσιμο και κυκλοφορούσε για μέρες μ ένα μαντήλι δεμένο στο κεφάλι που της το σκέπαζε. Από τότε τη λέγαμε "Μοσέ Νταγιάν" κοροϊδευτικά!
(Για τους νεώτερους: ο Νταγιάν ήταν ισραηλινός ηγέτης της εποχής που έχασε το αριστερό μάτι του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έκτοτε φορούσε ένα μαύρο «πειρατικό» κάλυμμα για το υπόλοιπο της ζωής του, κάτι που τον έκανε μία από τις πιο διάσημες φιγούρες της διεθνούς πολιτικής και ελκυστική φυσιογνωμία για εμάς τα παιδιά).

[Το κείμενο, βέβαια, έχει ενδιαφέρον περισσότερο για κείνους που ζουν και είναι από την Ιτέα και γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις. Παρακινήθηκα απλά από την καλή μου Μαρία Μπούχλη που καταγράφει υπέροχα ιστορίες από τα δικά της παιδικά χρόνια και την ευχαριστώ γι αυτό!]

Πηνελόπη Σ. Ανδρεάδη

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα αλώνια κάποτε στον Πέτρινο...

΄Ένα χρόνο περιμένει ο ξωμάχος της γης αυτή την ευλογημένη ώρα.
Από την στιγμή που θα αρχίσει τα οργώματα νωρίς το φθινόπωρο, στο νου του τριγυρίζουν τα αλώνια. Η ώρα που θα απλώσει τα δεμάτια στο αλώνι και θα αρχίσει το αλώνισμα, δηλαδή το τρίψιμο με τη δοκάνη ή με τις οπλές των ζώων των σιτηρών (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη). Ακόμη στη γενική κατηγορία των σιτηρών ανήκουν το καλαμπόκι, το σόργο ή ασπρίτσα ή νταρί (όπως ήταν γνωστό στο Θεσσαλικό κάμπο), η καλλιέργεια του οποίου τείνει να ξεχασθεί και άλλα είδη...
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά και όπως γινότανε στο χωριό μου, στον Πέτρινο Καρδίτσας..
Κατ΄αρχήν τα αλώνια αποτελούσαν μιαν ιδιαίτερη περιοχή στο κάτω μέρος (νότια) του χωριού, η οποία δεν αγγίχτηκε από κανέναν και για κανένα λόγο μέχρι σήμερα. Ακόμη και ο νέος δρόμος που συνδέει τον Άγιο Δημήτριο με την Συκεώνα σταμάτησε στις παρυφές της περιοχής, την παρέκαμψε, τυχαία, από τα θρυλούμενα αρχαία, από την κάποια ιερότητα του χώρου στη συνείδηση των κατοίκων, μένει εκεί να θυμίζει απείραχτη στις γενεές που θα ακολουθήσουν πως εδώ ήταν τα αλώνια, σεβαστείτε τα...
Και τα σεβάστηκαν...
Με το που προχωρούσε ο Μάης, πριν την ανακάλυψη της θεριστικής και αργότερα της θεριζοαλωνιστικής μηχανής (κομπίνα τη λέμε τώρα) ο γεωργός επισκέπτονταν συχνά πυκνά τα χωράφια του και τα καμάρωνε όπως η μάννα τα παιδιά της. Ψηλαφούσε τα στάχυα, πρόσεχε αν γίνανε για θέρισμα, καθότανε στην άκρη ανακούκουρδα, άκουγε το θρόισμα τους και αγαλλίαζε η καρδιά του, ενώ συγχρόνως τον έτρωγε η αγωνία να πάει ο καιρός καλά να τα θερίσει, να τα αλωνίσει και να αποθηκεύσει τον καρπό στο αμπάρι του, μόνο τότε ησύχαζε. Αν και υπήρξε περίπτωση που τα γεννήματα χάθηκαν μέσα από τις αποθήκες. ΄Όπως συνέβη εκεί γύρω από το 1950, όταν πλημμύρισαν τα ποτάμια που συγκλίνουν στο Βλοχό με ταυτόχρονη αύξηση της στάθμης του Πηνειού ποταμού, που είχε ως συνέπεια τα νερά να γυρίσουν πίσω και να πνιγεί ο Βλοχός. Θυμάμαι ότι το νερό είχε φθάσει μέχρι τα κεραμίδια, με συνέπεια τα σιτηρά να βγαίνουν από τους φεγγίτες και οι κάτοικοι έντρομοι από τους γύρω λόφους να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα ανήμποροι να αντιδράσουν!
Τραγωδία!
Λίγο είναι.
Από τέτοια γεγονότα βγήκε και η φράση: "αν θέλει, στο παίρνει μέσα από το αμπάρι..."
Με το τέλος του θερισμού, τα δεμάτια φορτώνονταν στο κάρο και κατέληγαν στο αλώνι. Τα κάρα της Θεσσαλίας ήταν τετράτροχα με τις μπροστινές ρόδες κατά τι μικρότερες των πίσω όχι όμως τόσο ώστε κατά τις στροφές να μπαίνουν κάτω από το αμάξωμα, όπως της Μακεδονίας πχ…
Αυτό είχε ως συνέπεια να μην στρίβουν εύκολα, αλλά οι ψηλές ρόδες είχαν το πλεονέκτημα να μη βουλιάζουν μέχρι το αμάξωμα, οπότε γινότανε δύσκολη η αποκόλλησή του από τις λάσπες.
Βλέπετε κάθε τόπος είχε προσαρμόσει τα εργαλεία του στις επικρατούσες συνθήκες.
Κατά το φόρτωμα των δεματιών μέχρι τις παρμάκες, τα πλαϊνά στηρίγματα που έβαζαν στα κάρα για να μην πέφτουν τα δεμάτια, ο γεωργός έμενε πάνω στα δεμάτια και αυτός οδηγούσε το κάρο μέχρι το αλώνι. Εκεί ξεφόρτωνε προσεκτικά ένα-ένα τα δεμάτια και τα αποθηκεύανε σε ένα κύκλο με τα στάχυα προς τα έξω, ώστε, αν πιάσει βροχή, τα στάχυα να στεγνώσουν γρήγορα, διαφορετικά υπήρχε κίνδυνος να "ανάψουν", να καταστραφούν από μούχλα.
Το αλώνισμα άρχιζε προς το τέλος του θεριστή (Ιούνιος), ο λόγος να στρώσει ο καιρός κατά το δυνατόν, διότι μια βροχή στα αλώνια δημιουργούσε ανυπέρβλητα προβλήματα και μεγάλη ζημιά στον καρπό, τόσο ποιοτική όσο και ποσοτική. Το αλώνισμα γινότανε είτε με τη δοκάνη, ένα ξύλινο κατασκεύασμα διαστάσεων 0,5χ1,3 με εμφυτευμένες στρουρναρόπετρες από την κάτω πλευρά για να τρίβουν τα στάχυα, στην οποία καθότανε και αυτός που οδηγούσε το ζώο. Είτε μόνο με τα ζώα, δηλαδή ζεύανε 3-4 ζώα σε ευθεία παράταξη, τα οποία οδηγούσε ο αλωνιστής που καθότανε στο κέντρο του αλωνιού και τα ανάγκαζε να περιστρέφονται γύρω από τον άξονα.
Ακολούθως άρχιζε το λίχνισμα ώστε να ξεχωρίσει ο καρπός από τα στάχυα και τα λέπυρα που τον περιέβαλαν. Η δουλειά αυτή γινόταν με ξύλινα φτυάρια διχαλωτά, καρπολόγια τα λέγανε, με την προϋπόθεση να φυσάει ελαφρό αεράκι. Αν παρ΄ελπίδα δεν φύσαγε, σκέπαζαν το καρπό και περίμενα το άλλο απόγευμα, οπότε συνήθως φυσούσε. Εννοείτε ότι σε όλη τη διάρκεια του αλωνιού υπήρχε άγρυπνος φύλακας. ΄Έτσι και απουσίαζες, είναι αμφίβολο αν έβρισκες ό,τι άφησες ακέραιο.
Οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν το φάσμα της πείνας και αντιλαμβάνεσθε μια τέτοια ευκαιρία δεν θα την άφηναν ανεκμετάλλευτη. Τότε κλέβαν από πείνα, σήμερα κλέβουν από άλλα κίνητρα
Και ήλθε η ώρα του μετρήματος των κόπων της χρονιάς.
Το μέτρημα γινόταν με κάσες που χωρούσαν 15 οκάδες (τα δοχεία που βάζουν το λάδι ανοιχτά από πάνω). Γεωργός που έβγαζε 100 και πλέον κάσες ήταν ευχαριστημένος. Βλέπετε εξασφάλιζε το ψωμί της χρονιάς του, που δεν ήταν μικρή υπόθεση! Να διευκρινισθεί ότι οι αποδόσεις ήταν πολύ μικρές, δεν γνώριζαν ούτε υπήρχαν λιπάσματα, οι ποικιλίες των σιτηρών παλιές και μικρής απόδοσης, τα ζιζάνια πολλά και οι φυτοασθένειες πολλές και μη καταπολεμούμενες από άγνοια.
Τι τα θέλετε ήταν σκληρή η ζωή τότε και ο σημερινός άνθρωπος θα δυσκολευτεί, αν ο μη γένοιτο, αναγκασθεί να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις.
Τώρα, θα μου πείτε, τι τα σκαλίζεις, αυτά πέρασαν.
Πέρασαν ή απλώς καραδοκούν με τον κατήφορο που έχουμε πάρει;
Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο, στο δρεπάνι και στη δοκάνη δεν ξαναγυρίζουμε.
Το εύχομαι ολόψυχα...

Κωνσταντίνος Γαλλής

Διαβάστε Περισσότερα »

4ος Μερτζανίδειος Αγώνας Μνήμης 2018 στα Βούναινα

Με έναν ορεινό αγώνα 10 χιλιόμετρων τίμησαν στα Βούναινα τον αδικοχαμένο ήρωα του χωριού τους Ιπτάμενο Ανθυποσμηναγό Νικόλαο Μερτζανίδη.
Ο Μικρασιατικός Σύλλογος Βουναίνων «Η καθ ημάς Ανατολή» σε συνεργασία με τον Σύλλογο Μαραθωνοδρόμων Λάρισας και την οργάνωση Save Moras υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του Δήμου Κιλελέρ διοργάνωσε σήμερα έναν ορεινό αγώνα δρόμου 10 χιλιόμετρων με διαδρομές πάνω στους λόφους του χωριού προς τιμήν του Ιπταμένου Ανθυποσμηναγού Νικόλαου Μερτζανίδη ο οποίος φονεύθηκε το 1977 μετά από πτώση του αεροσκάφους του (F-5) εκτελώντας διαταγμένη υπηρεσία.
Η φετινή διοργάνωση είχε και κοινωνικό πρόσημο καθώς τα έσοδα από τις συμμέτοχες του αγώνα διατέθηκαν για τους σκοπούς της οργάνωσης Save Moras. Για τους στόχους και τους τους σκοπούς της οργάνωσης ενημέρωσε τους παριστάμενους η Ελένη Μόρα.
Μετά το πέρας του αγώνα ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στον ανδριάντα του Ανθυποσμηναγού ο οποίος βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, ομιλίες των επισήμων και βραβεύσεις των αθλητών που έλαβαν μέρος και διακρίθηκαν.

Την ημερίδα τίμησαν με τη παρουσία τους ο Ταξίαρχος Ιπτάμενος Νικόλαος Κωσταβάρας και ο Σμήναρχος Ιπτάμενος Κωνσταντίνος Καραμεσίνης εκπρόσωποι του Α.Τ.Α, ο Επισμηναγός Ιπτάμενος Ιωάννης Γιαμακίδης εκπρόσωπος της 110 Π.Μ, ο Σμηναγός Ε.Α Κωνσταντίνος Λιούτας εκπρόσωπος της Ε.Α.Α Αεροπορίας ο κ Ιωάννης Μερτζανίδης από την Εν.Πε.Αξ. Αεροπορίας ο αντιπεριφεριάρχης Γεώργιος Λαδόπουλος εκπρόσωπος της περιφέρειας, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κιλελέρ Αχιλλέας Βαρδακούλης και οι δημοτικοί σύμβουλοι Ρίζος Κομίτσας και Όλγα Αγγλοπούλου ο πρόεδρος του Τ. Σ Βουναίνων Ιωακείμ Μερτζανίδης.
Την ημερίδα τίμησε με την παρουσία του και κατέθεσε και στεφάνι εκ μέρους της Save Moras o ποδοσφαιριστής Α.Ε.Λ Βαγγέλης Μόρας.
Περίσσεψε η συγκίνηση κατά την κατάθεση των στεφάνων όταν πλησίασε τον ανδριάντα του ΑΝ/ΓΟΥ ο Ιπτάμενος Αντιπτέραρχος Ε.Α Ευάγγελος Μαρτίνος συμμαθητής και φίλος του εκλιπόντος.

Ο πρόεδρος του Μ. Σ. Βουναίνων Ηλίας Αθαναηλίδης αφού ευχαρίστησε όλους όσους πήραν μέρος στον αγώνα όσους τίμησαν με την παρουσία τους την ημερίδα, αλλά και αυτούς που φρόντισαν για την ασφάλεια του αγώνα (Πυροσβεστική Υπηρεσία Λάρισας, Ελληνική Αστυνομία, Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και η Εθελοντική Ομάδα Διάσωσης & Υγειονομικών Αποστολών) αναφερόμενος στη σημερινή μέρα είπε χαρακτηριστικά πως είναι ένας αγώνας μνήμης, ένας αγώνας τιμής, ένα χρέος της κοινωνίας σ αυτούς δε δίστασαν ποτέ και θυσίασαν τη ζωή τους διαφυλάσσοντας τις σύγχρονες Θερμοπύλες.
Ευχαριστούμε τον χορηγό του αγώνα AS. AGORA

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟΕΒ ΤΙΤΑΝΙΟΥ Παλαμά: Συνάντηση με τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας κ. Κώστα Αγοραστό

Συνάντηση με τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας κ. Κώστα Αγοραστό είχε το Προεδρείο του ΤΟΕΒ ΤΙΤΑΝΙΟΥ Παλαμά με θέμα συζήτησης:

Την εφαρμογή του άρθρου 46 του Ν 4456/2017

Ο Πρόεδρος του ΤΟΕΒ ΤΙΤΑΝΙΟΥ κ. Βασίλειος Γιαννάκος και το μέλος του ΔΣ κ. Σπύρος Τζιβένης, συναντήθηκαν με τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας  κ. Κώστα Αγοραστό και συζήτησαν θέματα σχετικά με την εφαρμογή  του άρθρου 46 του Ν 4456/2017. 

Στη συνάντηση παρευρέθηκε και ο θεματικός Αντιπεριφερειάρχης για αγροτικά θέματα κ. Γεώργιος Λαδόπουλος.

Ειδικότερα συζητήθηκε το θέμα της πρόσληψης εποχικού προσωπικού και η ανάγκη άμεσης  πρόσληψης Υδρονομέων στον Οργανισμό για την κάλυψη των αναγκών της αρδευτικής περιόδου 2018 που ήδη ξεκίνησε από 1/5/2018.

Ο Πρόεδρος αναφέρθηκε στη χρονοβόρα διαδικασία που απαιτείται μετά την ισχύ των παραγράφων αα), ββ), γγ) του άρθρου 46 του Ν 4456/2017 και η εφαρμογή της καθυστερεί την πρόσληψη του αναγκαίου Υδρονομικού προσωπικού στον Οργανισμό για την αρδευτική  περίοδο 2018 και ζήτησε από τον κ. Περιφερειάρχη να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να επιταχυνθεί η διαδικασία και η έγκριση των προσλήψεων.

Στη συνάντηση συζητήθηκε επίσης, η αξιοποίηση των εγγειοβελτιωτικών έργων με σκοπό την απόδοση της μέγιστης ωφελιμότητας αυτών καθώς και θέματα που αφορούν στην εποπτεία των Ο.Ε.Β. από την Περιφέρεια.

Ο κ. Περιφερειάρχης ανταποκρίθηκε με ενδιαφέρον στα θέματα που εκτέθηκαν από την Διοίκηση του ΤΟΕΒ ΤΙΤΑΝΙΟΥ και εκδήλωσε τις προθέσεις του για την εφαρμογή της παραπάνω νομοθεσίας και την αμέριστη συμπαράστασή του προς τους Ο.Ε.Β. για την επίτευξη των σκοπών τους.

Διαβάστε Περισσότερα »