Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Οταν τά ζιβάγκο έγιναν Prada...




(του Βασίλη Γιαννάκου)

Από πολυτεχνείο δεν καταλάβαινα και πολλά, ήμουν στο βρεφικό στάδιο. Σήμερα ακούω τους <<αυτόπτες>> μάρτυρες να ομιλούν με το δέος του ανθρώπου που μετείχε σε μια εποποιία και όλοι τους<<κάτι>>είναι.Και αυτό το <<κάτι>με διαολίζει γιατί συμπτωματικά έχει σχέση με την επόμενη γενιά. Τη γενιά τη δική μου. Κάποτε το να έχεις ενα ζιβάγκο το 1973 ήταν το must της εποχής. Σήμερα, οτιδήποτε λιγότερο από Cayenne διαθέτεις είσαι απλός θνητός. Το να μιλάς για <<ψωμί,παιδία,ελευθερία>> ακούγεται σαν το <<πάτερ ημών>>στα σουαχίλι, κανέναν δεν αγγίζει.
Και όλοι αυτοί που σήμερα παίρνουν τις αποφάσεις για την τύχη μου, ανήκουν σε εκείνη τη γενιά.
Κάποιοι ήταν <<αυτόπτες>>.΄Η τουλάχιστον ισχυρίστικαν ότι ήταν. Για να εξαργυρώσουν στο όνομα της Δημοκρατίας την <<ανιδιοτελή>> μάχη τους για αυτά που σήμερα θεωρούντε αυτονόητα. Η γενιά του πολυτεχνείου απέτυχε παταγωδώς. Είναι σαν τον ποδοσφαιριστή που νικά το μεγαθήριο και ξαφνικά τυφλώνεται απο τη δημοσιότηττα, είναι σαν τον ταλαντούχο αθλητή που ντοπάρεται επειδή νιώθει ανασφαλής για να αντέξει στον χρόνο, είναι σαν τον διάκο που αποθρασύνεται στήν πρώτη λειτουργία και νιώθει αρχιμανδρίτης. Της γενιάς εκείνης της δόθηκε μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει την Ελλάδα. Της άλλαξε κατεύθυνση σπρώχνοντάς τη στο γκρεμό. Που είναι οι ήρωες τουπολυτεχνείου; Οσοι δεν εξαργύρωσαν την <<επιτυχίατους>> με θώκους ή θωκίσκους, επέλεξαν την ανωνυμία τους, τριγυρνώντας κάπου στα Εξάρχεια. Ισως να είναι και οι πιό ειλικρινείς. Οι περισσότεροι συμβιβάστηκαν στη Δημοκρατία του << λές ό,τι θέλεις,αλλά κάνεις ό,τι λένε >>. Το χειρότερο είναι ότι το πολυτεχνείο δεν ζεί, δέν ξανάρχεται, δέν αναβιώνει. Απλώς το θυμάσαι σαν τα σόλο του χέντριξ στο Γούντστοκ. Ακόμη και ραδιόφωνο είναι περιττό να φτιάξεις. Θα σπεύσουν να στο προσφέρουν με δωρεάν πρόγραμμα και μπόλικο bettig. Είμαι σίγουρος ότι ακόμη και ζιβάγκο να έψαχναν θα φρόντιζαν να είναι prada. Κύριοι του Πολυτεχνείου, εσείς ζήσατε καλλά. Αφήστε εμάς να ζήσουμε έστω λίγο χειρότερα. Αλλά αφήστε μας στις αναμνήσεις και μην απομυθοποιείτε άλλο τους εαυτούς σας. Εμείς άλλλη ιστορία μάθαμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια: