Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα περνάει την δική του κρίση

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις λένε.
Και η εικόνα της Εθνικής μας ομάδας, λέει χιλιάδες.

Σερνάμενοι και αγχωμένοι παίκτες, ερασιτεχνικά λάθη πάνω στα λάθη, έλλειψη ηθικού και πειθαρχίας, απουσία ταλέντου και αντοχής, νευρικότητα, τσακωμοί.

 Όλα τα συστατικά μαζί, που αποτελούν τις απόλυτες σταθερές μιας σίγουρης αποτυχίας, σε μια και μόνη ομάδα.

Επί της ουσίας τώρα, όταν ξέρεις πως σ’ έναν αγώνα με μέτριο αντίπαλο πρέπει, οπωσδήποτε, να νικήσεις δεν κλείνεσαι γιά να μη φας γκολ, αλλά τρως... σίδερα! Στο ποδόσφαιρο νικά όποιος βάζει τα περισσότερα τέρματα και όχι όποιος τρώει τα λιγότερα. Γιατί αν δεχτείς έστω και ένα, αλλά εσύ δεν βάλεις κανένα, πάλι χάνεις. Η τακτική της απόλυτης άμυνας, χωρίς επίθεση, το πολύ-πολύ να σου εξασφαλίσει αξιοπρεπή ήττα. Συνεπώς παίζεις ανοιχτά, αλλά όταν δεν μπορείς ν’ ανταπεξέλθεις σε τέτοιες δοκιμασίες είναι καλύτερα να τις αποφεύγεις και να μένεις σπίτι σου!

Η χώρα μας, συστηματικά, οσάκις συμμετέχει σε μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, το κάνει ως φτωχός συγγενής και με τη ψυχή στο στόμα. Παίζοντας αργό, μίζερο και καταστροφικό αντιποδόσφαιρο που θυμίζει κλεφτοπόλεμο με σφεντόνες έναντι βαρέων όπλων. Όλοι πίσω, στραβοκλωτσιές στα τυφλά και τα κουτουρού κι αν μας κάτσει καμιά στραβή αντεπίθεση, πάμε στο 1 - 0. Τότε καλείται η τύχη και ο καλός Θεός να το κρατήσουμε, με νύχια και δόντια! Η απόλυτη ξεφτίλα σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, που παραπέμπει στο πάλαι ποτέ συμπλεγματικό αντιποδόσφαιρο της Ίντερ του Χελένιο Χερέρα! Δέκα όρθιοι μπροστά στο τέρμα κι ο ενδέκατος οριζόντια στα κεφάλια, προκειμένου να το σφραγίσουμε!

Το χειρότερο είναι πως οι αρετές της φυλής δεν μας επιτρέπουν να δούμε καθαρά κάποιες αλήθειες και ν’ αντιληφθούμε την αμείλικτη πραγματικότητα. Δηλαδή την μειονεκτικότητά μας σ’ ένα σπορ που δεν μας πάει καθόλου αλλά εμείς επιμένουμε να το ταλαιπωρούμε με ηρωισμούς και ανόητες δικαιολογήσεις της απαξίας μας! Και μ' έναν μπαγάσικο αθλητικό τύπο από πίσω να υποδαυλίζει και φανατίζει πουλώντας φύκια γιά μεταξωτές κορδέλες!

Μας φταίνε οι διαιτητές, οι καιρικές συνθήκες, η βάσκανος τύχη, ο ανθελληνισμός, ο φθόνος, (!), στον περιούσιο λαό, εμάς! Και προσδοκούμε οι αντίπαλοι να τρέξουν, να ιδρώσουν, να κουραστούν, ν’ αρρωστήσουν, να πεθάνουν! Κι εμείς να νικήσουμε -επί τέλους- με μισό γκολ, ψεύτικο και στο 90΄. Μας αρκεί και μας ικανοποιεί, όταν και αν συμβεί. Ενώ συνήθως αρκούμεθα στον «ήρωα» τερματοφύλακα και το επιχείρημα «μας έριξαν, αλλά φάγαμε κιόλας!!!». Ικανοποιώντας προαιώνια συμπλέγματα καχεξίας και μειονεξίας! Όσο γιά ποδοσφαιρικό θέαμα, απόδοση και ποδοσφαιρική πανδαισία, ποιός νοιάζεται και ούτε λόγος να γίνεται!

Νομίζω πως, και το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, περνάει κι αυτό την δική του κρίση.
Το καταλαβαίνει ο κάθε ένας που "σκαμπάζει" (έστω και λίγο) από μπάλα.
Εδώ έφτασα να το βλέπω μέχρι και εγώ "ο βασιλιάς των ασχέτων" όσον αφορά τα αθλητικά.

Τους εύχομαι τα καλύτερα στο μέλλον.
Ο κόσμος τους θεωρεί ινδάλματα, αλλά, ας μην τον θεωρούν δεδομένο...!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: