Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Τότε που ζούσαμε...

Να'βαζα μια φωτιά Ιούλη μήνα
τη θλίψη του κόσμου στάχτη να κάνω...

Ιούλη μήνα τα παιδιά, μόλις έπαιρνε να σουρουπώνει, έτρεχαν σέρνοντας τα λιγνά ξυπόλητα ποδαράκια τους στον κουρνιαχτό. Όποιος δεν έσυρε τα γυμνά του πόδια σ εκείνο τον κουρνιαχτό, δεν ξέρει από τρυφερότητα, δεν έχει ιδέα από ευαισθησία κι απαλότητα.
Πάνω σ΄ εκείνα τα ποδαράκια έρεαν ξεραμένα αυλάκια από τα ζουμιά του καρπουζιού που είχαν φάει για να απαλύνουν την κάψα ενός ακόμα ανιαρού μεσημεριού.
Σωριασμένα στην αποθήκη καρπούζια και πεπόνια από το χωράφι, περίμεναν φοβισμένα να τα ξεκοιλιάσουμε με το μαχαίρι που ποτέ δεν μας απαγόρεψαν να κρατάμε.
Ούτε σκέψη πως μπορούσε να γίνει επικίνδυνο παιχνίδι στο χέρι μας.
Τα μαχαίρια υπήρχαν για να κόβουν καρπούζια, πάει και τέλειωσε.
Να πως γεννιέται χωρίς λόγια η εμπιστοσύνη.
Κόβαμε, κόβαμε, κόβαμε, ώσπου να πετύχουμε το πιο δροσερό καρπούζι και το πιο γλυκό και μοσκοβολιστό πεπόνι. Τα περισσεύματα τα αναλάμβαναν οι κότες, τα γουρούνια, ο γάιδαρος κι οι αγελάδες.
Όλα τα ζωντανά δροσίζονταν.
Κι εκεί στην αποθήκη γεννιόνταν τα σχέδια για τη βραδιά που θα ακολουθούσε.
-Είστε να φτιάξουμε φαντάσματα; 
-Ναι!!!
Και τα μαχαίρια άδειαζαν μεγάλα καρπούζια που στήνονταν στους δρόμους μόλις βράδιαζε, μ ένα κερί αναμμένο στα σπλάχνα τους κι έδειχναν το φοβερό τους στόμα με τα δόντια στις γριές που γύριζαν απ τη βεγγέρα και στους παππούδες που επέστρεφαν από το καφενείο.
-Είστε μετά να βάλουμε φωτιά στις σακούλες απ΄τα λιπάσματα;
-Ναι!! 
Και μαζεύαμε ό,τι σακούλα βρίσκαμε κρυφά -αυτό ήταν απαγορευμένο παιχνίδι- και της βάζαμε φωτιά, για να τη βλέπουμε, όσο καιγόταν, να ανασηκώνεται και να πετά κάνοντας κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας. Καμιά φορά προσγειωνόταν απότομα και κόλλαγε πάνω σε κάποιο πόδι ή χέρι αναλόγως.
Κι αν γινόταν αυτό, ξέραμε πως είχε ξύλο σε λίγο, αλλά ποιος νοιαζόταν γι αυτό!
Οι πετούμενες σακούλες, κουβαλούσαν όνειρα κι εμείς δεν είχαμε σκοπό να τα καθηλώσουμε επουδενί.
- Είστε να ανάψουμε μια μπαρμπαρώνα το βράδυ στο σταυροδρόμι;
-Ναι!!! 
Κι έτρεχαν πέρα δώθε τα ποδαράκια και σώριαζαν ό,τι ξύλο έβρισκαν στη μέση στο σταυροδρόμι.
Κανείς δεν περνούσε από το σταυροδρόμι.
Καμιά απαγόρευση...όλα ήταν δικά μας.
Κι οι δρόμοι κι οι βραδιές και τα παιχνίδια και τα όνειρα.
Σ αυτό συμμετείχαν κι οι μεγάλοι κουβαλώντας μεγαλύτερα ξύλα.
Κι εκείνοι αγαπούσαν τις φωτιές.
Κι ύστερα, σαν βράδιαζε καλά, άναβε η μεγάλη φωτιά, η μπαρμπαρώνα.
Έπιανε όλο το σταυροδρόμι κι έφταναν οι γλώσσες της να γλύφουν τ αστέρια.
Και γεννιόταν τότε μια χαρά, μια άγρια χαρά μέσα στις ψυχές μας!
Οι σπίθες της ήταν τα όνειρα των παιδιών κι οι καύτρες της οι καημοί κι οι θλίψεις των μεγάλων.
Και τώρα που όλα απαγορεύονται και τίποτε δεν είναι δικό μας, πώς να κάνουμε όνειρα και πού να γίνουν στάχτη οι θλίψεις κι οι σκοτεινές μέρες πού να καούν...

Πηνελόπη Ανδρεάδη



7 σχόλια:

Σοφία Νοτοπούλου είπε...

Στρατοκόποι διψασμένοι με λαχτάρα και συγκίνηση αναμένουμε τα ταξίδια που με ευαισθησία και τσαχπινιά αναπλαθεις και τραγουδάμε ξανά και τα τραγούδια μας συναντιόνται κάτω από τον υπέροχο έναστρο ουρανό των παιδικών μας χρόνων και.....σας ευχαριστούμε για τις λυτρωτικές φωτιές.

Πηνελόπη Ανδρεάδη είπε...

Σοφία, και στο δικό σας σταυροδρόμι ανάβατε φωτιές; Σε φιλώ με αγάπη παιδική!

Μαίρη Σοφιανοπούλου Πετρουλάκη είπε...

Πόσο με συγκίνησες! Μια ολόγλυκια νοσταλγία περόνιασε τη ψυχή μου! Όντως, όλα εκείνα, τότε, κουβαλούσαν όνειρα κι όνειρα! Ευλογημένοι όσοι ζήσαμε εκείνη την εφηβεία! Εξαιρετική αναδρομή Πηνελόπη μου, σ' ευχαριστώ! Καλή σου μέρα, με μια χούφτα πασατέμπο για τα συναισθήματα που ξέρουν να τραγουδούν ακόμα!

Βασιλάκης Ηλίας είπε...

Καρπούζι να χαμε, εσείς οι καμπίσιοι είχατε μπόλικα, εμείς οι ορεινοί περιμέναμε ποτέ θα κατέβει κάποιος στην Καρδίτσα να μας φέρει...
Με τι λαχτάρα που το περιμέναμε, τρώγαμε και το άσπρο...!!

Σοφία Νοτοπούλου είπε...

Φωτιές σαν τις δικές σας όχι, μας χαρίσατε ήδη τις δικές σας, τον πασατέμπο όμως τον μοιράζουν ακόμη τα αγόρια στις παραστάσεις του Καραγκιόζη στα Καφασεικα.

Πηνελόπη Ανδρεάδη είπε...

Σοφία μου κι εμείς κάναμε παραστάσεις με παλιά σεντόνια! Αλλά δεν ημασταν τόσο μπροστά σαν εσάς! Άνευ πασατέμπου!!

Pavlos Samaras είπε...

Η Πηνελόπη των μαθητικών μας χρόνων. ‘Ησυχη, διακριτική, χωρίς έπαρση, κέρδιζε την αναγνώριση με την ευγένεια και την ποιότητα του χαρακτήρα της.
Καλή μου συμμαθήτρια συγχαρητήρια...εξαιρετικό όπως πάντα!!!!

Δημοσίευση σχολίου

Οι όροι χρήσης που ισχύουν για τη δημοσίευση των σχολίων, έχουν ως εξής:
- Σχόλια ανώνυμα, σχόλια τα οποία είναι υβριστικά ή περιέχουν χαρακτηρισμούς ή ανώνυμες καταγγελίες που δεν συνοδεύονται από αποδείξεις θα αφαιρούνται.
- Η "Ιτέα Καρδίτσας" δεν παρεμβαίνει σε καμία περίπτωση για να αλλοιώσει το περιεχόμενο ενός σχολίου εφόσον πληρεί τις προϋποθέσεις.
- Σε καμιά περίπτωση τα σχόλια δεν αντιπροσωπεύουν την "Ιτέα Καρδίτσας".
- Επίσης ο διαχειριστής διατηρεί το δικαίωμα να αφαιρεί οποιοδήποτε σχόλιο θεωρεί ότι εμπίπτει στις παραπάνω κατηγορίες.
- Με την αποστολή ενός σχολίου αυτόματα αποδέχεστε και τους όρους χρήσης.

Ο διαχειριστής