Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Φουσκωτές ελπίδες...

Η φωτογραφία...η κάθε φωτογραφία, δεν είναι παρά μια στατική στιγμή, ένα στιγμιότυπο που μουρμουράει μοναχό του, περιγράφοντας το πνιγμένο στην σιωπή παρόν.
Και σε τούτη τη φωτογραφία που δεν διεκδικεί ιδιαίτερες καλλιτεχνικές αξίες και είναι σαν το χέρι να πάτησε κατά λάθος το κουμπί της μηχανής, αποτυπώνοντας μια αδιάφορη εικόνα μετακόμισης, το ενσταντανέ, δεν λέει τίποτε.

Δεν είναι όμως έτσι ακριβώς.
Μέσα στη διαρκή ανασφάλεια της εποχής και καθώς το σύννεφο διαλύεται στο πρωινό καλοκαιριάτικο ήλιο, χαρακώνει, ματώνει σαν ξυράφι κάθε ελπίδα, και κολυμπά κι αυτό, μέσα στην θάλασσα των ακάλυπτων αναγκών.
Οι μικροαστικές συνηθειές μας τέλος.
Η ανεργία και τα μνημόνια τα σάρωσαν όλα, κι έτσι έσβησε ακόμα ένα όνειρο για μια πιο όμορφη ζωή. Τα μάζεψε λόγω ανέχειας ο άνθρωπος και φεύγει...έστω σε ένα κάμπινγκ κοντινό, μ’ ένα παλιό τροχόσπιτο.


Κι έβαλα τούτη τη φωτογραφία, για να κρεμάσω στα μανταλάκια τους σωτήρες, εκείνους που μοιράζουν φουσκωτές ελπίδες κι αέρα κοπανιστό, και τον κάθε σερνικοθήλυκο πολιτικάντη που βρίσκει ευκαιρία για να μας στριμώξει.
Δεν είναι όμως η κυβέρνηση, που ψάχνει με "δημιουργική ασάφεια"...είναι που εγώ και εσύ, βαφτίζουμε σωτήρα, ιδεολόγο, κι ελπιδοφόρο, εκείνον που θα μας βγάλει στο αιώνιο πανηγύρι αυτής της χώρας, τάζοντας να μας πάρει....γλειφιτζούρι.
Καλή, ζεστή μέρα η σημερινή, φέρνει όλο και πιο κοντά το καλοκαίρι, κι αν δεν ήταν κι αυτή η ρημαδιακιά η κρίση, σίγουρα θα διαβάζαμε καλύτερα αυτόν τον εποχιακό το πονηρό, τον ζαλισμένο απ’την αλμύρα ήλιο.
Γέμισε ο τόπος παραμύθι, και η εποχή μας από σιωπηλές κραυγές.
Χωρίς καμιά αναστολή σκορπιέται η χώρα, τόσο χυδαία πρόστυχα κι ασύστολα.
Κι εμείς σ’έναν ατέλειωτο λαβύρινθο χαμένοι, άβουλοι κακομοίρηδες, πνιγμένοι σε υποσχέσεις άνευ κόστους.

Καλή, ζεστή μέρα η σημερινή, κι αν τις παλάμες μας σφιχτά κρατάνε σφαλισμένες...τα μάτια και οι ψυχές δεν ξέχασαν ποτέ, να μπογιατίζουν με χρωματιστές μπογιές τις μέρες μας.

Καλημέρα αναγνώστες μου!!!

Παύλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: