Μένουμε σπίτι...

Δύσκολη περίοδος αυτή που διανύουμε… 

Άγχος, αγωνία, αβεβαιότητα. Το παρόν μας κάπως δυσχερές κι εμείς αγύμναστοι για τέτοιες “παθολογίες”. Αρκετοί είναι ψύχραιμοι και αφομοιώνουν, θα έλεγα, πιο πρακτικά και σημειολογικά την κατάσταση. Πολλοί, όμως, εμπίπτουν στο σύνδρομο τής ανασφάλειας, του άγνωστου και της σύγχυσης. Και ο προβληματισμός -δυστυχώς είναι επιφανειακός για κάμποσους- επαυξάνει τα αδιέξοδά τους. 

Καλόν είναι σε κάθε τι να υπάρχει μέτρο. Να μην γενικεύουμε τα πάντα, να τα υπερεκτιμούμε, ή να τα δαιμονοποιούμε, γιατί τότε έρχεται να προστεθεί κι ο φόβος, αδέσμευτος και καταλυτικός! 

Μην ξεχνάμε πως τίποτα δεν είναι βέβαιο και δεδομένο και οι υπολογισμοί που κάνουμε μπορεί και ν’ ανατραπούν. Χρειάζεται να είμαστε ταπεινοί, συγκροτημένοι και φειδωλοί σε ό,τι λέμε και πράττουμε. Και η ανεμελιά, φρόνιμον είναι, να μην αποτελεί μόνιμη κατάσταση. 

Γιατί η κάθε μέρα έχει και διαφορετική προσλαμβάνουσα.

Καιρός είναι, λοιπόν, ν’ αποδυθούμε τα, τυχόν, νόθα άγχη μας και να τακτοποιήσουμε τις, τυχόν, εσωτερικές μας εκκρεμότητες, μήπως και αποκτήσουμε λίγη αυτεπάρκεια. Μην αναλωνόμαστε σε βαρύγδουπους μονολόγους που μας οδηγούν σε μια μετέωρη μοναξιά. Ας γίνουμε λιγάκι καλόπιστοι και αντί να κοιτάμε πως θα “αποδράσουμε’ από τον διάλογο με τον άλλον, να γίνουμε κι εμείς ο αρμός που θα συγκρατήσει την υγιή συμβίωση, την τόσο εύθραυστη στις μέρες μας.

Χρειαζόμαστε, ακόμα, αυτό που λέμε αφοσίωση, εμπιστοσύνη, ηθική διαπαιδαγώγηση. 

Οι περίτεχνες πράξεις και τα ηχηρά λόγια “πέφτουν” άδεια και κούφια. Μεγαλοστομίες και ψευδολογία δεν μας οδηγούν πουθενά, ει μη μόνο σε μια “λαιμαργία” προσωπικής αποθέωσης. 

Κι είναι αυτό που απογυμνώνει την αλληλοεκτίμηση, τον σεβασμό, τη γοητεία και την δημιουργικότητα της ανθρώπινης συμπόρευσης μέσα αλλά κι έξω από το σπίτι, από την οικογενειακή εστία.

Καιρός όχι να φιλοσοφήσουμε, αλλά ν’ αναθεωρήσουμε προτεραιότητες και απαιτήσεις. 

Να επωμιστούμε ευθύνες και ν’ αποποιηθούμε κάθε κυνισμό και ασάλευτες προσωπικές βλέψεις. 

Ας ξεσκεπάσουμε, γυμνώνοντάς το εντελώς, το απολυταρχικό μας εγώ και ας αναγνωρίσουμε την ισότητα στους ανθρώπους. Γιατί για όλους ισχύει η γέννηση και ο θάνατος! 

Και τα επίγεια αγαθά δεν είναι μόνον υλικά! Άλλωστε η ανθρώπινη γνώση και πείρα πλήθυνε τόσο! 

Ας μπούμε όλοι στον κόπο, που λέει ο λόγος, ν’ αξιολογήσουμε πιο θετικά, πιο συζευκτικά τη ζωή μας. Γιατί ” στηρίγματά” μας είναι κι ο γονιός μας, ο σύντροφός μας, το παιδί μας, ο συγγενής κι ο φίλος, ο γείτονας κι ο συνεργάτης-συνάδελφός μας. 

Κι είναι κρίμα κι “έγκλημα” να τ’ “ακυρώσουμε”!

Ενδοσκόπηση, λοιπόν, για το ιδεώδες της ζωής μας! 

Για το ιδεώδες μιας δυνατής Προόδου, του Λόγου και του Διαλόγου, της Επιστήμης και της Σκέψης

Μαίρη Σοφιανοπούλου – Πετρουλάκη

πηγή

Διαβάστε Περισσότερα »

Μένουμε σπίτι!

Ας μείνουμε σπίτι, τίποτα δεν θα πάθουμε!
Ίσα-ίσα που ανακαλύπτουμε πρόσφορες αγκαλιές, δικά μας χαμόγελα, πρόσωπα που κουρνιάζουν σε ένα μόνο βλέμμα, σε μια χειρονομία μας και τα είχαμε ξεχάσει…!
Για να λιγοστέψει η οδύνη των ημερών. Να μπορέσει ν’ ανασάνει η άνοιξη, να μην μπλοκάρει η γη από νεκρούς…
Καιρός ν’ απαλλαγούμε από τετριμμένες “έμφυτες” δικαιολογίες, του τύπου “μελαγχολώ”, “δεν βρίσκω τι να κάνω” κι άλλα τέτοια ευτράπελα.
Καιρός ν’ αναποδογυρίσουμε τον εαυτό μας, να τον κάνουμε φύλλο φτερό, να καταγράψουμε τα θετικά, ν’ απορρίψουμε κάθε αρνητικό στοιχείο, να κάνουμε, δηλαδή, έναν απολογισμό, να γίνουμε κομματάκι πιο σοφοί!
Να “καλλιγραφήσουμε” το πλούσιο μεγαλείο της ψυχής!
Και να το εξωτερικεύσουμε! Επιβάλλεται πια! Σε προσωπικό και διαπροσωπικό επίπεδο.
Θέλει μεράκι η ζωή, και χρώματα για το ταξίδι! Θέλει πείσμα για δουλειά και το μυαλό μας, σώφρον!

Μ έ ν ο υ μ ε  σ π ί τ ι! Πλάθοντας τις σχέσεις εξ’ αρχής, αν χρειάζεται! “Πάσχοντας” για μας και τους δικούς μας ανθρώπους! Για να μην γίνουμε άμορφη τραγικότητα χωρίς αιτία…

Μ έ ν ο υ μ ε  σ π ί τ ι! Επαναπροσδιορίζοντας τις ανθρώπινες αξίες και αναπτύσσοντας την κοινωνική ευαισθησία! Για να μην αποδομήσουμε την κοινωνία μας, την πατρίδα μας, τον πλανήτη μας…

 Δεν είναι κακό η ελεγχόμενη πειθαρχία, η εντιμότητα προς τον εαυτό μας και τους οικείους μας! Προς όλους αυτούς που προσπαθούν με απελπιστικά τιτάνιο αγώνα για την ΥΓΕΙΑ ΟΛΩΝ!

Συμμετέχουμε όλοι, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, έμπρακτα και συναισθηματικά ώριμοι σε αυτήν την συγκλονιστικά τραγική δοκιμασία. Όλοι μαχόμενοι, όντες “απομονωμένοι”!

 Γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό μπαίνουν σε καραντίνα… Πεισματικά τραγικό! Κι αυτό επιτείνει την ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ “ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ” ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ!

 Ας μην είμαστε αμέτοχοι, ψυχροί κι ανεύθυνοι θεατές. Ας μην είμαστε επιφανειακοί σχολιαστές.

Είναι ΑΙΤΗΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΗΣ!
Για την αδιάσπαστη συνέχεια του ανθρώπου ως είδος.

Έχουμε χάσει το μέτρο, το έχουμε καταλάβει;

 Εύχομαι να υπερισχύσει η λογική και η σωφροσύνη.

Μαίρη Σοφιανοπούλου – Πετρουλάκη


πηγή

Διαβάστε Περισσότερα »