Οταν ο θεός έπλασε τη γυναίκα...

Γυναίκα....
Μέσα σε μια λέξη εμπεριέχονται όλες οι έννοιες!
Το μόνο ανθρώπινο πλάσμα πάνω στη γή που μπορεί να παίξει ταυτόχρονα πολλούς ρόλους.
Είναι μια αγκαλιά για όλους, ένα βλέμμα στοργής τρυφερότητας και ζεστασιάς για όλους!
Πληρεί όλες τις προδιαγραφές, μπορεί να αγκαλιάσει ταυτόχρονα πολλά παιδιά, και να θεραπεύσει όλους γύρω της, ακόμα και χωρίς να της το ζητήσουν.

Με τα αδύναμα της χέρια προστατεύει κάθε τι ακόμα και μια πληγωμένη καρδιά.
Αντέχει σε σκληρά ωράρια αντεπεξέρχεται στις πιο δύσκολες καταστάσεις, αιτιολογεί, διαπραγματεύεται, σκέφτεται, εντυπωσιάζει, αμφιβάλλει, εκφράζει τον πόνο της, την αγάπη της, την μοναξιά της, την περηφάνεια της.

Αντέχουν τα μάτια της ακόμα και στο δάκρυ που κυλάει κάθε φορά απο το μαγουλό της.
Είναι γεννημένη και πλασμένη για να αντέχει τα βάρη χωρίς να εκφράζει το παράπονο της.
Με το δάκρυ της εκφράζει κάθε της συναίσθημα, απο την αγάπη της μέχρι τον πόνο της.
Δημιουργεί την ευτυχία την αγάπη έχει άποψη....δημιουργεί ενίοτε και την δυστυχία.
Οι αντοχές της ...εντυπωσιακές!
Οι ευθυνες της......πολλές!
Θα σου χαμογελάσει ακόμα κι όταν θα θέλει να ουρλιάξει, θα τραγουδήσει ακόμα κι αν πονάει,
θα κλαψει ακόμα κι οταν θα νοιώθει την ευτυχία, θα γελάσει ακόμα κι αν φοβάται.

Δίνει τη  μάχη της σε αυτή τη ζωή, παλεύει για τα πιστεύω της ,...και αντικρούει την αδικία.
Είναι η γυναίκα σου φίλε μου, η φίλη σου, η ερωμένη σου, η μάννα σου, η αδερφή σου, ο γιατρός στον πόνο σου.
Εχει την  δύναμη που εσύ δεν έχεις....η αγάπη της ειναι ανευ όρων ...βρίσκει τη δύναμη ακόμα κι όταν εσύ την έχεις χάσει...ξέρει πως η αγκαλιά της είναι βάλσαμο, πως το φιλί της ειναι βότανο για τον πόνο σου.
Εχει όμως ένα ελάττωμα ..ξεχνάει κάπου την αξία της....'απλωσε το χέρι σου και θυμησέ της το εσυ.
Δεν κοστίζει τίποτα μόνο το άγγιγμά σου...και τον σεβασμό σου...!!!

Αννυ Ζησοπούλου 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ερωτας...

Ψάχνεις πολλές φορές μέσα στα αποκαίδια σου κάτι να αγγίξει την ψυχή σου να νιώσει την καρδιά σου να γοητευτείς , και να γοητεύσεις ...
Μέσα σε έναν κόσμο άχρωμο που περιστρέφεται μόνο γύρω απο τον εαυτό του, κι απο την μοιραία μοναξιά του.
Πως έχουμε γίνει έτσι...βαδίζουμε χωρίς σκοπό; χωρίς την ουσία του νοιάζομαι;
Ανάμεσα σε χιλιάδες βασανιστικά γιατί.....ανάμεσα σε σκόρπιες αναδρομές.... σε μεγαλεία μιας άλλης εποχής που φαντάζει τόσο μακρυνή, αλλά και τόσο κοντινή.
Περνάς ώρες ατελείωτες μέσα απο ποτάμια αναμνήσεων, ψάχνεις τη αισιοδοξία μέσα σου, ψάχνεις στα άψυχα χωρίς ντροπή να σου δώσουν και να δώσεις, χωρίς να αφήσεις τίποτα για σένα.
Χωρίς τα πολύτιμα "πρέπει" που κατακλύζουν την ατιμώρητη κοινωνία, που αναμασά τα ίδια και τα ίδια.
Αισθάνεσαι πράγματα να αναβλύζουν, σαν αστείρευτη πηγή....ξεχειλίζουν οι αισθήσεις σου, νοιώθεις πως θα πνιγείς μέσα σ'αυτές.
Θέλεις να τρέξεις στο άγνωστο,να δώσεις ότι έχεις..... Να χάσεις το τέλος ..και να ξεχάσεις την αρχή Μια στιγμή να κοιτάξεις στα μάτια του άλλου και να γεννηθείς ξανά.
Ο έρωτας ...είναι η ανάγκη της ψυχής μας που αφουγκράζεται.
Με την πρώτη ευκαιρία θα βγεί να μας θερίσει....ο έρωτας ειναι εκείνος που παραμονεύει στην σκιά.. Το πιο ελπιδοφόρο απ' ολα τα άλλα......!

Τα σέβη μου
     Αννυ

Διαβάστε Περισσότερα »

Το γράμμα της Μάνας

Παιδί μου..
Μεγάλωσες...άπλωσες πανιά και φεύγεις....
Χαράζεις τη δική σου πορεία στη ζωή...!
Να ξέρεις πάντα όμως, πως όπου κι αν πάς, όπου κι αν βρίσκεσαι, η καρδιά μιας μάννας δεν ησυχάζει ποτέ...
Γιατί,....
Είσαι η ύπαρξη που δικαιώνει την ερχομό μου σ'αυτή τη ζωή!
Μια μοναδικότητα μέσα στον κυκεώνα του κόσμου, το πλάσμα που μέσα απο τα μάτια του ζώ.
Σάρκα απο τη σάρκα μου, η πιο όμορφη σκέψη μου καθημερινά απο το πρωί μέχρι το βράδυ.
Σκέψη στοργική, σκέψη μοναδική.
Μαζί σου μεγαλώνω και μικραίνω μαζί. Είσαι η καρδιά μου που κυκλοφορεί εκεί έξω, και προσπαθώ με νύχια και με δόντια να την προστατεύσω!
Είσαι η καρδιά που έδωσε κτύπο στη δική μου καρδιά.
Απο μικρό στα χέρια σου κρατούσες τη ζωή μου!
Είσαι το μωρό μου και θα είσαι παντοτινά, ακόμα κι όταν θα είμαι θρόισμα στα φύλλα ενός δένδρου! Δίνεις πνοή όπου χαμογελάς, σπέρνεις την αγάπη που φωλιάζει μέσα σου, και μαζί σου χαμογελώ και νοιώθω περήφανη!
Κάνεις όνειρα και μαζί σου τα ζώ κι εγώ.
Οταν πονάς κάθε φορά μαζί σου πονάω κι εγώ!
Και στην κάθε σου ευτυχισμένη στιγμή μαζί σου, να νοιώθω το γέλιο σου να αντηχεί!
Μην αλλάξεις ποτέ, μην αφήσεις την λύπη να φωλιάσει μεσα στα φυλλοκάρδια σου!
Ασε την αγνότητα σου να αγκαλιάσει κι άλλους ανθρώπους.
Ανοιξε τον δρόμο σου, και φώτισέ τον...γίνε τα όνειρά σου.
Γίνε το αστέρι που θα δώσει το φώς του και σε άλλους ανθρώπους.
Γίνε το κρυφό σου μυστικό.
Γίνε οι ανέιπωτες σκέψεις σου...οι κρυφές σου επιθυμίες.
Απλωσε τα χέρια σου κι αγκάλιασε αυτό που ποθείς, κι εγώ απλός θεατής θα σε επικροτώ για κάθε τι καλό και να σε συμβουλεύω...πάντα με την αγάπη οδηγό στα πιο μεγάλα σου ταξίδια....!

Μάννα

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπορώ..!!!

Αν κάποια στιγμή δείς μέσα στο μυαλό σου, τα πράγματα που μπορείς να κάνεις, ίσως εκπλαγείς κι εσύ με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Πόσα πράγματα θέλησες να κάνεις;...πόσα δεν έκανες;...για πόσα μετάνοιωσες;

Μέσα σου υπάρχει μια δύναμη, υπάρχει όμως και αντίστοιχη άρνηση, που μεταφράζεται τις περισσότερες φορές σε φόβο.

Αν...
πάντα θα υπάρχει μέσα σου ένα "αν" που σε κρατάει πίσω.
Πάντα θα υπάρχει η αμφιβολία για το τι είσαι ικανός να κάνεις.
Κι όμως είναι τόσο απλά τα πράγματα εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε δύσκολα.
Σκέψου πόσες φορές κάτι θέλησες κι απο τον φόβο μιας αποτυχίας δεν το τόλμησες.

Μπορείς μονος σου να κυνηγήσεις το σκοτάδι.
Μπορείς μόνος σου να φτάσεις στ'αστέρια, και να ματώσεις τον ήλιο...(μεταφορική έννοια...επιτυχίας)
Μπορείς να ρουφήξεις τον αέρα που σκορπά, το πρώτο φύσημα του ανέμου.
Μπορείς να δολοφονήσεις την πίκρα και να την κάνεις χαμόγελο.
Μπορείς να κρατήσεις την ασχήμια όλου του κόσμου στο βλεμμα σου και να την κάνεις ομορφιά.
Μπορείς να δώσεις την ανάσα σου σε κείνον που την εχει ανάγκη.
Μπορείς να διώξεις τον χειμώνα απο την καρδιά σου και να δώσεις τη θέση του στο ζεστό καλοκαίρι.
Μπορείς να βάλεις φωτιά στα πρέπει που σε κυνηγούν.
Μπορείς να γίνεις ταπεινός σαν ένα λουλούδι, και να χαρίζεις τη μυρωδιά σου.

Σκέψου μπορείς να κάνεις τα πάντα, με τη δύναμη της θέλησης σου...
Μα δές....αν δεν είχες καρδιά όλα αυτά τα μπορώ δεν θα είχαν κανένα νόημα.

Τα σέβη μου
Αννυ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανθρωποι που λάτρεψαν..!!!

Μια ολοκλήρωση μέσα απο έναν πόθο, μέσα απο μια αγάπη.
Αλλοτε υπαρκτή, και κάποιες φορές φανταστική.
Πάντοτε όμως τόσο έντονη, ακόμα και στη σκέψη..!
Υπάρχει μέσα κι έξω απο σένα, μέσα σε μια ζωή που χαράχτηκε.
Μέσα σ' ένα παράλληλο σύμπαν, που τα πάντα μπορεί να συμβούν.

Έχεις το βλέμμα σου καρφωμένο πάνω στις σαγηνευτικές κινήσεις. Βήμα στο βήμα σε οδηγεί το πάθος, για να βρείς το φώς μιας αγάπης μέσα στο σκοτάδι. Ενα δρόμο που ξεκινάει με σένα και τελειώνει σε σένα. Είσαι πια τόσο κοντά στο όνειρο. Παρακολουθείς κάθε ρυθμό του κορμιού σου. Λικνίζεσαι σαν εκκρεμές και υπνωτίζεσαι... μαγεύεις... εγκλωβίζεις...λαχταράς.

Ταυτόχρονα όμως, απαγορεύεις ακόμα και το άγγιγμα..
Χωρίς δόλο αποπλανείσαι μες το σκοτάδι σου.
Το διαβολεμένα όμορφο κορμί, σε συνδυασμό με το εσωτερικό βάθος της ύπαρξης, ταλαντεύονται μπροστά σου και σε ξελογιάζουν.
Για τώρα...Για πάντα...!!!
Και όταν έρθει η στιγμή της ένωσης, παρασύρεσαι από συνεχόμενα κύματα του ανεκπλήρωτου ονείρου. Οι πράξεις,δολοφονούν χωρίς τύψεις την καλή μας πλευρά. Την κανουν πρόθυμη να θυσιαστεί μέσα σε αυτή παράξενα όμορφη φωτιά που δημιουργεί μια σχέση.

Το φως της αγάπης, μας είχε αφήσει πολλές φορές στο παρελθόν μόνους και αδειανούς..
Οταν η νύχτα ανεβένει στην εξουσία καταλαμβάνει τον επιθυμητό θρόνο...!
Και όταν κυβερνά η νύχτα, τα όνειρα δεν έχουν αναστολές..!
Παίρνει τον έλεγχο και απαιτεί την παράδοση.
Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται πια. Μονο η πρόσθεση μας...
Η πράξη που γίνεται η δύναμη μας.
Η ολοκλήρωση του ονείρου, κάνει την πόρτα της ψυχής να ανοίγει, και από εκεί δραπετεύουν μακριά και οι πιο σκοτεινοί μας φόβοι.

Και τότε εμείς, προσγειωνόμαστε σε αυτά τα όνειρα πιο διάφανοι από ποτέ. Σε ένα μεθυστικό άρωμα που γεμίζει τον αγέρα του δωματίου. Στα γέλια και στους αναστεναγμούς. Και σε αυτά τα όμορφα μάτια, που κοιτάνε και βλέπουν κατευθείαν μέσα στην ψυχή.

Πόσοι άραγε απο μάς δεν φανταστήκαμε κάτι τέτοιο;
Ακόμα και στα πιο τρελλά μας όνειρα η ψυχή ζητά, να αγαπήσει και να αγαπηθεί!!!
Κάποιες νύχτες μοναχικές, κάποιες νύχτες που ταξιδεύει η ψυχή στο άγνωστο.
Ευχή στο όνειρο ευχή στη ζωή για μια ύπαρξη για μια αγάπη...!!!

Τα σέβη μου...
Αννυ

Διαβάστε Περισσότερα »

- Τα φτερά της ζωής...

Αναρωτιέμαι τελικά στη ζωή αυτή που τόσο εύσπλαχνα μας έχει δοθεί, πόσες φορές χρειάζεται να κάνουμε νέα άλματα.
Πόσες φορές χρειάστηκε να ψάξουμε για νέες αναζητήσεις, που ξεκινάνε πάντα με το πρώτο μικρό βήμα.

Συνήθως αμφιβάλλουμε, φοβόμαστε το άγνωστο, το τί θα συναντήσουμε, πως θα αντεπεξέλθουμε.
Φοβόμαστε το ρίσκο και την αποτυχία.

Η αλήθεια είναι όμως, πως πρέπει να επιλέξουμε: να "παίζουμε" αυτό το παιχνίδι, το παιχνίδι που σε πάει παρακάτω κι όχι στα τετριμένα...
Μπορεί να χάσεις, μπορεί να κερδίσεις, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα μάθεις, θα αναζητήσεις, θα ψάξεις και θα αποκομίσεις την εμπειρία ότι προσπάθησες, και δεν έμεινες μόνο στις σκέψεις του νου.
Μπορεί σαν σκέψη και μόνο να φαντάζει όμορφο το όλο σκηνικό, αλλά αν δεν τολμήσεις, δεν θα βιώσεις.
Πρέπει να επιλέξεις, αν θα αναλώνεσαι στα ίδια και στα ίδια ή άν θα ανοιχτείς σε νέα ταξίδια.
Η επιλογή πάντα δική σου, όπως άλλωστε και η απόφαση για το ταξίδι.
Τα φτερά σου, είναι για να πετάς και όχι για να φαντάζουν όμορφα πάνω σου.
Τα φτερά της ζωής είναι για να σου ανοίγουν νέους ορίζοντες νέους κόσμους.
Ξεδίπλωσέ τα και επιχείρησε το ταξίδι....
Τα φτερά είναι για να πετάς....μην τα κρατάς κλεισμένα.
Απλωσέτα κι αγκάλιασε με τόλμη και με αγάπη αυτό που θα σου δοθεί....ίσως να είναι η ευκαιρία της ζωής σου..και να είναι τόσο πολύτιμη...ίσως να είναι το μοναδικό ταξίδι, το ταξίδι στη ζωή σου και το πεπρωμένο σου...!!!

....τα σέβη μου
Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

- Το αστικό λεωφορείο...

Και ναί, αποφάσισα μετά απο πολλά χρόνια να ανεβώ σε αστικό (λεωφορείο ντέ).
Συνειδητοποιημένη πιά ότι κάποια πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ, φτάνω στη στάση και περιμένω.
Και να το έρχεται, μπουκάρω και εγώ σαν όλους τους άλλους χριστιανούς, για να πάω στον προορισμό μου.
Εισητήριο δεν είχα βγάλει, και φυσικό και επόμενο ήταν να το ζητήσω απο τον οδηγό.
- "Ενα εισητήριο παρακαλώ...." λέω με σοβαρότητα...μου απαντάει ο οδηγός, ευγενέστατα (δεν μπορώ να πώ).
- "Κυρία μου στο μηχάνημα πίσω..."
Και πάω...
Βλέπω δύο μηχανήματα, ένα κόκκινο και ένα γκρί.
Παω στο κόκκινο (ένεκα το χρώμα μου΄κανε και γκέλ στο μάτι), προσπαθώ να βάλω το ρημάδι το ευρώ μέσα, δεν έμπαινε με τίποτα, ξαναπροσπαθώ, ξανά τίποτα.
Δύο αγόρια πιο κεί με παρακολουθούν και έχουν λιώσει στο γέλιο.
Τους κοιτάζω με ύφος περίεργο, και δεν αντέχω και ρωτάω.
- "Τι έγινε ρε παιδιά;...γιατί τόσο γέλιο;..."
Απάντηση..
- "Κυρία εκεί που βάζετε τα χρήματα είναι για την επικύρωση του εισητηρίου, το άλλο είναι το γκρί για να πάρετε το εισητήριο..."
-"Και αφού ρε παιδιά με βλέπετε να παιδεύομαι γιατι δεν έρχεστε για βοήθεια;..."

Σηκώνεται ο ένας (καλότυχο να'ναι το παληκάρι) μου βγάζει το εισητήριο, μου το επικυρώνει, και πάω να καθίσω η χριστιανή.
Α δεν είχα και την στραβομάρα μου μαζί (τα γυαλάκια μου ντέ) βρίσκω καθισματάκι και θρονιάζομαι.
Ξαφνικά το γέλιο συνεχίζεται, γυρίζω απορημένη και βλέπω τα αγοράκια να λιώνουν στο γέλιο.
Ρωτάω γεμάτη απορία.....
-"Tι συμβαίνει ρε παιδιά, τι δεν έκανα καλά παλι;..."...και να η απάντηση..
-"Κυρία μου καθίσατε στη θέση των αναπήρων...." και φυσικά απάντησα η ρημάδα κατάλληλα μέσω ερωτήσεως...
- "Δεν μου λές ρε αγόρι με όλο αυτό το σκηνικό που έχεις δεί, σου φαίνομαι να είμαι στα καλά μου;..."

Και φυσικά απτόητη συνέχισα στο θρόνιασμά μου μέχρι το τέρμα της Αριστοτέλους.
Α το εργάκι παίχτηκε στη Θεσ/κη.
Αμ τώρα ποιός με πιάνει, θα βλέπω αστικό και θα τρέχω πρός άλλη κατεύθυνση βεβαίως βεβαίως........!!!!!!!

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

- Δεν είμαστε γεννημένοι γι΄αυτό...

Ετος 1974 ήμουνα σχεδόν 10 χρόνων....
Απο τότε μέχρι σήμερα μνήμες πολλές ανακατεύτηκαν στούς διαδρόμους του μυαλού μου, για μια ακόμα φορά σήμερα.

Δεν ξέρω να πω με βεβαιότητα αν φταίει πάντα κάτι για να θυμάμαι, ενα γεγονός πάντα όμως είναι καταλύτης για να σου έρχονται στο μυαλό κάποια πράγματα.

Θυμήθηκα λοιπον τις τελευταίες μέρες κάτι που τότε δεν το είχα δώσει μεγάλη σημασία.(άκουγα τον παππού μου όταν μίλαγε)

Ο Χένρυ Κίσσιγκερ είχε πει τότε για την Ελλάδα:
"Να φοβάστε τους Ελληνες γιατι ζούν με την ιστορία τους, και μια μέρα θα ξεσηκωθούν και θα ζητήσουν πίσω τον πολιτισμό τους...".

Απο τότε μέχρι σήμερα εχουν περάσει 40 χρόνια.
Με λύπη διαπιστώνω όπως και όλοι μας, ότι τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Αποφασίσαμε να ζήσουμε μέσα σε σάπια συστήματα, ανάμεσα σε ανίκανους ανθρώπους, που τους επιλέξαμε να κυβερνήσουν μια χώρα για την οποία δεν αισθάνθηκαν ποτέ υπερηφάνια, δώσαμε στα χέρια τους μια χώρα που δεν ήταν ικανοί για να την κυβερνήσουν.

Μοίρασαν μια χώρα σε κομμάτια, διέλυσαν μια χώρα και την σκόρπισαν στους πέντε ανέμους.
Κι εσύ Ελληνα μένεις εδώ αέναος και κοιτάς την ιστορία σου και τους προγόνους σου.
Ζείς σε μια χώρα που καταπίνει τα παιδιά της, χωρίς προοπτική, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον......
Δεν είσαι γεννημένος γι'αυτό....

Είσαι γεννημένος να πεθαίνεις για το χώμα που πατάς και για την ιστορία σου, που έχει διαδωθεί στα πέρατα της οικουμένης......
Μόνο και μόνο για να ζήσουν καλύτερες μέρες τα παδιά σου...!!!

Τα σέβη μου και την καλησπέρα μου σε όλους τους φίλους μου εκεί..!!!!!!

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

- Το αρσενικό δεν παύει να ειναι ο θηρευτής τελικά...

Τελικά τα πιο πολυέξοδα πλάσματα αυτου του πλανήτη είμαστε εμείς οι γυναίκες.

Οι άντρες οι καημένοι δεν έχουν πολλά εξοδα.
Οχι πως δεν στολίζονται κι αυτοί....αλλά όπως και να το κάνουμε βρε παιδιά ειναι πιο νορμάλ απο μας.


 Αδικα λοιπόν τους κατακρίνουμε....
Στην τελική δεν ζητάνε και πολλά πράγματα......εκτός απο τα ρουχαλάκια τους άντε και το after shave τους να χρειαστούν και το αρωματάκι τους έτσι βρε αδερφέ για να μυρίζουν όμορφα.

Φυσικά δεν μιλάμε για εκείνους που καταναλώνουν και τις κρέμες σώματος με το κιλό....ούτε και για εκείνους που αδειάζουν ένα μπουκάλι λάδι τα καλοκαίρια στις παραλίες.
Αλλά για τους άντρες που έχουν μάθει να συμπεριφέρονται όπως οι άντρες της παλιάς κοπής...με την αβρότητα τους, το χαμόγελο το φειδωλό (που κρύβει πολλά υπονοούμενα) και φυσικά με το πως πρέπει να συμπεριφέρονται σε μια γυναίκα.

Γιατι όπως και να το κάνουμε, παρ'όλο που οι καιροί έχουν αλλάξει κάπως (τώρα φλερτάρουν οι γυναίκες) το αρσενικό δεν παύει να ειναι ο θηρευτής.

Ας μάθουν λοιπόν οι πιο νέοι ,απο τους πιο παλιούς.....και οι γυναίκες ας κάνουν και λίγο πίσω....ας αφήσουν τους άντρες να κατακτήσουν, να γοητεύσουν και να πολιορκήσουν.
Η πορεία της φύσης δεν μπορεί να αλλάξει μετά απο τόσες χιλιάδες χρόνια, χάνει τη γοητεία της.

Αναρωτηθείτε απλά....ανατρέξτε σε ένα παλιό ρητό....αγαπάμε πάντα αυτούς που μας θαυμάζουν, και δεν αγαπάμε ποτέ αυτούς που θαυμάζουμε.
Ισως εκεί κάπου να είναι και η απάντηση .........

Τα σέβη μου στήν Ιτέα...!!!!!!

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

- Ούτε στο όνειρό μου...

Kαι ναί..κέρδισα στο ΤΖΟΚΕΡ..!!!
Οσο κι αν σας φαίνεται περίεργο....και .....ναι τα λεφτά είναι πολλά....δεν ξέρω τι να τα κάνω....
Σκέφτηκα να παω μια κρουαζιέρα, έτσι για αρχή....και πήγα.
Και καθότι μου αρέσει η περιπέτεια, είπα το πρώτο μου ταξίδι να είναι η κρουαζιέρα στον Νείλο(μου αρέσει και ο Πουαρώ, απωθημένο αυτο)....!
Και να 'μαι, πάνω στο ποταμόπλοιο, μετα σαλβάρια μου, τις μαντήλες μου κι όλα μου τα μπαγκάζια γενικώς(ότι αφορά την καλαισθησία,,βεβαίως ..βεβαίως)....μου δώσανε και μια καμπίνα ...με όλα τα κομφόρ.
Και ξεκινάει η διαδρομή, και χαζεύω δεξιά κι αριστερά τις ομορφιές του Καίρου, που αφήνω πίσω μου.
Συνταξιδιώτες στην κρουαζιέρα πολλοί...αναμεσά τους κι ο σείχης του Κατάρ, ευγενικός άνθρωπος, αβρός, χαρισματική φυσιογνωμία, δεν μπορώ να πώ το αντίθετο......με πλησιάζει μου κάνει χειροφίλημα, και με καλεί σε δείπνο.
Και ω ναί μετά μαγείας ...δέχομαι, και τρέχω στην καμπίνα μου να γίνω όσο πιο όμορφη γίνεται, μην τον απογοητεύσω τον άνθρωπο.....!
Το δείπνο καταπληκτικό..μουσική, φαγητά, ειδυλιακό περιβάλον....έφαγα του σκασμού,(περιδρόμιασα λαικιστή)και ήρθε η ώρα του χορού.
Λικνιζόμενη πάνω στην πίστα και αφημένη στα στιβαρά χερια του Αμπντουλάχ (ο εμίρης ..ντε) ακούω απο το βάθος μια φωνή....
- mon amourrrr πάλι με απατάς?? ήταν η φωνή του mon amie μου....φτουυυυ πάνω στο καλύτερο!!! Ελεος...ούτε στο όνειρο μου θα γλυτώσω απο σένα.....κακούργα μια ζωή σημαδεμένη....ούτε στο όνειρο μου δεν μπορώ να γλεντήσω...!
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ !!!!!!!!!!!

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

- Μοναξιά....πόσοι άραγε την αντέχουν;

Μοναξιά....πόσοι άραγε την αντέχουν;
Οι άνθρωποι ήρθαν σ'αυτη τη ζωή για να είναι σύνολο...όχι μόνοι.
Καθημερινά συναντάς στο διάβα σου μοναχικούς ανθρώπους, που είναι μόνοι, άλλοτε απο επιλογή, κι άλλοτε απο εγκατάλειψη.

Η μοναξιά στους νέους οφείλεται στα τείχη που χτίζουν γύρω τους για να θωρακιστούν, η μοναξιά όμως στην μεγάλη ηλικία είναι μια μεγάλη και επίπονη δοκιμασία.

Αυτό οι πιο νέοι θα το καταλάβουν βέβαια με την πάροδο του χρόνου.....και δεν θα είναι απο επιλογή.

Φρονώ λοιπόν με το δικό μου μυαλό(φτωχό ή όχι δεν ξέρω) πως πρέπει να δίνεις την αξία σε αυτούς τους ανθρώπους που μέχρι χτές, ήταν εκείνοι που σου έδωσαν βήμα στη ζωή.

Σκύβεις πάνω τους νοιώθεις την αδυναμία τους, ακούς την σιωπή τους, και εισπράτεις την αγάπη απο το βλέμμα τους, και είναι τόσο ζεστό.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να χτίζουμε τείχη γύρω μας για να κρατάμε μακριά την θλίψη, κρατάμε έτσι μακριά και τη χαρά.και η χαρά για κάποιον πού είναι μόνος ...είναι πολύτιμη.

Η μοναξιά λοιπόν δεν ταιριάζει σε αυτούς τους ανθρώπους....η μοναξιά ειναι ένα καλό μέρος για να επισκεφτείς ...όχι όμως για να....μείνεις.

Τα σέβη μου...εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα σε όλους....!

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

- Πρώτη γνωριμία...

Πρώτη επαφή, με τον τόπο σας απο το στόμα της καλύτερης μου φίλης...γνωριμία απροσδόκητη αλλα και πανέμορφη που κρατάει χρόνια.
Μέσα απο τα δικά της μάτια, τα δικά της χείλη γνώρισα και αγάπησα τον δικό σας τόπο και τούς αναθρώπους του.
Οταν αυτό έγινε απο κοντά δεν με εξέπληξε...ήταν όλα όπως ακριβώς μου τα περιέγραφε...η αθωότητα, το αυθεντικό χαμόγελο και μιά αγκαλιά ανοιχτή, μα πάνω απο ολα η ανοιχτή πόρτα έτοιμη να καλοδεχτεί τον επισκέπτη.

Χαίρομαι που έχω καλούς φίλους εκεί και νοιώθω οικεία, και δεν τους αλλάζω, τους θεωρώ πλέον οικογενειά μου.
Σήμερα όμως είμαι εδώ για να με γνωρίσετε κι εσείς (όσοι δεν με γνωρίζετε) μέσα απο τη δική σας σελίδα.

Ευχαριστω πολύ τον κύριο Πάυλο Σαμαρά για την πρόταση και την τιμή που μου έκανε να είμαι εδω μαζί σας, και τέλος να ευχαριστήσω τους φίλους μου που τόσα χρόνια ανοίγουν την πόρτα τους και την αγκαλιά τους για να με υποδεχτούν.....

Σας ευχαριστώ θερμά όλους και αυτούς που ξέρω ...αλλά και αυτούς που θα ήθελα να μάθω....
Τα σέβη μου!!!

Αννυ Ζησοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »