Το δάσος της Παπαράντζας ή "Χίλια Δένδρα"

Το δάσος της Παπαράντζας ή "Χίλια Δένδρα" βρίσκεται μόλις σε απόσταση 3ών χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης Καρδίτσας. Είναι η αναπνοή της πόλης, ότι πιο κοντινό και όμορφο υπάρχει δίπλα μας. Τα δέντρα της τεράστια, αιωνόβια. Κάτω από αυτά τα ίδια δέντρα ξαπλώσαμε εμείς, οι γονείς μας, οι παππούδες μας. Σήμερα οι νέοι αλλά και οι μεγαλύτεροι προτιμούμε να πάμε μακρύτερα, πιο πάνω στη Λίμνη Νικ. Πλαστήρα. Το δάσος της Παπαράντζας όπως διαπιστώνουμε από τις διηγήσεις και καταγραφές του παρελθόντος χρησίμευε ως χώρος αναψυχής των γυναικών των Οθωμανών, οι οποίες πήγαιναν εκεί και διασκέδαζαν τραμπαλιζόμενες στις κούνιες, κρεμασμένες από πανύψηλα δένδρα. Ίσως το δάσος να διατηρήθηκε διότι το χρησιμοποιούσαν οι Οθωμανοί για τη διασκέδασή τους και το προστάτευαν. Διαφορετικά, πιθανόν και αυτό να είχε την τύχη του υπόλοιπου δάσους αφού μπορούμε να υποθέσουμε ότι το δάσος Παπαράντζας είναι ότι απόμεινε από το παλαιό τεράστιο δάσος που καταλάμβανε ολόκληρο το Θεσσαλικό χώρο.

Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε στην Ελλάδα από ειδικούς ξένους επιστήμονες, με βάση την ανάλυση γύρης, φαίνεται ότι η Ελλάδα, και ειδικότερα η Θεσσαλία, στις αρχές της περιόδου που ακολούθησε την πλειστόκαινο, σκεπάζονταν από πυκνά δάση ασπροβελανιδιάς και μερικώς, από δάση φτελιάς. Ένα ελάχιστο κομμάτι αυτής της αυτοφυούς πανάρχαιας βλάστησης του κάμπου της Θεσσαλίας είναι το δάσος της Παπαράντζας. Αυτή η άποψη, ενισχύεται από το γεγονός πως τεχνητά δάση ήταν σπάνια εκείνη την εποχή σε προηγμένες χώρες, πόσο μάλλον θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο από τους Οθωμανούς σε κάποια άκρη της αυτοκρατορίας τους και σε περιοχή γεμάτη έλη και με πληθυσμό που αποδεκατίζονταν συχνά από ελονοσία, πανώλη κλπ.

Το δάσος καταστράφηκε μερικώς το 1897 με την κατοχή για ένα χρόνο της Καρδίτσας από τους Οθωμανούς. Αναβλάστησε ωστόσο και πήρε τη σημερινή του μορφή παρ' όλες τις επεμβάσεις που δέχτηκε κατά καιρούς. Προσπάθεια αξιοποίησης έγινε το 1985 με σχέδιο που εκπονήθηκε και εφαρμόστηκε. Τα ερείπια αυτής της επέμβασης (λιμνούλες, πάγκοι κλπ) είναι ορατά σήμερα και θυμίζουν το ρητό "το φυλάττειν τ' αγαθά χαλεπώτερον του κτήσασθαι". Άποψη που ελέχθη και ανήκει στο δασολόγο κ. Ροβολή Γεώργιο και σημαίνει ότι η καλύτερη αξιοποίηση είναι η μη αξιοποίηση. Να δεχθούμε το δάσος στην πραγματική του διάσταση όπου εκεί θα πάμε να ηρεμήσουμε, να ονειροπολήσουμε, να μείνουμε μόνοι ή παρέα με τους φίλους μας, να κάτσουμε στη σκιά του κλπ. Οτιδήποτε ανατρέπει αυτή την κατάσταση είναι μη φυσικό.

Η Παπαράντζα ήταν πάντα τόπος ελκυστικός, ειδικά την Πρωτομαγιά, το Πάσχα, τις Κυριακές του καλοκαιριού, την εορτή του Προφήτη Ηλία (υπάρχει και το εκκλησάκι στην είσοδο του δάσους) αλλά και όλες τις ημέρες του χρόνου. Το Πάσχα, ο κόσμος πήγαινε την παραμονή και ξενυχτούσε, έψηναν αρνιά και έρχονταν συνέχεια συντροφιές με καλάθια. Όσοι χωρούσαν έμεναν μέσα στο εκκλησάκι το βράδυ. Οι υπόλοιποι την έβγαζαν έξω.
Σήμερα, στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία γίνεται κάποιος γάμος ή βάφτιση, σποραδικά όμως.
Αυτά μέχρι το 1960 κυρίως. Μέχρι τότε οι αστοί Καρδιτσιώτες εκεί πήγαιναν και διασκέδαζαν.
Τώρα πλέον οι ίδιοι επιζητούν τη διασκέδαση σε μακρινότερα μέρη και σε τίποτε πλέον η Παπαράντζα δεν θυμίζει την παλιά της αίγλη.

πηγή: www.karditsa-net.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Γρηγόρης Μπαλαντίνας: 40 χρόνια φούρναρης...

Η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού σχεδόν μας χαλαρώνει, «ανοίγοντας» ταυτοχρόνως στο νου μας εικόνες…ρετρό, σπιτικές, γεμάτες οικιακή θαλπωρή και γεύση.

Έτσι ακριβώς είναι το ψωμί της Ιτέας
Ο φούρνος του Γρηγόρη Μπαλαντίνα έχει ιστορία σχεδόν 40 ετών.

Μία οικογενειακή επιχείρηση με πρώτη γενιά σε αρμονική συνεργασία.
Μπαίνοντας στο μαγαζί αντικρίζεις χαμόγελα και αισθάνεσαι σιγουριά για τα προϊόντα.
Οι ιδιοκτήτες ξέρουν τους πελάτες με το μικρό τους όνομα κι εκείνοι με τη σειρά τους ζητούν "το γνωστό".
Όλα ξεκινούν από τον πατέρα της οικογένειας, τον κύριο Γρηγόρη.
Έναν περήφανο άνθρωπο που στη ζωή του αγωνίστηκε για να τα καταφέρει.
Δεν του χαρίστηκε τίποτα για αυτό και από πολύ μικρός μπήκε στα "βαθιά", γιατί πως να το κάνουμε ο φούρνος δεν είναι και εύκολο πράγμα.
Τα δυο παιδιά του Κωνσταντίνος και Αθηνά γεννιούνται και μεγαλώνουν με εικόνες του μαγαζιού.
Αυτή είναι η ζωή τους, αυτή και η απόφασή τους, να ασχοληθούν με τον φούρνο.
Αργότερα και οι σύζυγοί τους αντίστοιχα Λόλα Λωρίδα και Μάκης Καραμήτρος.
Υπάρχει σχέση αγάπης και δεσμοί οικογένειας που υπερκαλύπτουν κάθε δυσκολία που μπορεί να εμφανισθεί.
Από το 1977 λειτουργεί το αρτοποιείο και καλύπτει τις ανάγκες του χωριού.
Τροφοδοτεί επίσης σε ημερήσια βάση και τα γύρω χωριά της περιοχής όπως π.χ. τον Παλαμά (πρατήριο), τον Πέτρινο κ.α.

Επισκέφθηκα, χαράματα, το αρτοποιείο και κατέγραψα την διαδικασία παρασκευής του ψωμιού.
Ο Γρηγόρης μου περιέγραψε τον τρόπο παρασκευής του ψωμιού και αναφέρθηκε στα προβλήματα και τις δυσκολίες της εργασίας.
«Μια ολόκληρη εβδομάδα τρέχουμε από τις τρεις τα ξημερώματα. Έχουμε μόνο μια Κυριακή για τον εαυτό μας» δηλώνει ο ίδιος.
Σαράντα χρόνια φούρναρης δηλώνει επίσης περήφανος για το ψωμί που παρασκευάζει χρησιμοποιώντας πάντα υλικά Α΄ ποιότητας.
Καθημερινά εργάζεται πολλές ώρες. «Χωρίς ανάσα» όπως λέει χαρακτηριστικά και τον καφέ του ακόμη τον πίνει στα όρθια, αλλά το κέφι για δουλειά ποτέ δεν του λείπει.
«Η μεγαλύτερη μου παρηγοριά και ευχαρίστηση είναι, όταν ακούω τους ανθρώπους να λένε ΜΠΡΑΒΟ, ικανοποιημένοι από την ποιότητα του ψωμιού. Τότε ξεχνάω όλη την κούραση.» λέει με καμάρι και συνεχίζει...
«Όλα τα πράγματα πρέπει να έχουν μεράκι. Όταν φύγουμε από εκεί το χάνουμε το παιχνίδι. Πρέπει να υπάρχει αγάπη. Όταν κάτι το αντιμετωπίζεις ως αγγαρεία ποτέ δε λειτουργεί και δεν επιτυγχάνει. Πάντα σκέφτομαι ποιο είναι το καλύτερο για τον πελάτη. Ποιότητα, καλή τιμή, καλή εξυπηρέτηση και καθαριότητα. Αυτές είναι οι τέσσερις βασικές αρχές μας».

Στον φούρνο, εκτός από το περίφημο αυτό ψωμί, και μια ποικιλία άλλων ψωμιών, η οικογένεια φτιάχνει και νοστιμότατα παξιμάδια, κριτσίνια, και κουλουράκια, αλλά και τυροπιτοειδή, μπουγάτσες, κέικ, κ.λ.π. χωρίς συντηρητικά.

Αποχαιρετώντας τον κύριο Γρηγόρη ένοιωσα ιδιαίτερο θαυμασμό και σεβασμό γι αυτόν τον ακούραστο άνθρωπο και την δουλειά του.
Και φυσικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην μυρωδιά του κερασμένου κέικ που μόλις είχε βγει.....

Η ικανότητα και η σκληρή δουλειά πρέπει πάντα να επιβραβεύεται...
Συγχαρητήρια σε όλη την οικογένεια...!!!

Παύλος Σαμαράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Δημήτρης Μαυριάς: Απο το Φύλλο Καρδίτσας στην Εθνική Νέων και στην Ελίτ της Ευρώπης

Από το Φύλλο της Καρδίτσας ο βραχύσωμος μεσοεπιθετικός που ξεκίνησε την καριέρα του από την Ακαδημία Ελπίδες, φορώντας επίσης τις φανέλες του Ατρόμητου Γεωργικού και της Πασχαλίτσας, δεν άργησε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του συντοπίτη προπονητή Σάκη Τσιώλη όταν ο έμπειρος τεχνικός ήταν στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης, καταλήγοντας το καλοκαίρι του 2013 στον Α.Ο. Γλυφάδας που συμμετείχε στο Νότιο Όμιλο της Football League.

Τον Ιανουάριο του 2014, ο Δημήτρης Μαυριάς επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και αποκτήθηκε από την Αναγέννηση, η οποία επένδυσε στην αξία του και του έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο του μέσω της μεθοδικής δουλειάς των κιτρινόμαυρων.

Η σεζόν που μας πέρασε ήταν η καλύτερη, μέχρι στιγμής, για τον 18χρονο μέσο που προσέλκυσε τα βλέμματα αρκετών ομάδων, αλλά και το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού τεχνικού, Γιάννη Γκούμα, ο οποίος όχι μόνο τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Εθνικής Νέων αλλά τον εμπιστεύτηκε αρκετά στα ματς της φάσης των Ομίλων του Euro U19!

Ως ενεργός ποδοσφαιριστής της Καρδιτσιώτικης ομάδας, ο Μαυριάς κατάφερε να κερδίσει τη συμμετοχή του στην Εθνική ομάδα και παρέα με τον παλαιό του συμπαίχτη στην Αναγέννηση, Καραχάλιο, πανηγύρισαν μία σπουδαία επιτυχία, συνυπάρχοντας στην ίδια 11άδα για περίπου 20 λεπτά, στη «γλυκιά» ήττα της Γαλανόλευκης από τους Γάλλους!

Από τα ερασιτεχνικά γήπεδα της Καρδίτσας, στην ιστορικότερη ομάδα του νομού και στην Εθνική Νέων, λοιπόν, ο νεαρός ποδοσφαιριστής, γέμισε με υπερηφάνεια όχι μόνο τον τόπο καταγωγής του αλλά και όλη την Ελλάδα!

Με την ελπίδα, πάντα, να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης μπροστά στα μάτια των συμπατριωτών του!

Διαβάστε Περισσότερα »