Εκτελέσαμε πάλι το καθήκον μας...
Οι Έλληνες αποδείξαμε και φέτος ότι είμαστε ένας βαθειά θρησκευόμενος λαός.
Ως ευσεβείς Χριστιανοί εκτελέσαμε πάλι το καθήκον μας.
Όσοι μπορέσαμε βάλαμε τα καλά μας και παρακολουθήσαμε ζωντανά και με κατάνυξη τη νεκρώσιμη ακολουθία του Κυρίου στην εκκλησία της ενορίας μας.
Μετά, ξεχυθήκαμε στα μπουζούκια, τα ουζερί, τις ταβέρνες, τα μπαρ… όπως ακριβώς θα κάναμε εάν πενθούσαμε -πχ- τον βιολογικό μας πατέρα. Οι υπόλοιποι, παρακολουθήσαμε το Θείο δράμα – επίσης ζωντανά - από την τηλεόραση (δια μέσου ευγενικών χορηγών) όταν οι διαφημίσεις μας το επέτρεπαν.
Τέλος, η γνωστή ταινία του Τζεφιρέλι μας υπενθύμισε για (?) φορά τι έγινε την εποχή εκείνη, ενώ «ο τελευταίος πειρασμός» του Καζαντζάκη (και η ταινία του Σκορτσέζε) αγνοείται επιδεικτικά μάλλον επειδή ποτέ δεν άρεσε στην εκκλησία μας. Η πραγματεία της πάλης μεταξύ του πνεύματος και της σάρκας αλλά και δηλώσεις όπως: "Δεν προσπαθώ να βρω πώς ήλθαμε σ' αυτό τον κόσμο. Προσπαθώ να βρω γιατί ήλθαμε. Ποιος είναι ο σκοπός μας", έφεραν την εκκλησία μας στο σημείο ακόμη και να εμποδίσει την κηδεία του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.
Κατά τη γνώμη μου τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία με το soundtrack είναι εκπληκτικά.
Ομολογώ ότι με συγκίνησε περισσότερο η ταινία του Σκορτσέζε, παρά η πασίγνωστη του Τζεφιρέλι. Από την άλλη πλευρά, οι λόγοι που η εκκλησία μας πολέμησε με τέτοια μανία τον Καζαντζάκη μου είναι κατανοητοί.
Ευάγγελος Θανασούλης
