Ο καιρός "ξεσκίστηκε...."

Τι σημαίνει να βρέχει αυτή την εποχή στον θεσσαλικό κάμπο!
Η βροχή είναι ένα μετεωρολογικό φαινόμενο και τίποτα παραπάνω.

Ως τέτοιο δεκάρα δεν δίνει για το τι σκέφτονται οι άμοιροι για την αφεντιά της, αν δηλαδή προσπαθούν να την ορίσουν επιστημονικά ή αν ξυπνάει σε κάποιους τον ποιητικό οίστρο, αν κάποιοι άλλοι απολαμβάνουν τον ύπνο τους ακούγοντας την ρυθμική της μελωδία στις τσίγκινες στέγες των γειτόνων τους, αν κάποιοι νιώθουν μια βαθιά νοσταλγία για κάποια ωραία και παλιά που τα πήρε και τα σήκωσε ο διάβολος ή αν κάποιοι τραβάνε τα μαλλιά τους βλέποντας μαζί με τα κατακρημνίσματα να βαίνουν κατά κρημνών και οι οποιεσδήποτε ελπίδες με τις οποίες προσπαθούν να ντύσουν την χαμοζωή τους!!

Ο λόγος για τους φτωχογεωργούς της θεσσαλίας που μαζί με τις συνεχιζόμενες μειώσεις των εσόδων τους υφίστανται τώρα και τη χαριστική βολή από τον καιρό που ξεσκίστηκε (έτσι έλεγε ο πατέρας μου) να βρέχει!!
Όσοι έχουν μεγαλώσει μέσα σε φτωχή αγροτική οικογένεια σίγουρα θα καταλάβουν το νόημα αυτού του κειμένου!

Εγώ πάντως παρόλο που πήρα των ομματιών μου και έφυγα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, ποτέ δεν έπαψα να κοιτάζω τον ουρανό για να δω τι καιρό θα κάνει, όπως τότε ...από την εποχή δηλαδή που αγροίκησα τον εαυτό μου και ένοιωσα ότι το χαμόγελο του πατέρα μου που τόσο μου άρεσε ήταν βαθιά εξαρτημένο από τον ήλιο ή τη βροχή,το χαλάζι,τη ζέστη ή το κρύο!!!
Σε χθεσινή του ανάρτηση ο φίλος και συντοπίτης Παύλος Σαμαρας έγραψε «κάνε θεέ μου να σταματήσει η βροχή» 
Εγώ θα πω «Ω μεγάλε Δία σε ποιους πετάς τους κεραυνούς σου»

Ελενη Πάντου

Διαβάστε Περισσότερα »

Κατάθεση ψυχής...

Η σημερινή ημέρα, ημέρα που επίσημα ανοίγουν τα σχολεία με τον καθιερωμένο αγιασμό, δεν είναι καθόλου εύκολη πλέον για ανθρώπους σαν και μένα, που πέρασαν τη ζωή τους μέσα σε σχολικές τάξεις και σε γραφεία καθηγητών και τώρα πια δεν είναι εκεί!
Οσο με αφορά, γνωρίζω πια ότι κάθε χρόνο και για όσα χρόνια μου μέλλει να ζήσω, τέτοια μέρα θα ψάχνω να βρω ένα μεγάλο και ωραίο κομμάτι του εαυτού μου, που πριν από ένα χρόνο εγκατέλειψα σε κάποιο σχολείο.
΄Οταν έφυγα είχα κάνει μια βαριά δήλωση, ότι δεν γυρίζω ποτέ πίσω σε κάτι που αφήνω!
Τώρα ξέρω ότι αυτό που δεν γυρίζει πίσω είμαι εγώ, μόνο ως φυσική παρουσία.
Γιατί όσο κι αν προσπαθήσω να κρύψω τον γλυκό ή πικρό πόνο που μου προκαλούν σήμερα οι φωνές των μαθητών που φτάνουν στο μπαλκόνι μου από όλες τις σχολικές αυλές, που είναι απλωμένες στην πόλη, δεν θα τα καταφέρω!
Τώρα ξέρω ότι κάθε χρόνο, τέτοια μέρα η δεξαμενή της μνήμης θα ξεχειλίζει και θα απελευθερώνει όλες εκείνες τις φυλακισμένες στους περίπλοκους διαδρόμους της αναμνήσεις μου από τη σχολική ζωή!
Δεν είναι δυνατόν να τις καταγράψω όλες (πολύ περίεργος ο μηχανισμός των συνειρμών) όπως και δεν είναι δυνατόν να αφήσω απ' έξω το πέτρινο σχολείο του χωριού μου με τη μεγάλη αυλή, τις αίθουσες με τα ξύλινα θρανία, τον πρώτο δάσκαλο και τη βέργα που με τόση φροντίδα σκαλίζαμε, για να τη δοκιμάσει την άλλη μέρα στις παλάμες μας.
Δεν ξεχνώ το σκληρό αγώνα του συλλαβισμού Λ+ο=Λο---λ+α = λα..όλο μαζί = Λόλα, το δυνατό χαστούκι στο φου-φου η φωτιά, το στρογγυλό μηδέν στο τετράδιο ορθογραφίας της αδερφής μου στον «Υπερήφανο κόκορα» και τον πάταγο που προκάλεσαν στη γειτονιά οι φωνές της!
Δεν ξεχνώ τη «σημάδα» που έσκιζε την τσέπη της ποδιάς μέσα στην οποία την έκρυβα για να την χρησιμοποιήσω στο διάλειμμα σε ένα καλό παιχνίδι κουτσού!
Δεν ξεχνώ τη Γεωγραφία της Πεμπτης (πόσο άσχετη υπήρξα σ'αυτό το μάθημα και πόσο μου λείπει ακόμα ο προσανατολισμός!!) τους χαμηλούς βαθμούς στα διαγωνίσματα μαθηματικών στο Γυμνάσιο (πόσο με πλήγωναν) τους καθηγητές μου και μια ωραιοτάτη φιλόλογο, συγχωριανή μου, που με μάγεψε και διευκόλυνε όσο κανείς άλλος την επαγγελματική μου επιλογή!
Τώρα σκέφτομαι πόσο πολύ πρέπει να την απογοήτευα την ώρα που διάβαζε τις φτωχές μου εκθέσεις (πάντα εκτός θέματος) που τις έγραφα λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι για έξω, γιατί δεν μπορούσα να φτιάξω τον πρόλογο!
Και μέσα σ' όλα αυτά, να και τ'αγόρια με τα δειλά, κρυφά και αθώα πειράγματα στο πρώτο ξύπνημα της εφηβείας!
Κατά ενα περίεργο τρόπο, καμιά μνήμη δεν μπορώ να ανασύρω αυτή τη στιγμή από τα πανεπιστημιακά μου χρόνια, ίσως γιατί αυτά αποτελούν μια άλλη ξεχωριστή ιστορία!
Έτσι με ένα τεράστιο άλμα φτάνω στο πρώτο οδυνηρό βάπτισμα του πυρός ως εκπαιδευτικός πλέον μέσα σε μια τεράστια σχολική τάξη στο Πειραιά, με αντικείμενο διδασκαλίας την Έκθεση σε μεταλυκειακούς μαθητές.
Δεν ξεχνώ την ψυχική ταλαιπώρια και τον αγώνα της καθιέρωσης στον εκπαιδευτικό χώρο στενά δεμένο με τον αγώνα για την επιβίωση!...Και στη συνέχεια μια μεγάλη διαδρομή και θητεία σε πολλά Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας που μου χάρισε την εμπειρία και τη συγκίνηση, συμπυκνωμένη πλέον στον τελευταίο μου σταθμό, στο τέταρτο Γυμνάσιο Καρδίτσας!
Σ'αυτό άφησα φεύγοντας την ψυχή μου, και πήρα μαζί μου όλα εκείνα τα μάτια των μαθητών μου που καρφωμένα πάνω μου έδειχναν ότι με αγαπούν, με κρίνουν, με αμφισβητούν, με παιδεύουν.
Σ'αυτό άφησα την ψυχή μου και πήρα μαζί μου τις μορφές των συναδέλφων μου που τόσο αγάπησα και άφησα στον καθένα να έχει τη δική του ξεχωριστή διαδρομή στην ζωή μου!
Τώρα, δεν μου μένει τίποτε άλλο παρά να ευχηθώ σε όλους εσάς που συνεχίζετε να υπάρχετε μεσα στα σχολεία και με οποιονδήποτε τρόπο...
Να έχετε μια καλή σχολική χρονιά!!!

Ελένη Πάντου
εκπαιδευτικός

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Συναυλία της Μουσικής Ομάδας ΧΡΟΕΣ στο Κάστρο Φαναρίου

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στον «Πρωινό Τύπο»της Καρδίτσας

«Ολόγιομη καταλάμπει τη γη»
Η συναυλία της μουσικήςομάδας "ΧΡΟΕΣ" στο κάστρο Φαναρίου.
Κείμενο της Ελένης Πάντου στον τοπικό τύπο.
9 Σεπτεμβρίου 2015

"‘αστερες, εν αμφί κάλαν σελάναν αψ
αποκρύπτοισι φάεννον είδος όπποτα
πλήθοισα μάλιστα λάμπηι γαν----αργυρία."

Σαπφώ

Μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη
"Όσ άστρα γύρω βρίσκονται
στην έκπαγλη σελήνη
το φωτεινό τους πρόσωπο
κρύβουν κάθε φορά που εκείνη
ολόγιομη καταλάμπει τη γη
ανεβαίνοντας—ασημοκαπνισμένη."

Ένας στίχος από αυτό το υπέροχο ποιητικό σπάραγμα της αρχαίας λυρικής ποιήτριας, Σαπφούς και μια κατάφωτη εικόνα του μεσαιωνικού κάστρου-έμβλημα και κόσμημα του Φαναρίου ήταν τα δύο κυρίαρχα στοιχεία στο έντυπο με το οποίο η μουσική ομάδα ΧΡΟΕΣ γνωστοποιούσε τη μουσική εκδήλωση, που πραγματοποίησε στις 29 Αυγούστου στο Φανάρι, κάτω από τα τείχη του κάστρου, προς τιμήν της πανσέληνου!
Και αυτό ήταν μόνο ένα ποιητικότατο προοίμιο, που προοικονομούσε μια βραδιά μαγική τόσο για τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί, για να την απολαύσουν, όσο και γι αυτόν τον ξεχωριστό τόπο που μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο έρημος.
Και ήταν, πράγματι, μια αποκάλυψη για όλους εκείνους που μπορούν ακόμη να ονειρεύονται, που μπορούν να γοητεύονται από την ομορφιά και τη λάμψη του φεγγαριού, για όλους εκείνους που αναζητούν ένα καταφύγιο στην τέχνη αφήνοντας πίσω την καταθλιπτική, ξηρή και εφιαλτική πολλές φορές πραγματικότητα της ζωής, για όλους εκείνους που επίμονα αναζητούν μια συνάντηση με την παιδική τους αθωότητα.
Ήταν ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι που ξεκίνησε με αφετηρία έναν σπάνιο θησαυρό που αναδύθηκε από τα βάθη των αιώνων και από τα σπλάχνα της ελληνικής αρχαίας γης. Μελοποιημένοι αντήχησαν οι στίχοι της Σαπφούς «όσα άστρα γύρω βρίσκονται» ως μοναδικός ύμνος στο απόλυτο γεγονός της βραδιάς, την πανσέληνο!
Η απρόσμενη συνάντηση με το παρελθόν, η μαγεία της νύχτας, η λάμψη του φεγγαριού, ο επιβλητικός χώρος του φρουρίου, ένα πιάνο, ένα βιολί , μια κιθάρα και μια υπέροχη φωνή προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης ανάλογης με εκείνη που προκαλεί μια ύψιστη ηθική πράξη.
Και μετά, μουσική διαδρομή ταυτισμένη με το οδοιπορικό των προσωπικών και συλλογικών μας αναμνήσεων που, συμπυκνώνοντας το τοπίο της ζωής μας, σηματοδότησε την έναρξη του πάθους, της ψυχικής έντασης, της αναζήτησης του υψηλού, του ωραίου και του αληθινού.
Και στάσεις σε ιστορικούς σταθμούς και συνάντηση με πρόσωπα, που με τους στίχους και τη μουσική τους σημάδεψαν την ελληνική ψυχή και που, ξεφεύγοντας από τα σύνορα της μικρής μας χώρας, άγγιξαν τις πιο ευαίσθητες χορδές όλων εκείνων των λαών που ξέρουν να αφουγκράζονται την κραυγή, την αγωνία, την αγάπη, την ελπίδα.
Ρίτσος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις και άλλες σπουδαίες μορφές, που χάρισαν τη δημιουργική πνοή τους στον πολιτισμό μας ακούστηκαν εκείνο το βράδυ. Τραγούδια για το φεγγάρι, για τον έρωτα, τους ανεκπλήρωτους πόθους, ακόμη τραγούδια σοφά επιλεγμένα από το ξένο ρεπερτόριο, τραγούδια που ακούσαμε πολλές φορές, ερμηνεύτηκαν με μοναδικό τρόπο και απέκτησαν μια εντελώς ξεχωριστή υπόσταση, εναρμονισμένη με την ιδιαιτερότητα του χώρου και την ψυχική μας διάθεση.
Και το «μέρα μαγιού» - εμβόλιμος τιμητικός θρήνος για τον Δημήτρη Σανίδα, που τόσο απροσδόκητα μας πίκρανε, δεν ακούστηκε παράταιρα, αλλά η μαγεία του στίχου και της μουσικής ανέσυρε από την ψυχή μας όλη εκείνη την κρυφή δύναμη που είναι ικανή να παρηγορεί.
Γιατί, στ’ αλήθεια, η μουσική έχει τη δύναμη να μας ταξιδεύει, να μας παρασύρει, να μας αλλάζει, να μας ενώνει, να μας λυτρώνει!
Προσωπικά, ευχαριστώ από καρδιάς την μουσική ομάδα ΧΡΟΕΣ για την ουσιαστική, όμορφη και αισθαντική τους παρουσία στο χωριό μου! Ιδιαίτερα, θέλω να ευχαριστήσω τον αγαπητό, παλιό συνάδελφό μου, Γιάννη Μπάτρα, που όχι μόνο τώρα αλλά και αμέτρητες φορές στο παρελθόν μας έχει ταξιδέψει με τη μουσική του.

Σημειώσεις: 1.
Την μουσική ομάδα ΧΡΟΕΣ αποτελούν οι:
Αναστασία Μαρκαντώνη: τραγούδι
Χρήστος Διαμαντής: κιθάρα, μαντολίνο
Χριστίνα Γρηγορίου: βιολί
Γιάννης Μπάτρας: πιάνο και ενορχηστρώσεις

2.Την διοργάνωση της εκδήλωσης ανέλαβε ο Δήμος Μουζακίου μαζί με την Εφορία Αρχαιοτήτων Καρδίτσας.

Ελένη Πάντου

Διαβάστε Περισσότερα »