- Μια βόλτα στην Ιτέα διάρκειας 30 χρόνων (μέρος 4ο)

...έτσι ακριβώς.Όλα τα επαγγέλματα σχεδόν που αφορούσαν τις ανάγκες των κατοίκων.
Απο την άκρη δίπλα απο το καφενείο της κυρα Μαρίας (ματσούλα), θυμάμαι τον κυρ Κώστα Μακρή (σλάιν) τον ηλεκτρολόγο, ψηλός, γεροδεμένος με μουστάκι.Περήφανος άνθρωπος και μερακλής.Έφτιαξε σε πάρα πολλά σπίτια τις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις τους και αργότερα όταν ηλεκτροδοτήθηκαν οι πομώνες άφησε και εκεί το στίγμα του.
Αργότερα εκεί έγινε το ανθοπωλείο του Γιάννη Αγγέλου και τώρα είναι κλειστό.Αμέσως μετά είναι το ραφτάδικο του κυρ Γιώργου Θανασούλη.Όλοι σχεδόν έραψαν κι ένα ρούχο στου κυρ Γιώργη, απο το μικρότερο παιδί που ήθελε μεταποίηση τη στολή της παρέλασης μέχρι και το βαρύ παλτό που φορούν οι γέροντες ακόμη και σήμερα.
Δίπλα του ακριβώς η μεγάλη γωνία.Ήταν το μπακάλικο του Παπαευθυμίου και σαν ερχόταν η νυχτιά έβγαζε την τηλεόραση στο πεζοδρόμιο(απο τις πρώτες τηλεοράσεις του χωριού, για να μην πω η πρώτη!) και μαζευόντουσαν όλοι στο χωμάτινο τότε κεντρικό δρόμο για να δούν τον "Άγνωστο πόλεμο" και αμέσως μετά να πιούν και το τσιπουράκι τους.
Κάποια στιγμή το δούλευε ως μπακάλικο και ο κυρ Μήτσος Λύτρας (μπακάλης).Μετά αν θυμάμαι καλά έγινε βιοτεχνία επίπλων "Ρουστίκ" του κυρ Τάκη Μακρή (τακανάκα) και έτσι συνέχισε μέχρι και τώρα τελευταία όπου το δούλευε ως επιπλάδικο ο Νίκος Στεργιούλης.
Δούλεψαν πολλά παιδιά απο την Ιτέα για το μεροκάματο εκεί αλλά τώρα πάει κι αυτό!
Στρίβωντας τη γωνία πρός τη μαγούλα συναντάμε την επόμενη πόρτα του κτιρίου.Μερικές φορές μου φαίνεται οτι θα δω ακόμα τον κουρέα τον κυρ θανάση Αναστασίου με την θαλλασί στολή του και τη χειροκίνητη μηχανή στα χέρια να στέκεται στην πόρτα και να περιμένει εμάς τους πιτσιρικάδες για το γνωστό κούρεμα τότε, "με την ψιλή".Τους καλημέριζε όλους καθότι και Ιεροψάλτης.
Μετά έγινε εκεί το γραφείο του Πολιτικού μηχανικού Βάιου Χατζίκου, σημάδι προόδου.Τώρα η συγκεκριμένη πόρτα τίποτα!Διπλα είναι η επόμενη πόρτα στην οποία ήταν τη δεκαετία '70-'80 το κρεοπωλείο των αδελφών Μακρή (καλαμπάκα).Ο παπούς ο Αποστόλης ήταν απο τους πρώτους και πιο έμπειρους κρεοπώληδες της περιοχής, τρανός άνθρωπος, έτσι όπως ήταν φυσικό και οι γιοί του Ηλίας και Τάκης πατήσαν κείνο τον καιρό στα χνάρια του.Οι χαντζάρες ακουγόταν τα πρωινά μέχρι το σταυροδρόμι καθώς κόβαν το κρέας για τις νοικοκυρές του χωριού που πήγαιναν να ψωνίσουν. 
 Το μεσημεράκι μαζευόταν η παρέα τους, νεαροί τότε, και καθόντουσαν στον ίσκιο για ένα τσιπουράκι και λίγη ξεκούραση ώσπου να πάνε για το μεσημεριανό φαγητό.
Αμέσως μετά βρίσκεται πάνω σε γερούς τοίχους η μεγάλη βαρέλα καυσίμων, σημάδι ότι το παντοπωλείο του Παπαευθυμίου είχε και αυτό καύσιμα. Τώρα το μόνο που μένει να θυμίζει εκείνη την εποχή είναι το ραφτάδικο του κυρ Γιώργη.Όλο το υπόλοιπο κτίριο είναι εγκατελειμένο.....φίλοι μου να είστε όλοι καλά.Θα τα ξαναπούμε....
Κουτσιαριώτης Νοσταλγός

Διαβάστε Περισσότερα »

- Απομακρύνθηκες φίλε ...γιατί;

Απομακρύνθηκες φίλε ...γιατί;
Θυμάσαι;
Κάθε μεσημέρι μετά το διάβασμα έστριβα τη γωνία κι ερχόμουνα να σε πάρω να πάμε για παιχνίδι.Εσύ στημένος στο παράθυρο της κουζίνας, περίμενες.Δεν προλάβαινα να ανοίξω την αυλόπορτα και πεταγόσουν έξω χωρίς καν να δέσεις τα κορδόνια σου."Να μην αργήσετε και να προσέχετε" πάντα η φωνή της μητέρας σου μας ξεπροβόδιζε.
Πότε στο Λάκη για μπιλιάρδο, πότε στο γήπεδο για μπάλλα, πότε έτσι απλά βόλτα στο γεφύρι ή στη μαγούλα με τα ποδήλατα.
Εγω, εσύ, ο Νίκος, ο Μανώλης, ο Βασίλης, ο Αποστόλης, ο Γιώργος, ο Χρήστος, ο Αχιλλέας, ο Τάσος, ο Κλεάνθης, ο Χάρης, ο Μίμης, ο Βαγγέλης, ο Δημήτρης, ο Σάκης και όλοι οι άλλοι. Οι φίλοι μας.
Πως γινόταν και βρισκόμασταν αμέσως ποτέ δεν το κατάλαβα.Χωρίς καν ένα τηλέφωνο χωρίς καν ραντεβού.Είμασταν πάντα εκεί, ο ένας δίπλα στον άλλο.Με τις σκανταλιές μας, με τα αστεία μας και με τους τότε ηλικιακούς προβληματισμούς μας.Θα πάω στην πόλη για δουλειά έλεγες απο τότε.Θα φύγω απο το χωριό,δεν με χωράει, δεν μπορώ στα χωράφια.Το ονειρευόσουν.Και τό κανες.Εγινες ο γραφιάς που επιθυμούσες!
Είμαι περήφανος για σένα, το πίστευες και το πέτυχες.Μεγαλώσαμε φίλε και κάναμε οικογένειες πια.Πολύ μακριά ο ένας απο τον άλλο και χωρίς επαφή.
Γιατί φίλε;
Αποροφηθήκαμε στα προβλήματα της ζωής και ξεχάσαμε ο ένας τον άλλο.Ούτε τηλέφωνο πια.
Εγω όμως πάντα μαθαίνω νέα σου και χαίρομαι.
Εσυ ζείς ανάμεσα σε τέσερα εκατομύρια κι εγω ακόμα εδω, ανάμεσα στους χίλιους τετρακόσιους που άφησες φεύγοντας πίσω σου.Είμαστε όμως όλοι καλά και πότε πότε πιάνουμε την κουβέντα και σε θυμόμαστε.
Ναι, θυμόμαστε και είναι σα να μην πέρασε μια μέρα.
Πατάμε τις ίδιες πατημασιές που πατούσαμε και τότε, στο ίδιο γήπεδο, στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο μαγαζί.Πιό βαριά τα βήματά μας τώρα.Πιό γρήγορη όμως η σκέψη μας σε κείνα τα χρόνια, άραγε γιατί;
Μας λείπουν;
Ίσως.
Μερικές φορές μου έρχεται ακόμα και η μυρωδιά εκείνης της εποχής και η καρδιά μου λαχταρά να τη νιώσει.Δε γίνεται όμως.Πέρασαν τα χρόνια.Δεν ξέρω αν ποτέ επιστρέψεις, δεν ξέρω αν θα ρθείς να με βρείς,εκείνο που ξέρω είναι οτι εγω θα είμαι εδω και θα σε περιμένω φίλε.
Θα σε περιμένω να κάνουμε και πάλι τη βόλτα μας....
Κουτσιαριώτης Νοσταλγός

Διαβάστε Περισσότερα »

- Μια βόλτα στην Ιτέα διάρκειας 30 χρόνων... (μέρος 3)

...κι άμα καμιά φορά κοντοζύγωνε το σούρουπο, εκείνα τα ανοιξιάτικα δειλινά, τρέχαμε όλοι απ όπου κι αν βρισκόμασταν στην αυλή του για κρυφτό. Δεν χρειαζόταν να ψάξει κανένας γονιός για το παιδί του, θα είμασταν εκεί. Άλλωστε το καταλάβαιναν όλοι απο το θόρυβο που κάναν τα πλαστικά απο το "τρίλ" και το "άβα" που είχαμε τοποθετημένα στις ακτίνες των ποδηλάτων μας. Δεν είχε φώτα το προαύλιο, ήταν οτι έπρεπε για κρυφτό. Άλλοι πίσω απο τις τουαλέτες, άλλοι πίσω απο τις βρύσες απο παντού ξεφυτρώναμε μόλις ακουγόταν το "φτου ξελευθερία".Τα καλύτερα βράδια της παιδικής μας ηλικίας περάσαμε στο προαύλιό του! Θα μπορούσα να γράψω πολλά, πάρα πολλά, ατέλειωτες οι εικόνες που ζήσαμε εκεί. Ας συνεχίσουμε όμως τη βόλτα μας και να δούμε τι υπάρχει απέναντι. Ά να! Το παντωπολείο του κ. Κέλλα, πιο χαμηλά απο το δρόμο όταν έγινε η άσφαλτος. Μικρό αλλά γεμάτο με προιόντα απ' άκρη σ' άκρη.Γεμάτο το πεζοδρόμιο τελάρα με άδεια μπουκάλια απο μπύρες "Fix".Μόλις σουρούπωνε τα βράδια του καλοκαιριού καθότανε δίπλα απο την πόρτα του παντοπωλείου σε ένα μεταλικό τραπεζάκι και με λίγο μεζέ απολάμβανε το τσιπουράκι του.Πέρασαν όμως τα χρόνια οι ανάγκες μεγαλώσαν κι έτσι μετακόμισε δίπλα σε μεγαλύτερο κτίριο. Έγινε ενα σύγχρονο super market όπου με το πέρασμα του χρόνου και συγγεκριμένα στα τέλη του 2009 έκλεισε.Στο παλιό παντοπωλείο άνοιξε για λίγο καιρό ο κ. Ναπολέων Μιχαλόπουλος μεσιτικό γραφείο.Τώρα το κτίριο έχει υποστεί πολύ μεγάλη ζημιά απο την εγκατάλειψη. Απέναντι είναι το σημερινό fast food του Γιώργου Κοντοβάιου. Ανοιξε πρός τα τέλη της δεκαετίας του '80.Χάμπουργκερ, σάντουιτς κτλ, καινούριος τρόπος διατροφής για τους κατοίκους του χωριού μας. Τώρα άν είναι σωστή διατροφή ή όχι αυτό είναι ενα άλλο θέμα.Πρίν γίνει fast food το είχε για ένα μικρό διάστημα ο Νίκος Κουτσουμπέης ανιπροσωπεία με λάδια, φίλτρα κτλ.Δίπλα ακριβώς είχαν οι αδερφοί Κοντοβάιου, Γιώργος και Κώστας τσιπουράδικο και τώρα είναι ασφαλιστικό γραφείο. Αμέσως μετά ήταν ο σινεμάς. Μπροστά του ακριβώς στο πεζοδρόμιο και δίπλα απο το γκισέ των εισιτηρίων ήταν το πρώτο περίπτερο του παππού Μπακατσιάρα.Ενω όλα τα περίπτερα στο χωριό είχαν χρώμα θαλλασί, το συγκεκριμένο διέφερε, ήταν κίτρινο, ποτέ δεν έμαθα το γιατί.Κολλητά με το καφενείο της κυρα Μαρίας ήταν η βαριά σιδερένια θαλλασί πόρτα που σε οδηγούσε στο χώρο του καλοκαιρινού σινεμά. Σήμερα όλος αυτός ο χώρος είναι ο κήπος απο την ταβέρνα του Θέμη, "το χαγιάτι".Παλιά ήταν το καφενείο της κυρά Μαρίας, γεμάτο κάθε πρωί, ειδικά το χειμώνα καθόταν όλοι κοντά στην ξυλόσομπα με ατέλειωτες ιστορίες για το στρατό, για τη σοδειά, για το πολιτικό σκηνικό της χώρας κτλ."Μαρία καφέ" της φώναζαν, δεν χρειαζόταν να της το αναλύσουν, ήξερε ακριβώς πως έπινε ο καθένας τον καφέ του κι αυτή αμέσως απαντούσε "κι σένα, κι σένα".Αργότερα το είχε φτιάξει ο Θέμης ταβέρνα-τσιπουράδικο με ζωντανή ορχήστρα, "το ηλιοτρόπιο".Ωραίες στιγμές!Αργότερα το έκανε καφετέρια και σήμερα, όπως προείπα, είναι το κουτουκάκι του χωριού μας, "το χαγιάτι", πάλι με ζωντανή ορχήστρα και μάλιστα με καλιτέχνες απο το δικό μας αλλά και απο τα γύρω χωριά.Απέναντι ήταν το εμπορικό του Αναστασόπουλου.Η πρώτη αντλία καυσίμου στο χωριό!Η δεξαμενή πετρελαίου στην ταράτσα και η χειροκίνητη αντλία στο πεζοδρόμιο.Δίπλα του, με λίγο κενό ενδιάμεσα, το καφενείο του Θωμά Ντάλλα. Κι αυτό γεμάτο.Το παιχνίδι εκείνης της εποχής ήταν η δηλωτή και η ξερή και ο κερδισμένος έπαιρνε το λουκουμάκι για τα παιδιά του ή τη γυναίκα του.Το καφενείο του κυρ Θωμά δεν έκλεινε το σούρουπο, όπως όλα τα καφενεία, παρά συνεχιζόταν και τη νύχτα για κρασί, τσίπουρο, μπύρα κι αργότερα ουίσκι, το κρατούσε ο γιός του ο Γιώργος, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.Βέβαια πολύ πιο εξελιγμένο απο πλευράς κτιρίου,διακόσμησης και παροχής υπηρεσιών.Στη γωνία ακριβώς ήταν το περίπτερο της κυρα Φύλλως. Τώρα δεν υπάρχει πιά.Απέναντι ακριβώς στο κεντρικότερο σημείο του χωριού μας το κτίριο του Παπαευθυμίου. Τεράστιο κτίριο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής.Και τι επάγγελμα δε λειτούργησε μέσα σε αυτό!Στη δεκαετία του '70 γνώρισε μεγάλες στιγμές... Φίλοι μου να είστε όλοι καλά, θα τα ξαναπούμε...

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια βόλτα στην Ιτέα διάρκειας 30 χρόνων (μέρος 2)...

….απέναντι ακριβώς από τη ¨Βάσω¨ βρίσκεται ακόμη το σιδεράδικο του Γιώργου και του Τάκη. Σαν τώρα θυμάμαι τον παππού τον Μπανταγκιώνη αργά το απόγευμα με το σακάκι ριγμένο στους ώμους και το μπεγλέρι στα χέρια να παίρνει το δρόμο για το σπίτι.
Δίπλα ακριβώς ήταν το βουλκανιζατέρ του κυρ Νώντα. Όλα τακτοποιημένα με τη σειρά στον πάγκο εργασίας! Έκλεισε όμως κι αυτό.

Απέναντι άνοιξε τη δεκαετία του ΄80 η PUB του Γούλα. Μοντέρνοι καιροί για το χωριό μας. Αντίς λογής ποτά, αντίς λογής μουσικές. Εκεί μάθαμε οι περισσότεροι τον Σταυρό του Νότου, του Καββαδία, τον Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και το νέο κύμα μουσικής. Όμορφο μαγαζάκι, ότι έπρεπε για το χωριό μας. Εκεί άρχισαν για πολλά ζευγαράκια και τα πρώτα σκιρτήματα. Τώρα πια μόνο ο ξύλινος φράχτης έμεινε να θυμίζει σε κάποιους τα βράδια ξενοιασιάς που περνούσαμε εκεί.

Δίπλα του το εργόχειρο της κυρίας Φωτεινής. Ένα σωρό καλούδια για τις νοικοκυρές του χωριού. Τώρα βρίσκεται το ίντερνετ καφέ, το φάστ φούντ της Βιβής και το κομμωτήριο της Μαρίας και της Ντίνας. Το συγκεκριμένο ήταν και πιο παλιά κομμωτήριο, το είχε η Μαριάννα μια ψιλόλιγνη κυρία, κάθε απόγευμα έστριβε τη γωνία της Βάσως και με ένα πλατύ χαμόγελο καλησπέριζε όλους όσους έπιναν τον καφέ τους εκεί.

Απέναντι βρίσκεται το κτίριο του Γιώργου Στεφανόπουλου.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς γι αυτό; Πρώτα σινεμάς, ¨Σινετζίμ-Σινεμπότ¨ έτσι το λέγαν, από το Τζίμας και Μπότης, ήταν συνέταιροι. Αργότερα έγινε παντοπωλείο, φλιπεράκια και πολλά άλλα. Μπροστά ακριβώς από το σπίτι τους ήταν ένα τεράστιο δέντρο όπου εκεί είχαν δεμένη μια αυτοσχέδια κούνια και όλοι εμείς οι πιτσιρικάδες πηγαίναμε για να παίξουμε.
- «Πάλι δω μαζεύκατη βρε διαόλια» μας φώναζε η γυναίκα του κυρ Γιώργου.

Διαγώνια απέναντι βρίσκεται το παλιό Κοινοτικό γραφείο.
Οι σημαντικότερες αποφάσεις από τα εκάστοτε Τοπικά συμβούλια στα πιο δύσκολα χρόνια πάρθηκαν εκεί, για να φέρουν το χωριό μας στη σημερινή του μορφή.
Απ έξω ακριβώς, όταν έγινε το δίκτυο στο χωριό, υπήρχε μια βρύση. Πολλές φορές όταν παίζαμε εκεί τριγύρω ή όταν γυρνούσαμε από το γυμνάσιο σταματούσαμε να πιούμε νερό. Μας καταλάβαινε ο μπάρμπα Μήτσος ο γραμματέας όμως, έβγαινε στο παράθυρο και μας έβαζε τις φωνές:
- ¨Μη τν αφήστη πάλι ανοιχτή σείς να ξέρτη, κιαρατάδις¨ και το βάζαμε στα πόδια. Τώρα προς το παρόν δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμη σωστά το συγκεκριμένο κτίριο.

Πίσω του ακριβώς και μέσα στο στενό δρομάκι ήταν το παλιό ταχυδρομείο. Σαν τώρα θυμάμαι, σκυφτός πάντα πίσω από το γκισέ του ο ταχυδρόμος, ο κύρ Στέφανος Ποζιός και μπροστά στα ράφια ο Αποστόλης, ο δεύτερος ταχυδρόμος τακτοποιούσε τα γράμματα σφυρίζοντας και σιγοτραγουδώντας. Όταν μεταφέρθηκε στο καινούριο Κοινοτικό κατάστημα το Ταχυδρομείο, είχε γίνει εκεί κατάστημα ρούχων του Σάκη Μακρή και σήμερα βρίσκεται ένα μοντέρνο κρεοπωλείο.

Δίπλα του ακριβώς βρίσκεται το κομμωτήριο του Βύρωνα και της συζύγου του Λένας. Ακριβώς μετά και στη γωνία βρισκόταν το ψιλικατζίδικο του Στέφανου Γούλα. Τι καραμέλα και τσίχλα έχουμε φάει στα διαλείμματα του σχολείου μας από κεί δε λέγεται. Σοκολατάκια ΚΟΚΟΣ, γαριδάκια ΜΠΟΖΟ, καραμέλες ¨ΡΑΝΤΕΒΟΥ¨ και πολλές άλλες παιδικές λιχουδιές. Αργότερα εκεί είχε γίνει πρακτορείο ΠΡΟΠΟ, γραφείο κηδειών και σήμερα είναι μεσιτικό γραφείο.

Απέναντι ακριβώς στη μικρή τρίγωνη πλατεία είχε ανοίξει περίπτερο ο παππούς «Μπακατσιάρας». Μετακομίσαμε όλοι εκεί για τις λιχουδιές μας. Ευτυχώς αυτό ακόμα υπάρχει, βέβαια με άλλο ιδιοκτήτη.

Μπροστά από το περίπτερο και στο άνοιγμα του δρόμου στέκει επιβλητικό το παλιό πλέον Δημοτικό σχολείο. Το σχολείο όλων μας. Τι να πρωτογράψει κανείς; Τόσες εικόνες. Γέμιζε φωνές η αυλή του στα διαλείμματα. Εκεί μέσα μάθαμε όλοι τα πρώτα μας γράμματα, κάναμε τους πρώτους μας φίλους, μάθαμε τα πρώτα μας παιχνίδια. Εκεί διάβασαν οι παππούδες μας, οι γονείς μας, εμείς και πολλά από τα παιδιά μας. Τώρα στην αυλή του δεν ακούγονται φωνές, οι αυλόπορτες κλειδαμπαρωμένες τις καθημερινές. Ευτυχώς όμως τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούν κάποιες αίθουσες οι σύλλογοι κι έτσι συντηρείται. Ίσως κάποια στιγμή αξιοποιηθεί ακόμη περισσότερο...

Φίλοι μου να είστε όλοι καλά. Θα τα ξαναπούμε……

Κουτσιαριώτης Νοσταλγός

Διαβάστε Περισσότερα »

Μιά βόλτα στην Ιτέα διάρκειας 30 χρόνων (μέρος 1)...

Καλημέρα σας αγαπητοί φίλοι.
Ας πάμε μια βόλτα στην Ιτέα και ας κάνουμε τους παλιούς να θυμηθούν και τους νέους να γνωρίσουν, όπως μπορούμε ο καθένας. Ας ξεκινήσουμε από το γεφύρι μας, το σήμα κατατεθέν του χωριού μας. Από κάτω του το ποτάμι μας, ο Ενιππέας. Η φύση είχε φτιάξει τη διαδρομή που θα ακολουθούσε. Γεμάτο ψάρια τότε, τρεχούμενα τα νερά του, τόπος για βόλτα αλλά και για παιχνίδι. Οι τεράστιες λεύκες στις όχθες του ίσκιωναν τα νερά του. Από τα πιο όμορφα ποτάμια της περιοχής. Τώρα πια ένα αρδευτικό ποτάμι πλέον έχει πάρει τη θέση του. Παρόλα αυτά το μέρος που είναι το γεφύρι και ο γύρω χώρος παραμένουν πανέμορφα, με πράσινο και παγκάκια για τους επισκέπτες. Κατεβαίνοντας το γεφύρι και μπαίνοντας στο χωριό δεξιά σου βλέπεις το δρόμο προς τη Λάρισα, αγκαλιασμένος από τις τεράστιες λεύκες, όπου κάθε πρωί ο ήλιος έριχνε το φώς του στα φύλλα τους και δημιουργούσε στην άσφαλτο ένα σωρό σχέδια, λες και ήθελε να παίξει μαζί τους. Στην αρχή του δρόμου και δεξιά, η ταβέρνα του Μπότσικα, χώρος διασκέδασης για όλο το χωριό. Σουβλάκια, κρασί και ατέλειωτα γλέντια. Απέναντι του η παλιά μικρή παιδική χαρά, πιο χαμηλά από το δρόμο. Τώρα όλα αλλάξανε, οι λεύκες δεν υπάρχουν, ούτε καν η συχνή κυκλοφορία των αυτοκινήτων που διέσχιζαν το δρόμο, ο Μπότσικας έχει κλείσει και η μικρή παιδική χαρά είναι πια μια όαση πρασίνου για τον επισκέπτη. Συνεχίζοντας αντικρίζεις το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν ο σινεμάς. Τρόπος διασκέδασης την εποχή εκείνη για τους νέους και όχι μόνο. Αργότερα ιδρύθηκε το Γυμνάσιο Ιτέας και στεγαζόταν τα πρώτα χρόνια εκεί, στο σινεμά, μέχρι να κατασκευαστεί το καινούργιο Γυμνάσιο στο Λιβάδι, έξω από το χωριό. Αργότερα μετατράπηκε σε ντισκοτέκ ‘Μagik’για τη μοντέρνα νεολαία του χωριού. Νέοι και νέες από όλη την ευρύτερη περιοχή ερχόταν για διασκέδαση. Τώρα το κτίριο εγκαταλελειμμένο. Πιο κάτω και στο αριστερό μας χέρι ήταν το νηπιαγωγείο του χωριού και αργότερα το βενζινάδικο του Δημήτρη Χριστοδούλου(Ψαρρή), εκεί που είναι τώρα η παλιά πλάστιγγα. Απέναντί της το σπίτι και η τελευταία επαγγελματική στέγη του Φάνη Ανδρεάδη(ποδηλατάδικο). Τώρα συνταξιούχος πλέον. Σήμερα το μόνο που θυμίζει κάτι από εκείνη την εποχή είναι η παλιά πλάστιγγα. Αμέσως μετά από το κτίριο του Ανδρεάδη και δεξιά μας το ξυλουργείο-σιδεράδικο του κυρ-Νίκου Ντινόπουλου. Εκεί επισκεύαζαν τα κάρα και αργότερα τα μαλκότσια τους οι χωριανοί, στον Νικόλα τον Σιάι, έτσι τον φώναζαν. Πολλοί νέοι έμαθαν τη τέχνη του σιδερά στο εργαστήρι του. Δίπλα του ακριβώς η ταβέρνα του Φόντα, το στέκι των μερακλήδων. Χαλασμός από κόσμο, ειδικά στις απόκριες και στα πανηγύρια . Αργότερα εκεί ήταν το βιβλιοπωλείο των αδελφών Ντελή και σήμερα τη θέση του έχει πάρει ένα σύγχρονο οδοντιατρείο για τις ανάγκες των κατοίκων του χωριού. Αμέσως μετά, βρίσκεται σήμερα το ηλεκτρολογείο του Κώστα Γιαννάκου. Εκεί τη δεκαετία ’80 ήταν το σιδεράδικο του Γιώργου Παπακωνσταντίνου(Μαρούτσου) και τη δεκαετία ’90 η καφετέρια των Κώστα και Βασίλη Γιαννάκου ή αλλιώς το «καφέ του Ναύτη», όπως εμείς το λέγαμε. Συνεχίζοντας αντίκριζες το καθαριστήριο της κυρα-Ελένης, η "Γαρδένια". Αργότερα έγινε η καφετέρια του γιού της. Σήμερα εγκαταλελειμμένο. Από την απέναντι ακριβώς μεριά του δρόμου και στη δεκαετία ’80 έγινε το καφεζαχαροπλαστείο "Αχίλλειον", η γνωστή σε όλους μας ‘Βάσω’. Υπάρχει κάποιος που δεν έχει γευτεί τον καφέ ή το γλυκό της; Υπάρχει άραγε κάποιος που τη δεκαετία ’80 δεν είδε ταινία στη Βάσω; Πόσες και πόσες παρέες τις βραδιές που το χωριό βολτάριζε δεν έφαγαν και από το παγωτάκι της!! Ίσως από τα διαχρονικότερα μαγαζιά του χωριού. Ακόμα και σήμερα, οι αγώνες του Ολυμπιακού στην τηλεόραση της Βάσως έχουν άλλη χάρη. Από αυτό το σημείο και μέχρι το γεφύρι γινόταν και η βόλτα του χωριού κάθε Κυριακή βράδυ τα καλοκαίρια. Χωμάτινος τότε ο δρόμος. Σήμερα ασφαλτοστρωμένος με νησίδα στη μέση, γεμάτη πράσινο και με μεγάλα φώτα. Θα τα ξαναπούμε ……Φίλοι μου να είστε όλοι καλά....

Κουτσιαριώτης Νοσταλγός

Διαβάστε Περισσότερα »