Ομιλος Σκλαβενίτη: Εταιρεία αντικείμενο μελέτης...

Πριν λίγες ημέρες ο όμιλος Σκλαβενίτη πραγματοποίησε την εξαγορά της χρονιάς, αυτή των Makro στην Ελλάδα.
H αντεπίθεση της πιο “διαφορετικής” αλυσίδας μόλις ξεκίνησε…

Εάν υπάρχει μία εταιρεία που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης για τον τρόπο που λειτουργεί στην Ελλάδα δεν είναι άλλη από την Σκλαβενίτης.
Δραστηριοποιείται στον πλέον ανταγωνιστικό κλάδο της οικονομίας, αυτό των σούπερ μάρκετ (εκεί όπου και το 0,01 ευρώ μετράει) και ενώ οι Σειρήνες έχουν αυξηθεί καταφέρνουν όχι μόνο να κρατήσουν τους πελάτες τους αλλά και να τους αυξάνουν.
Πως;
Μην κάνοντας τίποτα από όλα αυτά που έχουν κάνει κάποιοι από τους ανταγωνιστές τους για να πετύχουν:
Δεν έχουν δει ποτέ τους εργαζόμενους τους ως αναλώσιμους.
Δεν έχουν χάσει ποτέ τον οικογενειακό χαρακτήρα τους, ούτε την ελληνικότητα τους.
Δεν κάνουν διαφήμιση στην τηλεόραση ούτε προβάλουν τις προσφορές τους στα έντυπα.
Δεν μοιράζουν φυλλάδια, ούτε μπήκαν ποτέ στο παιχνίδι των κουπονιών με εφημερίδες.
Δεν έχουν εταιρική σελίδα στο ίντερνετ και “φυσικά” δεν ξέρουν τι θα πει facebook και twitter.
Δεν ανοίγουν τα καταστήματα τους τις Κυριακές όταν το επιτρέπει ο νόμος.
Δεν έχουν βγει από το νομό Αττικής.

To τελευταίο δε “σπάει” με την εξαγορά της αλυσίδας CASH &Carry Makro στην Ελλάδα καθώς η τελευταία διαθέτει καταστήματα σε όλη την χώρα ενώ ισχυρή θα είναι σύντομα και η παρουσία της Σκλαβενίτης στην Κρήτη με την αγορά του ποσοστού της Βερόπουλος στην αλυσίδα Χαλκιαδάκης.

Η λίστα όμως με τα «δεν» μπορεί να συνεχιστεί ως προς το επίπεδο των μετόχων οι οποίοι δεν τους αρέσει η δημοσιότητα και δεν δίνουν συνεντεύξεις ενώ και μία έρευνα στο διαδίκτυο μπορεί να αποδείξει ότι είναι από τους λιγότερο φωτογραφημένους επιχειρηματίες στην Ελλάδα.
Δεν αποτελεί κάποιο είδος «παραξενιάς» απλώς είναι άνθρωποι προσηλωμένοι σε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά: την δουλειά τους. Μίας δουλειάς που έχει στηριχθεί στο τρίπτυχο (με την συγκεκριμένη σειρά):
ικανοποιημένοι εργαζόμενοι, ικανοποιημένοι πελάτες, ικανοποιημένοι προμηθευτές.

Δεν είναι τυχαία ότι στην πρώτη δημόσια δήλωση που έκανε ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Γεράσιμος Σκλαβενίτης, την Τρίτη που πέρασε, με αφορμή την εξαγορά της Makro ανέφερε μεταξύ άλλων:
« Κινητήρια δύναμη και στη νέα μας προσπάθεια αποτελούν οι διαρκείς προσπάθειες των εργαζομένων μας για την ικανοποίηση των πελατών μας και οι άριστες σχέσεις μας με τους προμηθευτές μας».

Η σχέση προσωπικού – διοίκησης έχει αποκτήσει μυθικές διαστάσεις για τα ελληνικά δεδομένα καθώς όπως αναφέρουν αρκετοί υπάλληλοι είναι τέτοιος ο βαθμός ικανοποίησης που διαβεβαιώνουν ότι θα πάρουν σύνταξη μέσα από το κατάστημα που δουλεύουν. Ενδεικτικό της αμοιβαίας εκτίμησης είναι ότι η διοίκηση σεβόμενη τις ανάγκες των 8.500 εργαζομένων της, θυσίασε τζίρο, κέρδη και πιθανόν πελάτες με το να μην ανοίγει – όπως προαναφέρθηκε τα καταστήματα της Κυριακές την ώρα που η συγκεκριμένη ημέρα έχει γίνει “σημαία” ή σανίδα σωτηρίας από τις περισσότερες ανταγωνιστικές αλυσίδες.

Σε οικονομικό επίπεδο τα μεγέθη της πάντως δεν δείχνουν να επηρεάζονται ούτε από την ύφεση ούτε από την περιορισμένη γεωγραφική της ανάπτυξη. Το 2013 την βρήκε να συνεχίζει να πραγματοποιεί πωλήσεις πάνω από 1 δισ. ευρώ (συγκεκριμένα 1,19 δισ. ευρώ) με την κερδοφορία της να διαμορφώνεται στα 16,5 εκατ. ευρώ αυξημένη κατά 13,4% σε σχέση με το 2012 όταν ο μέσος όρος αύξησης για τον κλάδο ήταν της τάξης του 4,8%. Εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι παρ’ όλη την αύξηση των καταστημάτων της (μετά από επεκτάσεις και εξαγορές έχει φτάσει τα 110) τα καταστήματα της είναι από τα πλέον αποδοτικά καθώς αλυσίδες που έχουν πολύ περισσότερα σημεία πώλησης δεν μπορούν να πιάσουν τέτοιους τζίρους οι κερδοφορίες.

Εκείνο που δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι οι Σκλαβενίτηδες πέρα από λιανέμποροι (και χονδρέμποροι πλέον με την Makro) είναι και βιομήχανοι. Πριν από 10 χρόνια επένδυσαν στην βιομηχανία «Γλάρος» που παράγει για λογαριασμό της αλυσίδας, αλλά και για τρίτους, χαρτιά υγείας, κουζίνας και χαρτοπετσέτες και σήμερα, που έχουν κλείσει κραταιές χαρτοβιομηχανίες, αυτή είναι από τις πλέον κερδοφόρες και δυναμικές μιάς και ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει επενδύσεις επέκτασης.

Από την Λευκάδα στην Αθήνα
Οι επιχειρηματικές ρίζες της οικογένειας ξεκινούν από την Λευκάδα, στις αρχές του περασμένου αιώνα όπου ο παππούς των σημερινών μετόχων Γεράσιμος Σκλαβενίτης δραστηριοποιείται στην εισαγωγή ξυλείας και την εξαγωγή κρασιών. Το 1936 η οικογένεια μαζί με τα τέσσερα παιδιά της, Θεοδώρα, Γιάννη, Σπύρο και Νάσο, θα βρεθεί στην Αθήνα μετά από μια απρόβλεπτη επιχειρηματική εξέλιξη. Ένα ατύχημα σε μια μεγάλη παρτίδα εξαγωγών ήταν αιτία να καταστραφούν οικονομικά και η νέα αρχή επιδιώχθηκε στην πρωτεύουσα. Η νέα αρχή δεν ήρθε ποτέ καθώς τους πρόλαβε ο Πόλεμος και η Κατοχή. Οι δύο γονείς θα πεθάνουν από ασιτία το 1942 και ρόλο προστάτη αναλαμβάνει ο μεγαλύτερο γιος, ο 18χρόνος Γιάννης. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών μαζί με τον Σπύρο έδειξαν αμέσως την έφεση τους προς το εμπόριο. Στην Κεντρική Αγορά άρχισαν να διαθέτουν μπαχαρικά, κεχρί και καναβούρι. Καταλυτική για την περαιτέρω εξέλιξη τους ήταν η συνεργασία με τον Μιλτιάδη Παπαδόπουλο, έναν Μικρασιάτη πρόσφυγα, στις αρχές της δεκαετίας του ΄50. Μαζί το 1954 θα δημιουργήσουν στα Πετράλωνα την «Σκλαβενίτης & ΣΙΑ» όπου είχε αντικείμενο το χονδρεμπόριο τροφίμων.

Η πρώτη εταιρεία Delivery
Η μεταπολεμική Αθήνα αποκτά τα πρώτα εξαψήφια τηλέφωνα και η παρέα σκέφτεται να το εκμεταλλευτεί την νέα τεχνολογία που εισέρχονταν στην καθημερινότητα της πόλης. Δημιουργούν ΤΗΛ.ΕΞΥΠ. (ΤΗΛεφωνική ΕΞΥΠηρέτηση) και εκτελούν παραγγελίες τροφίμων κατ’οίκον. Η πρώτη εταιρεία delivery στην Ελλάδα είναι γεγονός και αν ακόμη και σήμερα η αλυσίδα Σκλαβενίτης κατέχει την πρωτοκαθεδρία σε αυτό τον τομέα το χρωστάει στην πολύ μεγάλη παράδοση της. Σύντομα η φήμη τους για την εξυπηρέτηση και τις χαμηλές τιμές εξαπλώνεται σε όλο το λεκανοπέδιο και οι τζίροι τους ανεβαίνουν από χρονιά σε χρονιά.

Το πρώτο σούπερ μάρκετ
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, την εποχή που κυριαρχούσαν τα μπακάλικα, αντιλαμβάνονται την ανάγκη για φθηνές αγορές στις λαϊκές γειτονίες των δυτικών προαστίων. Έτσι πριν από ακριβώς 45 χρόνια, στις 6 Φεβρουαρίου 1969 στο ισόγειο της ΤΗΛΕΞΥΠ, στο 80 της Λεωφόρου Κηφισού ανοίγει το πρώτο σούπερ μάρκετ. Η επέκταση θα έρθει από τις άλλες λαϊκές γειτονίες του Πειραιά, στα Καμίνια και στο Μοσχάτο και στην συνέχεια σε όλη την Αττική.
Η νέα γενιά

Κομβικό σημείο στην εξέλιξη της αλυσίδας υπήρξε ο θάνατος των τριών δημιουργών της, με τελευταίο αυτό του Σπύρου (πατέρα των σημερινών μετόχων) τον Μάρτιο του 2006. Ένα χρόνο νωρίτερα είχε προηγηθεί πρόταση εξαγοράς από πολυεθνικό όμιλο ύψους 400 εκατ. ευρώ την οποία καλόβλεπε μερίδα των τότε μετόχων. Τα παιδιά του Σπύρου, (Μαρία, Γεράσιμος, Στέλιος, και Βίκυ) τηρώντας την υπόσχεση που είχαν δώσει στον πατέρα τους, ότι η αλυσίδα θα παραμείνει ελληνική, συνεργάζονται με τις οικογένειες Νίκου Μαμιδάκη και Ανδρέα Ποταμιάνου ώστε να αγοράσουν τις μετοχές των ξαδέλφων τους και αργότερα και των κληρονόμων του Παπαδόπουλου.

Εδώ και οκτώ χρόνια η νέα διοίκηση έχει καταφέρει να αποδείξει ότι είναι άξιοι συνεχιστές της οικογενειακής παράδοσης μίας και στις μέρες τους διπλασιάστηκε ο αριθμός των καταστημάτων με τα περισσότερα από αυτά να προστίθενται την περίοδο της ύφεσης.

Διαβάστε Περισσότερα »

- Οι γυναίκες στο έργο του Βασίλη Τσιτσάνη "Cherchez la femme"

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι γυναίκες έχουν υμνηθεί, αλλά και έχουν κατηγορηθεί για πάρα πολλά από τους ποιητές και τους τραγουδοποιούς όλου του κόσμου.

Από τον κανόνα αυτόν δεν αποτελούν εξαίρεση οι Έλληνες τραγουδοποιοί και συνθέτες και πολύ περισσότερο οι λαϊκοί και ρεμπέτες, που έζησαν σε κοινωνικές συνθήκες εξαιρετικά δυσμενέστερες από τους υπόλοιπους, συνθήκες που εξωθούν πολλές φορές τους ανθρώπους σε εξαιρετικά ακραίες συμπεριφορές.Από τον κανόνα αυτόν δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση κι ο Τσιτσάνης, όχι όμως επειδή αντιπαθούσε τις γυναίκες.
 «Έχω υμνήσει τις γυναίκες», έλεγε κάποτε ο ίδιος, «σε 500 τραγούδια μου.

Τις αγαπάω τις γυναίκες… 
Η γυναίκα είναι το ιερότερο πλάσμα της γης… 
Χωρίς τη γυναίκα το τραγούδι θα ήταν σαν τον άνθρωπο χωρίς πόδια».
Αν, όμως, αναγνώριζε τον ρόλο και την αξία των γυναικών, αν έτρεφε τέτοια αγάπη και εκτίμηση για τις γυναίκες, γιατί δεν μπόρεσε να αποτελέσει αυτός την εξαίρεση του κανόνα;

Ας ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν ένα βασικό και πολύ σημαντικό ζήτημα.
Τα θέματα που επιλέγουν να επεξεργαστούν και να παρουσιάσουν oι καλλιτέχνες δεν αφορούν τους ίδιους και την προσωπική τους ζωή. Όλοι οι πραγματικοί τεχνίτες εργάζονται με θέματα που παίρνουν από όσα παρατηρούν να γίνονται γύρω τους, από την πραγματικότητα που τους περιβάλλει. Η δουλειά τους είναι να επιλέγουν θέματα που νομίζουν ότι μπορούν να συγκινήσουν, να προβληματίσουν, να βοηθήσουν, να στηρίξουν ή να παρηγορήσουν τους συγκαιρινούς τους ανθρώπους.
Αν κατορθώσουν να δώσουν στα θέματα αυτά και μια μορφή που να αντέχει στον χρόνο, τότε θα συνεχίσουν να συγκινούν, να προβληματίζουν, να βοηθούν, να στηρίζουν, να παρηγορούν και τους ανθρώπους των επερχόμενων γενεών. Ο κανόνας αυτός ισχύει πολύ περισσότερο για το λαϊκό τραγούδι, που είναι γενικά ρεαλιστικό στο περιεχόμενό του.

Όσα αναφέρονται σ’ ένα τραγούδι πρέπει «να συμβαίνουν», έλεγαν οι λαϊκοί συνθέτες της εποχής του Τσιτσάνη. Αν δεν «συμβαίνουν», έλεγαν, τότε «δεν είναι από τη ζωή». Θέματα που «δεν ήταν από τη ζωή» ούτε τους ίδιους συγκινούσαν, ούτε πολύ περισσότερο το ακροατήριό τους. Πολλές, επομένως, από τις συγκρούσεις που ακούμε να συμβαίνουν ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες σε πολλά τραγούδια του Τσιτσάνη είναι πολύ πιθανό να έχουν στ’ αλήθεια συμβεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι ιστορίες αυτών των συγκρούσεων αφορούν την προσωπική του ζωή είτε τις πεποιθήσεις του για τις γυναίκες.

Τα παιδιά του Τσιτσάνη δεν ήταν, για παράδειγμα, τα καβουράκια του τραγουδιού (το 1952 που κυκλοφόρησε το τραγούδι ο γιος του δεν είχε ακόμα γεννηθεί), η σύζυγός του, η αείμνηστη Ζωή, δεν ήταν ασφαλώς η κυρία καβουρίνα, που πήγε τσάρκα με το σπάρο στη Ραφήνα, κι ο ίδιος δεν ήταν ο κάβουρας που έψαχνε απεγνωσμένα για τη φαμελιά του. Το θέμα της επιπόλαιης και άστοργης γυναίκας, που εγκαταλείπει τα παιδιά της για να ζήσει γλεντοκοπώντας με τον εραστή της, δεν ήταν καινούριο στη θεματολογία του λαϊκού τραγουδιού.

Το ότι το διαπραγματεύτηκε κι ο Τσιτσάνης, αυτό δεν σημαίνει πως αντιπαθούσε τις γυναίκες, ή ότι θα έπρεπε να παρουσιάζει τα πράγματα έτσι όπως δεν συνέβαιναν στην πραγματικότητα.Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο δεν θα πρέπει να πιστεύουμε πως ο Τσιτσάνης αντιπαθούσε τις γυναίκες είναι οι ιστορικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες έζησε και δημιούργησε, οι οποίες δεν τον άφηναν φυσικά αδιάφορο. Από την αρχή της καριέρας του, το 1937, μέχρι το 1982, δυο χρόνια πριν από τον θάνατό του, ίσχυε στην Ελλάδα το καθεστώς της προληπτικής λογοκρισίας. Αν δεν ήθελε να καταντήσουν τα τραγούδια του σαχλοτράγουδα, παρά τον μουσικό τους πλούτο, άλλος τρόπος δεν υπήρχε για να επικοινωνήσει με το κοινό του από την αλληγορία. Ήταν υποχρεωμένος δηλαδή εξαιτίας της προληπτικής λογοκρισίας –και περισσότερο κατά την περίοδο 1946-1950- να εγκαταλείψει το κυριότερο χαρακτηριστικό του λαϊκού τραγουδιού, τον ευθύ λόγο, και να υιοθετήσει έναν παλιό και ξεχασμένο τρόπο έκφρασης, την αλληγορία, ενσωματώνοντας στους στίχους του συγκαλυμμένα μηνύματα και πλάγιες αναφορές.

Η αιτία, επομένως, των βασάνων για τα οποία κατηγορούν τις γυναίκες αρκετοί από τους πρωταγωνιστές των τραγουδιών αυτών, αφορούν στην πραγματικότητα την κοινωνική ή πολιτική κατάσταση που επικρατούσε εκείνη τη μαρτυρική για την Ελλάδα ιστορική περίοδο. Στο τραγούδι «Απ’ τη μάνα μου διωγμένος», του 1948, για παράδειγμα, ένας άντρας διεκτραγωδεί τη διπλή συμφορά που τον βρήκε εξαιτίας δύο «κακών» γυναικών, της μητέρας του και της αγαπημένης του, που τον έδιωξαν άσπλαχνα από κοντά τους. Ένας στίχος όμως στην αρχή της δεύτερης στροφής αρκεί για να δώσει στο τραγούδι ένα διαφορετικό νόημα: «σαν τη ρημαγμένη χώρα μοιάζει η δόλια μου καρδιά».

Ο ακροατής δεν χρειαζόταν περισσότερα από αυτήν την αόριστα διατυπωμένη παρομοίωση για να καταλάβει ότι η αιτία των βασάνων του αφηγητή δεν ήταν οι δυο γυναίκες, αλλά η κατεστραμμένη Ελλάδα της εποχής εκείνης και να ενώσει τον πόνο του με τον πόνο του αφηγητή.

Στα υπόλοιπα τραγούδια του θα μπορούσαμε να πούμε πως η κατάσταση είναι μοιρασμένη ως έναν βαθμό. Υπάρχουν πράγματι πολλά τραγούδια στα οποία η ευθύνη για τα πάθη του πρωταγωνιστή αποδίδεται σε κάποια μοιραία γυναίκα.
«Τρελή» την ονομάζει αυτή τη γυναίκα σε 19 τραγούδια του (με χαρακτηριστικότερες από αυτές τις περιπτώσεις τα δυο του αριστουργήματα, την «Αρχόντισσα» και την «Αχάριστη»), μπαμπέσα σε κάποια άλλα (μια ιδιαιτέρως επικίνδυνη κατηγορία γυναικών για την οποία μάλιστα προτείνει ιδιαζόντως σκληρή συμπεριφορά), σκληρόκαρδη, πλανεύτρα, ψεύτρα, ξελογιάστρα, πανούργα, γκρινιάρα, πονηρή, σατράπισσα, θεατρίνα (δηλαδή υποκρίτρια), σκληρή, κακούργα, ξεμυαλισμένη, άστατη, άπονη, αφιλότιμη, πεισματάρα, παραδόπιστη κλπ.
Ο έρωτας για τις συγκεκριμένες γυναίκες αντιμετωπίζεται στις περιπτώσεις αυτές σαν ένα πάθος που καταστρέφει τον άντρα.

Επειδή όμως δεν δίνονται συνήθως άλλες εξηγήσεις για τη συμπεριφορά αυτών των γυναικών (π.χ. κοινωνικού ή οικογενειακού χαρακτήρα), πρέπει να υποθέσουμε ότι τα επίθετα που κοσμούν αυτές τις μοιραίες γυναίκες αφορούν ατομικά χαρακτηριστικά ορισμένων μόνον και συγκεκριμένων περιπτώσεων και πως ο Τσιτσάνης σε καμιά περίπτωση δεν αποδίδει αυτά τα χαρακτηριστικά στο σύνολο των γυναικών. Ο λαϊκός καλλιτέχνης, στηριγμένος στην μακραίωνη παράδοση της τέχνης του, σκιαγραφεί μόνον τα γενικά χαρακτηριστικά μιας πράξης διαγράφοντας ένα ήθος. Στο ήθος αυτό εντάσσουμε εμείς στη συνέχεια όλες τις επιμέρους περιπτώσεις με ανάλογη συμπεριφορά, που θα πέσουν στην αντίληψή μας. Υπάρχουν όμως και αρκετά τραγούδια του στα οποία οι πρωταγωνιστές εκφράζουν απόλυτη σχεδόν αγάπη, λατρεία και αφοσίωση στην αγαπημένη τους, γεγονός που μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι οι περιπτώσεις αυτών των γυναικών αποτελούν τον ιδανικό σύντροφο για έναν άντρα. Οι γυναίκες αυτές μπορεί να είναι:
-όμορφες, έξυπνες και καπάτσες, που ξέρουν να ικανοποιούν όλες τις επιθυμίες ενός άντρα (μ’ έχει και με καμαρώνει/και ποτέ δεν με μαλώνει/είν’ ωραία και μ’ αρέσει/ ήσυχη και με προσέχει)
-απλές θαρραλέες κοπέλες του λαού, που παίρνουν εκείνες την πρωτοβουλία των σχέσεων με το αντίθετο φύλλο (μια νόστιμη Σμυρνιά… μου λέει, τρέξε στη βαρκούλα κι έλα/σε θέλω συντροφιά)
-κοπέλες που έχουν είτε μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή ομορφιά ή κάποια ξεχωριστά και μοναδικά χαρακτηριστικά (χρυσόξανθα μαλλιά, γλυκά μάτια, καμάρι, νάζι, γλύκα)
-εκρηκτικές καλλονές που δεν χρειάζεται να τους αφιερώσει  άλλες περιγραφές εκτός από το ότι «κάνουν μπαμ», ή που δεν χρειάζεται να στολιστούν, αλλά ν’ ακολουθήσουν τον ερωτευμένο άντρα «όπως είναι»
-ή αξιοπρεπείς μόνον κοπέλες που δεν διστάζουν να ρίξουν ένα χαστούκι για να κρατήσουν τις δέουσες αποστάσεις (μ’ ένα χαστούκι σου ήρθα να σ’ αγαπήσω).

Στις περιπτώσεις αυτές οι εραστές είναι συνήθως πρόθυμοι να κάνουν μεγάλες θυσίες για την αγαπημένη τους. Να χύσουν το αίμα τους, ας πούμε για παράδειγμα, για χάρη της. Να θυσιάσουν τα πάντα, να ικανοποιήσουν κάθε της επιθυμία, να μην σηκώσουν τα μάτια τους ποτέ σ’ άλλη γυναίκα, να την ταξιδέψουν σε μέρη εξωτικά, όπου θα ζουν δίχως βάσανα και σκοτούρες, να της χτίσουν μέγαρα, βίλες και παλάτια, να της δώσουν ή να της αφιερώσουν τα πάντα, να οργανώσουν και να εκτελέσουν τρελά γλέντια και σπατάλες, να διακινδυνέψουν την κοινωνική τους υπόληψη, να εξαρτήσουν και τη ζωή τους ακόμα από μια ματιά της.
Σε μια άλλη ομάδα τραγουδιών του Τσιτσάνη οι πρωταγωνιστές δεν είναι άντρες, αλλά γυναίκες.

Στις περιπτώσεις αυτές τα συναισθήματα που εκφράζονται είναι ανάλογης ποικιλίας, έντασης και ποιότητας με τα αντίστοιχα των αντρών. Όπως οι άντρες, έτσι και οι γυναίκες δείχνουν δύναμη, γενναιοδωρία, τόλμη, γενναιότητα, αποφασιστικότητα, αξιοπρέπεια, σκληρότητα, παίρνουν την πρωτοβουλία για τη ρύθμιση των σχέσεων, εκφράζουν την αφοσίωσή τους και τη λατρεία τους για τον σύντροφό τους, διαμαρτύρονται για τη μιζέρια ή τη σκληρότητά του, πονούν για την εγκατάλειψη ή τον χωρισμό, δεν διστάζουν όμως να δώσουν και τα παπούτσια ακόμα στο χέρι στον άπιστο ή σ’ εκείνον που αθετεί τις υποσχέσεις του και αν, καμιά φορά, ανέχονται τις παρασπονδίες του, αυτό οφείλεται μόνο στο γεγονός πως ο αγαπημένος τους είναι «μάγκας κι ομορφόπαιδο».

Στις μεγάλες ομάδες των τραγουδιών που προανέφερα θα πρέπει τέλος να προσθέσουμε και κάποιες ειδικές περιπτώσεις.

Η πρώτη είναι ασφαλώς η περίπτωση του τραγουδιού «Ζητήσατε τη γυναίκα (μετάφραση τη γαλλικής παροιμιώδους φράσης Σερσε λα φαμ), στο οποίο νομίζω ότι συμπυκνώνεται η ομολογία της απόλυτης υπαρξιακής εξάρτησης του άντρα από τη γυναίκα.

Η δεύτερη περίπτωση είναι εκείνη της απόλυτα ελεύθερης και ανεξάρτητης γυναίκας, η περίφημη «Ντερμπεντέρισσα», που χωρίς κανέναν δισταγμό δηλώνει την παντελή αδιαφορία της, αν όχι και την περιφρόνησή της, για κάθε είδος κοινωνικών συμβάσεων, την περιφρόνησή της για συναισθήματα ή συναισθηματισμούς και απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε πρόταση για έρωτες και δεσμούς.

Η τρίτη περίπτωση είναι το τραγούδι «Κι ύστερα θα κάθεσαι» (σε στίχους του αείμνηστου Γιάννη Κυριαζή), στο οποίο είναι η γυναίκα κι όχι ο άντρας που προβάλλει τους όρους της προκειμένου να δεχτεί τον γάμο που της προτείνει.
Όροι που ούτε λίγο, ούτε πολύ αντιστρέφουν εντελώς τους μέχρι τότε (βρισκόμαστε στο 1948) γνωστούς και παραδοσιακούς ρόλους του άντρα και της γυναίκας. Εκείνος πρέπει να υπηρετεί τη γυναίκα σε κάθε ανάγκη του νοικοκυριού κι όχι η γυναίκα και να ανέχεται ακόμα και τα ερωτικά της φλερτ.

Η τέταρτη περίπτωση είναι το πασίγνωστο τραγούδι «Γεννήθηκα για να πονώ», που αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, την εντονότερη κραυγή πόνου και διαμαρτυρίας της γυναίκας για τον τρόπο που την αντιμετώπιζε το αντίθετο φύλο.

Υπάρχει όμως και μια τελευταία ειδική ομάδα τραγουδιών που αφορά τραγούδια που θα μπορούσαμε να τα ονομάσουμε «τραγούδια απόλυτης ή σχεδόν απόλυτης απόρριψης της γυναίκας».
Το πρώτο και παλαιότερο (του 1946) είναι το τραγούδι «Με γυναίκες μην τραβιέσαι», το δεύτερο (του 1954) είναι το τραγούδι «Τι μπελάς το γυναικείο φύλο» και το τρίτο (του 1958) είναι το τραγούδι «Οι γυναίκες μοιάζουν με τις γάτες».
Και στα τρία αυτά τραγούδια οι γυναίκες παρουσιάζονται σαν άκαρδα πλάσματα, πονηρές, ζημιάρες, κακές, ψεύτρες, άκαρδες, χωρίς συναισθήματα, ο μόνος λόγος για τον οποίο πλησιάζουν το αντίθετο φύλο είναι το χρήμα και φυσικά δεν διστάζουν ν’ αλλάξουν παρτενέρ αμέσως μόλις δουν ότι υπάρχει καλύτερη προσφορά.

Γι’ αυτό και όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πρώτο τραγούδι, από το να βάζει στο κεφάλι του νταλκάδες, φωτιές, να περνά σκοτούρες ή μαρτύρια και να κινδυνεύει να πάει ακόμα και φυλακή, είναι καλύτερα ο άντρας να μην έχει καθόλου σχέσεις με γυναίκες, να γυρνά μόνος του, να πίνει μποέμικα και να γλεντά ακίνδυνα τη ζωή του.

Νομίζω πως μ’ αυτό το τραγούδι (Με γυναίκες μην τραβιέσαι) ισοφαρίζεται η προηγούμενη περίπτωση της «Ντερμπεντέρισσας».
Τα δυο μοναδικά αυτά τραγούδια (από τα 580 που δημοσίευσε συνολικά) μας δείχνουν και τα όρια, κατά τη γνώμη μου, ανάμεσα στα οποία κινούμαστε εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, που τόσο προσπάθησε επί 50 σχεδόν χρόνια να μας συμπαρασταθεί και να μας παρηγορήσει ο Βασίλης Τσιτσάνης.
Για όλα όσα μας χάρισε θα τον θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη και αγάπη....!!!

Διαβάστε Περισσότερα »

- The Hawks (Τα Γεράκια)

Που πήγαν οι κιθάρες;
Το ροκ έχει πεθάνει στην Ελλάδα.. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ακολουθεί ασθμαίνοντας τις μουσικές εξελίξεις. Εδώ και μερικά χρόνια τα ροκ σχήματα δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να βαδίζουν στην πεπατημένη. Και παρότι ο κόσμος «βράζει», λόγω της οικονομικής κρίσης, το ροκ δεν κατάφερε να δώσει καινούργιο τραγούδι για να γίνει «σημαία».
Πού πήγαν οι κιθάρες;
Μας τελείωσε το ροκ;
Αν το είδος είναι «κουρασμένο», δεν σημαίνει πάντως πως το κλασικό ροκ δεν βρίσκει νέα αυτιά για να ακουστεί. Στην κοινωνία που «καταβροχθίζει» το καινούργιο και περνάει αμέσως στο επόμενο, οι ρόκερ από τα παλιά επιστρέφουν. Όποιοι ψάχνουν το μέλλον του ροκ δεν θα ξεμείνουν από ιδέες. Μπορεί το καινούργιο να μην έρχεται από εκεί (έρχεται κυρίως από την «dance», τα ηλεκτρονικά και από τις νέες προτάσεις του hip hop), αλλά ορισμένα συγκροτήματα ροκ είναι δείγματα ζωής σε μια χώρα σκληρή για να επιβιώσει το είδος.
Ενα απ΄αυτά είναι και οι δικοί μας THE HAWKS (Τα Γεράκια).Παιδιά που ξέρουν να παίζουν καλή rock μουσική κόντρα στη σημερινή λαίλαπα της "εύκολης" νομενκλατούρας.
Το σχήμα αποτελούν οι:

Τάσος Τριανταφύλλου - Φωνητικά - Κιθάρα
Θανάσης Λύτρας - Κιθάρα
Γιώργος Τάσης - Μπάσο
Βαγγέλης Μότσιας - Τύμπανα

« Είναι θέμα επιλογής να διοχετεύεις όλη σου την ενέργεια και τον χρόνο σε κάτι που νιώθεις πως είναι αληθινό.Το να είσαι ο εαυτός σου δεν είναι θυσία. Είναι αυτονόητο ».

Θανάσης Λύτρας

The Hawks 

Διαβάστε Περισσότερα »

- Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά….

To παρακάτω βίντεο προέρχεται από τον 14χρονο μαθητή Λουκά Λέλοβα (2ο γυμνάσιο Πρέβεζας), το οποίο απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους της ΕΡΤ για το 2010.

Ο

Λουκάς Λελόβας, μαθητής Γυμνασίου, βραβεύτηκε για το οικολογικού περιεχομένου ντοκιμαντέρ του ''Κάνε Άλμα πιο γρήγορο από τη Φθορά'' στον 1ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ψηφιακού Βίντεο της Ε.Ρ.Τ.
Θα ήταν ανακουφιστικό και ελπιδοφόρο για γονείς αποπροσανατολισμένων εφήβων ανά την επικράτεια να συστήναμε τον Λουκά Λελόβα ως ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Όμως ο Λουκάς δεν ακολουθεί τον κανόνα. Βλέπει σπάνια τηλεόραση και αυτό μόλις τα τελευταία δύοτρία χρόνια, δεν περνάει τα απογεύματα στις καφετέριες της πόλης του, της Πρέβεζας, δεν παίζει Playstation αλλά ''κανονικά'' υπαίθρια παιχνίδια με τους συνομήλικούς του στον Μύτικα- χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πρέβεζα- ενώ μόλις πρόσφατα απέκτησε σελίδα στο Facebook. Όταν έχει τα κέφια του, ή τις ακεφιές του, παίρνει τα βουνά και τις θάλασσες της περιοχής του, ενίοτε με την κάμερα επ' ώμου. Αυτό το τελευταίο τον έκανε διάσημο. Με λίγη βοήθεια από το Διαδίκτυο φυσικά. Η Ε.Ρ.Τ., αν και βράβευσε το ντοκιμαντέρ του, δεν κατάφερε να το προβάλει στην οθόνη της λόγω ελλείμματος διοίκησης κατά τους προηγούμενους μήνες. ''Προσεχώς'', υπόσχονται οι ιθύνοντες.
Το ψηφιακό άλμα
Πόσο απέχει ο Μύτικας από τον παγκόσμιο ιστό; Μόλις πέντε λεπτά: τόσο διαρκεί η ταινία του Λουκά, αυτό το ''ρεζουμέ'' των περιπάτων και των ανησυχιών του νέου που προβάλλεται στον ιστότοπο του ΥouΤube με ένα διπλό ''κλικ'' στο ποντίκι του υπολογιστή. Το ταινιάκι ''ανέβηκε'' στο Διαδίκτυο τον περασμένο Οκτώβριο. Σήμερα έχει διανεμηθεί σε χιλιάδες ηλεκτρονικές θυρίδες, εγείροντας την οικολογική ευαισθησία των παραληπτών, καθώς το θέμα του διαγωνισμού ήταν περιβαλλοντικό, με τίτλο ''Ένας πλανήτης - μια ευκαιρία''.

Διαβάστε Περισσότερα »

- Γιάννης Ρίτσος: Μέρα Μαγιού μου μίσεψες...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
Ποιητής της επαναστατικής εξύψωσης του λαού

Μέρα Μαγιού ... γεννήθηκε




Η ιστορική φωτογραφία που ενέπνευσε στον Γ. Ρίτσο τον «Επιτάφιο»
Του 1909 την Πρωτομαγιά γεννήθηκε. Ημέρα, σύμβολο των μακρόχρονων αγώνων και των απροσμέτρητων θυσιών των ταπεινών και καταφρονέμων. Των προλεταρίων όλης της Γης. Ο Γιάννης Ρίτσος χαιρόταν που γεννήθηκε την ημέρα της παγκόσμιας εργατιάς και αξιώθηκε να πορευτεί μαζί της. Να υμνήσει τους αγώνες. Να θρηνήσει τους θυσιασμένους ήρωές της.

Μέρα Μαγιού έγραψε και το υπέρτατου, μοναδικού, αθάνατου κάλλους ποίημά του «Επιτάφιος». Εργο πανανθρώπινο, διαχρονικό και επίκαιρο, όσο έστω και ένας εργάτης, οποτεδήποτε και οπουδήποτε στην οικουμένη, θα θυσιάζεται από τους εκμεταλλευτές του. Εργο, κορυφαίος «διάδοχος» της αρχαίας τραγωδίας και της μακραίωνης δημοτικής μας ποίησης, θα συναρπάζει με την αλήθεια, το λυρισμό, τη μουσικότητά του, κάθε άνθρωπο. Κάθε εποχής.

Ο «Επιτάφιος» του Ρίτσου πέρασε «μέσα στις φλέβες» των παλαιότερων γενιών. Εγινε «κειμήλιο» δικό τους και κληρονομιά της σημερινής και των επερχόμενων γενεών, ώστε να τους «μεταγγίζει» με το μήνυμα και το κάλλος του την «Ανάγκη». Την Ανάγκη καταπολέμησης του κακού που επιβάλλει το νεοταξικό «παγκοσμιοποιημένο» κεφάλαιο για όλους τους επί Γης εργαζόμενους.
Χειρόγραφα του «Επιταφίου»

Παράδοση του «Ρ» είναι να τιμά την Εργατική Πρωτομαγιά, μνημονεύοντας, παράλληλα, τη γέννηση και το έργο του αθάνατου ποιητή του λαού μας, Γιάννη Ρίτσου. Ετσι, φέτος, λόγω της Ανάγκης, θα αναφερθούμε στη συγγραφή και έκδοση του «Επιταφίου».


Επιπλέον, αφορμή της αναφοράς μας στον «Επιτάφιο» είναι η διαφύλαξη στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ) πέντε χειρόγραφων σελίδων -διά χειρός Γιάννη Ρίτσου- με αποσπάσματα του «Επιταφίου». Τις χειρόγραφες σελίδες δώρισε στο ΕΛΙΑ η ηθοποιός Ασπασία Παπαθανασίου, μαζί με ένα αντίτυπο της δεύτερης έκδοσης του «Επιταφίου», το 1956, από τις εκδόσεις «Κέδρος». Το αντίτυπο φέρει χειρόγραφη αφιέρωση του ποιητή στην ηθοποιό και στον σύζυγό της Κώστα Μαυρομάτη. Στην επιθυμία μας να δούμε τα χειρόγραφα του «Επιταφίου» ανταποκρίθηκε πρόθυμα ο δημιουργός του ΕΛΙΑ, Μάνος Χαριτάτος, διαθέτοντάς μας και φωτοτυπίες τους.

Πέραν αυτής καθ' αυτής της αξίας τους, οι πέντε σωζόμενες χειρόγραφες σελίδες, χρήζουν μιας έρευνας. Πρώτον, γιατί ούτε οι σελίδες «μαρτυρούν» πότε ακριβώς γράφτηκαν, ούτε η Ασπασία Παπαθανασίου θυμάται πότε ακριβώς και πού τις έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος. «Μάλλον, μετά το '45, γιατί κάτι θέλαμε να κάνουμε. Νομίζω καθίσαμε με τον Ρίτσο σε ένα καφενείο και μάλλον έγραψε ό,τι θυμόταν από το ποίημα», μας είπε η Α. Παπαθανασίου. Πράγμα πιθανότατο, καθώς το χειρόγραφο παρουσιάζει αρκετές διαφορές από την πρώτη έκδοση του «Επιταφίου», τον Ιούνη του 1936, από τις εκδόσεις του «Ριζοσπάστη». Οι χειρόγραφες σελίδες έχουν πολύ περισσότερες διαφορές από τη δεύτερη έκδοση (1956, «Κέδρος»). Στη δεύτερη έκδοση, εξάλλου, ο ποιητής πρόσθεσε έξι ακόμη ποιήματα, τα οποία έγραψε μετά το 1936. Οι διαφορές των χειρόγραφων σελίδων και με την πρώτη και με τη δεύτερη έκδοση έχουν να κάνουν με: Αλλαγές στην ορθογραφία και σε λέξεις. Αναδιάταξη της σειράς μερικών δίστιχων στροφών. Παράλειψη δίστιχων στροφών.


Δεύτερον -ίσως το σημαντικότερο- προς έρευνα είναι το εξής: Προς το τέλος της τρίτης χειρόγραφης σελίδας και σε όλη την τέταρτη σελίδα αλλάζει ο γραφικός χαρακτήρας. Ενώ η πρώτη, η δεύτερη και το μεγαλύτερο μέρος της τρίτης σελίδας είναι γραμμένη με τον πανέμορφο, καλλιγραφικό, ολοκάθαρο βυζαντινότροπο γραφικό χαρακτήρα του Γ. Ρίτσου, στο τέλος της τρίτης σελίδας και σ' όλη την τέταρτη ο γραφικός χαρακτήρας είναι συνήθης και στρωτός, αλλά μη καλλιγραφικός. Στο μέρος αυτού του γραφικού χαρακτήρα υπάρχουν και διαγραφές, με μολύβι, αρκετών δίστιχων στροφών. Στην πέμπτη σωζόμενη σελίδα, η οποία δε φέρει ή έχει καταστραφεί η αρίθμησή της, επανέρχεται ο βυζαντινός γραφικός χαρακτήρας του Ρίτσου.

Η ιστορία του «Επιταφίου»

Πρωτομαγιά του '36 οι απεργιακοί αγώνες πολλών εργατικών κλάδων στη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησαν το Μάρτη, κλιμακώνονται την Πρωτομαγιά, με πανεργατική απεργία διαρκείας και παλλαϊκά συλλαλητήρια του λαού της Θεσσαλονίκης, τα οποία συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες. Θορυβημένοι από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό οι εκμεταλλευτές των εργατών και η κυβέρνηση διατάσσουν τη Χωροφυλακή να στήσει, στις 8 του Μάη, πολυβολεία σ' όλη την πόλη. Στις 9 του Μάη η Χωροφυλακή χτυπάει στο ψαχνό τους απεργούς. Ο πρώτος νεκρός ήταν ο κομμουνιστής αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης. Οι σύντροφοί του ξηλώνουν μια πόρτα και τοποθετούν πάνω της τη σορό του νεκρού. Η μάνα του Τάσου Τούση, που ήταν στη διαδήλωση, για να προφυλάξει την, επίσης, απεργό κόρη της, βλέπει το νεκρό γιο της, τρέχει, γονατίζει και οδύρεται πάνω από τη σορό του. Κάποιος περνά και φωτογραφίζει τη συνταρακτική εικόνα. Στις 10 του Μάη η φωτογραφία αυτή δημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη».

Την ίδια μέρα, ο Γιάννης Ρίτσος βλέπει στο «Ρ» τη φωτογραφία και συγκλονίζεται. Η καρδιά του φλέγεται και τα φυματικά πνευμόνια του αιμορραγούν, αλλά η πένα του άγρυπνη ένα μερόνυχτο, σταλάζει στο χαρτί, λέξη τη λέξη, με δεκατέσσερα ποιήματα, το θρήνο της μάνας του δολοφονημένου εργάτη. Στις 11 Μάη ο ποιητής -συνεργάτης του «Ρ» από το 1932- στέλνει με τον σύντροφό του Ευθύφρονα Ηλιάδη, τρία από τα δεκατέσσερα θρηνικά ποιήματά του. Στις 12 Μάη ο «Ρ» δημοσιεύει τα τρία ποιήματα, με γενικό τίτλο «Μοιρολόι».

Τα τρία δημοσιευμένα ποιήματα και η συνέχιση της αιματοχυσίας των εργατών στη Θεσσαλονίκη συνταράσσουν τους αναγνώστες του «Ρ». Στο μεταξύ, ο Ρίτσος στέλνει στο «Ρ» και τα άλλα έντεκα ποιήματά του. Λίγες μέρες αργότερα, ο «Ρ» ανακοινώνει ότι στις 29 Μάη στο περιοδικό της ΟΚΝΕ, «Νεολαία», θα δημοσιευτεί ένα ακόμη ποίημα από το «Μοιρολόι», ενώ στις 23 και 25 Μάη αναγγέλλει ότι «σε λίγες μέρες» από τις εκδόσεις του «Ρ» θα κυκλοφορήσει βιβλίο με τα δεκατέσσερα ποιήματα του Ρίτσου, με τίτλο «Επιτάφιος».

Στις 8/6/1936, μαζί με άλλες εκδόσεις του «Ρ», κυκλοφορεί σε 10.000 αντίτυπα και ο «Επιτάφιος» -«(Τραγούδια για το μακελειό της Θεσσαλονίκης)». Το εξώφυλλο του βιβλίου εικονογραφήθηκε με ξυλογραφία του χαράκτη Λυδάκη.

Σε ελάχιστο διάστημα από το «Λαϊκό Βιβλιοπωλείο» πουλήθηκαν 9.750 αντίτυπα του «Επιταφίου». Λόγω της μεγάλης ζήτησης, ο «Ρ» ετοίμαζε και δεύτερη έκδοση του βιβλίου. Δεν πρόλαβε, όμως. Τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας, κατέσπευσαν και άρπαξαν από το «Λαϊκό Βιβλιοπωλείο» τα 250 απούλητα αντίτυπα. Τα απούλητα αντίτυπα και όσα αντίτυπα εντοπίστηκαν σε σπίτια διωκόμενων κομμουνιστών, μαζί με άλλα βιβλία που απαγόρευσε η μεταξική δικτατορία, κάηκαν από τα όργανά της μπροστά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Ούτε όμως η πυρά, ούτε οι μακρόχρονες, απάνθρωπες διώξεις των κομμουνιστών, των αγωνιστών της ελληνικής εργατιάς από ντόπιους και ξένους φασίστες -κατακτητές και «συμμάχους»- μπόρεσαν να εξαφανίσουν αυτόν τον αριστουργηματικό θρήνο και αίνο μαζί για τους αγώνες και τις θυσίες της εργατιάς. Οσο κι αν προσπάθησαν οι εχθροί της εργατιάς να ξεστρατίσουν την Πρωτομαγιά της, να σβηστεί η μνήμη των ηρώων της και να χαθεί και η μνημείωσή τους με τον «Επιτάφιο», δεν τα κατάφεραν, όπως τραγουδά και ο ποιητής διά στόματος της μάνας του Τάσου Τούση:

«Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.

Γιε μου στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.

Δες, πλάγι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλαραίοι,

όλοι στητοί και δυνατοί και σαν κ' εσένα ωραίοι.

Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,

στο θώρι τους το θώρι σου μυριοζωγραφισμένο.

Κι ακολουθάς και συ νεκρός κι ο κόμπος του λυγμού μας

δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας».

Στις 11/11/1990 μας άφησε ο Γιάννης Ρίτσος για πάντα. 

Διαβάστε Περισσότερα »

- Μαρία Θεοχάρη (Τσέτλα)...μια ξεχωριστή λαϊκή φωνή του τόπου μας...

Η Μαρία Θεοχάρη (Τσέτλα) γεννήθηκε στόν Πειραιά στις 4 Ιανουρίου.
Η καταγωγή και οι γονείς της Καίτη και Μιχάλης είναι απο την Ιτέα Καρδίτσας.
Σε ηλικία 10 χρονών ξεκίνησε κάνοντας μαθήματα χορού και κινησιολογίας δίπλα σε καταξιωμένους
δασκάλους (Φωκά Ευαγγελινό, Κάρολυ Βαμος) καθώς και μαθήματα ορθοφωνίας - φωνητικής και
κιθάρας με τις μοναδικές στο είδος τους Jullie Massino, Βάνα Πεφάνη κ.α
Αν και έπαιζε βόλεϋ στήν ομάδα του Ολυμπιακού, η μεγάλη της αγάπη για το τραγούδι ήταν αυτή που την κέρδισε.
Εχει δουλέψει σε πολλές νυχτερινές πίστες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης καθώς και σε συναυλιακούς χώρους στο εξωτερικό.
Εχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες όπως Σταμάτη Γονίδη, Μάκη Χριστοδουλόπουλο, Ζαφείρη Μελά, Αντζελα Δημητρίου, Νίκο Βέρτη, Διονύση Σχοινά, Χρήστο Πάζη, Πέτρο Ιμβριο, Ελλη Κοκκίνου, Λευτέρη Πανταζή κ.α
Η πρώτη δισκογραφική της δουλειά κυκλοφόρησε το 2009 με τίτλο "Εξω θα βγώ" απο την ALPHA RECORDS και τα τραγούδια υπογράφουν οι Κωνσταντίνος Πάντζης, Γιάννης Λιόντος και Ελένη Ζέρβα.....



Απο συνέντευξή της στo περιοδικό "Espresso"

Από το παρκέ, στο πεντάγραμμο! Η Μαρία Θεοχάρη μόλις κυκλοφόρησε την πρώτη δισκογραφική δουλειά της και παράλληλα «χτύπησε» τατουάζ με τα ονόματα της μαμάς, του μπαμπά και της αδελφής της.

«Με στηρίζουν απόλυτα. Ετσι, βρήκα τρόπο να τους έχω πάντα μαζί μου» λέει η ίδια στην «Espresso της Κυριακής». "Η μητέρα μου είναι η Κατερίνα, ο πατέρας μου ο Μιχάλης και η αδελφή μου η Αντζελα. Είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μου».

Η πρώτη μεγάλη αγάπη της Μαρίας ήταν το βόλεϊ. Ξεκίνησε πιτσιρίκα και σταμάτησε στα δεκαεπτά της, μόλις ολοκληρώθηκε ο κύκλος της στην ομάδα των εφήβων. Τότε όμως τέθηκε το δίλημμα αν θα συνεχίσει την πορεία της στη γυναικεία ομάδα ή θα ασχοληθεί με το τραγούδι που αγαπούσε από μικρή… Επέλεξε το δεύτερο.

«Η μητέρα μου ήταν μάνατζερ γνωστών καλλιτεχνών. Η μουσική ήταν πάντα για μένα μαγικός, όμορφος κόσμος. Εκείνη με ώθησε να παρακολουθήσω μαθήματα μουσικής, φωνητικής και κινησιολογίας, που αποδείχτηκαν στο μέλλον πολύτιμα!» λέει η τραγουδίστρια που έχει μαθητεύσει κοντά στους καλύτερους. Τζούλι Μασίνο, Φώτης Μεταξόπουλος, Φωκάς Ευαγγελινός, Βάνα Πεφάνη και Κάρολι Βάμος της έχουν μάθει πολλά. Η Μαρία τραγουδάει επαγγελματικά εδώ και οκτώ χρόνια και έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα, όπως οι Σταμάτης Γονίδης, Νίκος Βέρτης, Αντζελα Δημητρίου, Ελλη Κοκκίνου, Λευτέρης Πανταζής.

Πώς και άργησε το δισκογραφικό ντεμπούτο; «Ηθελα πρώτα να νιώσω έτοιμη και σίγουρη γι’ αυτό. Να κάνω μια δουλειά και να την ακούω μόνον εγώ δεν μου λέει κάτι. Είμαι τελειομανής. Κρίνω αυστηρά τον εαυτό μου. Δουλέψαμε σκληρά με τους συνεργάτες μου. Και τα τέσσερα τραγούδια του CD single μου αρέσουν πολύ». Ο τίτλος του είναι «Εξω θα βγω» και φέρει την υπογραφή του Κωνσταντίνου Παντζή και των Γιάννη Λιόντου και Ελένης Ζέρβα.

Διάφορες Συνεντεύξεις της

Sendra Goal

http://www.sentragoal.gr/article.asp?catid=10481&subid=2&pubid=6563740

SexyStar

http://sexystar.gr/30977

Espresso

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catID=3&artID=1028825

Facebook "Theoxari Maria - Official Grup"
https://www.facebook.com/group.php?gid=44377144250&ref=mf

Facebook
https://www.facebook.com/pages/THEOXARI-MARIA/145554500435

Διαβάστε Περισσότερα »

- Μαρία Εγγλέζου, μια αυθεντική λαϊκή δικιά μας τραγουδίστρια...

Η γλυκειά και λαμπερή καλλιτέχνιδα από την Καρδίτσα διαγράφει τη δική της ξεχωριστή πορεία στο χώρο του τραγουδιού. Η αγάπη της, η αφοσίωση στο καλό λαϊκό τραγούδι καθώς και η αυθεντικότητα της είναι αυτά που χαρακτηρίζουν την Μαρία Εγγλέζου. Μια όμορφη και ταλαντούχα τραγουδίστρια με μεγάλη θητεία στο ρεμπέτικο και το παλιό λαϊκό τραγούδι. Συνεργάστηκε δίπλα σε ονόματα όπως, η Χαρούλα Λαμπράκη, ο Τάκης Μπίνης, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, ο Λάκης Χαλκιάς, ο Λάμπρος Καρελάς κα.  Αν και χρόνια στο χώρο, φέτος κυκλοφόρησε την πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Φύγε αν μπορείς”.  Τραγούδια τους έδωσαν σπουδαίοι δημιουργοί όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Χρήστος Παπαδόπουλος, ο Βασίλης Καράς, ο Χρήστος Δάντης κ.α. Υπέροχα λαϊκά τραγούδια που η ερμηνεύτρια αναδεικνύει μέσα από την χαρισματική της φωνή αλλά και την σκηνική  της παρουσία. Μαζί της ξεδιπλώσαμε το νήμα της μουσική της πορείας από τα παιδικά της χρόνια μέχρι που “Οι ψίθυροι της καρδιάς” την οδήγησαν στον ηθοποιό Μιχάλη Ιατρόπουλο. Ένα ζευγάρι που βρίσκεται στη πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος.

Έλεγες από μικρή ότι θέλεις να γίνεις τραγουδίστρια ? Πώς αντέδρασαν οι γονείς σου ?

Η μουσική μπήκε στην ζωή μου σε ηλικία μόλις 5 ετών, οι γονείς μου ήξεραν ότι αυτό ήθελα να κάνω και με στήριζαν πάντα, ειδικά ο πατέρας μου, ήταν και είναι το στήριγμα μου. Και όταν ήμουν πολύ μικρή σε ηλικία, αυτός με πηγαινοέφερνε στην δουλειά.

Τι θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία και ποία ήταν τα μουσικά σου ακούσματα?

Ήμουν άριστη μαθήτρια και αθλήτρια. Ιδιαίτερα συγκροτημένο παιδί και πάντα πίστευε πως θέλει δουλειά και σπουδή για να ασχοληθείς με το επάγγελμα του τραγουδιστή, το όποιο τελικά με κέρδισε από τον αθλητισμό. Ξεκίνησα με χορωδία και συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Λάτρευα όμως από μικρή τα ρεμπέτικα και το καλό λαϊκό τραγούδι.

Η πρώτη σου επαφή με το επαγγελματικό τραγούδι πότε ήταν και πού ?

Η πρώτη μου επαφή με το τραγούδι επαγγελματικά, ήταν στη γενέτειρα μου, στην Καρδίτσα, σε ηλικία 14 ετών, παράλληλα με το σχολείο σε μαγαζί με λαϊκά και ρεμπέτικα.

Σταθμός στην πορεία σου στάθηκε η γνωριμία σου με τον συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη, πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία ?

Είχα την τιμή και την τύχη να συνεργαστώ με τον Νίκο Μαμαγκάκη. Με άκουσε σε κάποια εκπομπή της ΕΡΤ όπου τραγούδησα, ήρθε σε επαφή μαζί μου και έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία, που καρπός της ήταν η συμμετοχή μου σε τρία cd του μεγάλου αυτού συνθέτη.

Ήταν μεγάλο σχολείο για εσένα το ότι γνώρισες και συνεργάσθηκες με μεγάλα ονόματα καθιερωμένα στον χώρο?

Το μεγαλύτερο σχολειό για μένα ήταν ότι διδάχτηκα ήθος, που θεωρώ ότι είναι και το σπουδαιότερο κομμάτι σ’ αυτήν τη δουλειά. Αναφέρομαι στον Τάκη Μπίνη, Χαρούλα Λαμπράκη, Τόλη Χάρμα, Θεόδωρο Πολυκανδριώτη, Δημήτρη Κοντογιάννη κτλ.

Η εντύπωση που μου δίνεις επί σκηνής φωνητικά είναι ότι τραγουδάς επηρεασμένη από το έντεχνο τραγούδι αν και το ρεπερτόριο σου περιέχει απ’ όλα και παλιά λαϊκά και νεότερα και έντεχνα.

Νομίζω ότι μια επαγγελματίας τραγουδίστρια οφείλει να ερμηνεύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα είδη τραγουδιού. Βέβαια αυτό επιτυγχάνεται μόνο έχοντας μουσικές γνώσεις. Πάντως προτιμώ να ερμηνεύω καλά λαϊκά τραγούδια, τα οποία με αντιπροσωπεύουν.

Τελικά μετά από χρόνια εμπειρίας στις μουσικές σκηνές, κυκλοφορείς την πρώτη σου δισκογραφική σου δουλειά με τίτλο “Φύγε αν μπορείς” Μίλησε μου γι’ αυτήν.

Περιλαμβάνει δημιουργίες των: Βασίλη Καρρά, Χρήστο Δάντη, Χρήστο Παπαδόπουλο, Γιάννη Ζουγανέλη, Χάρη Κωστόπουλο, Χρήστο Μαυράκη και είμαι πολύ χαρούμενη που μου έδωσαν τα εργαλεία για να επικοινωνήσω με τον κόσμο που όλα αυτά τα χρόνια με στηρίζει και με ακολουθεί.

 

Διαβάστε Περισσότερα »

"Οι Χωριανικοί άνθρωποι"

 "Η ευχαρίστησή τους ήταν κυρίως αυτή που αντλούσαν απ' τους συγχωριανούς τους και πρωτίστως απ' τον γλωσσικό τους τρόπο".

"Το θετικό παρανόμι ήταν σπάνιο και αποτελούσε μεγάλη τιμή".

"Κέντρο της ζωής τους ήταν ο συγχωριανός και ο κοντοχωριανός τους."

"Η πρώτη κουβέντα γνωριμίας ήταν για την καταγωγή. Πούθ' είσαι, ποιανού είσαι, τι φαμίλια έχεις."

"Ήξεραν να πενθούν γι' αυτό ήξεραν και να χαίρονται, ήξεραν να μοιριολογούν γι' αυτό και τραγουδούσαν" / "Στις μεγαλουπόλεις ο θάνατος είναι [...] κοντά αλλά ταυτόχρονα τοποθετημένος πολύ μακριά, σχεδόν ανύπαρκτος".

"Ο γάμος στον τόπο μου σήμερα είναι ένα κράμα εμπορίου και επιδείξεως. Όταν δε πρωτοχορεύει ο γαμπρός ή η νύφη, συναθροίζονται ανταγωνιστικά στην πίστα όσο πιο πολλοί συγγενείς τους γίνεται και χτυπούν παλαμάκια".

"Δεν ένιωθαν οι άνθρωποι την ανάγκη να ταξιδέψουν". / "Εντούτοις τα γειτονικά συγγενή χωριά ήταν εξαίσιοι τόποι ταξιδιών."

"Οι διαφορές από χωριό σε χωριό ήταν ανεξάντλητες αλλά και μόλις διακριτές".

"Άρχισαν τα άτομα να θέλουν να διακριθούν, να κάνουν περιουσίες και περίβλεπτα σπίτια, να ξεχωρίσουν, να φανούν".

"Σιγά σιγά λυνόταν ο κόμπος των προσώπων [του δικτύου συνοχής της κοινότητας] προς τα πάνω και άρχισαν να φαίνονται τα άτομα".

"Η γιορτή των γενεθλίων του ατόμου [...] στα χωριά δεν υπήρχε..."

"...η μοναδική ιδιότητα του ανθρώπου [...] είναι πλέον η αγοραστική ιδιότητα..."

"Η σχέση πλέον με την φύση έγινε άκρως ετεροβαρής, εκμεταλλευτική, λεηλατική σχεδόν".

"Ακόμα και στα παιδιά η έκπληξη θάμπωσε. ίσως και από την πληθύ πραγμάτων και θεαμάτων."

"Οι γυναίκες γεννούν πλέον με ραντεβού".

"Η τελετή της βαφτίσεως [γίνεται] μέσα σε μια παράκρουση επιδείξεως".

"Η ολοκληρωτική προσήλωση των γονιών στα παιδιά τους τους οδήγησε στην αδιαφορία -μην πω στην χαιρεκακία- για τα άλλα παιδιά". / "παθολογική φιλαυτία"

"Το μοντέλο των μεγαλουπόλεων είχε διοχετευθεί μέσω της τηλεόρασης και στις μικρές πόλεις".

"Ακόμα και τα γενέθλια των παιδιών τα έκαναν έξω απ' τα σπίτια τους, σε μαγαζιά. Τα σπίτια είχαν γίνει πια αμυντικά καταφύγια και αναχωρητήρια, εν εντιθέσει με τη μοναστηρόσπιτα του χωριού."

"Το βάρος που απίθωναν στους ώμους των παιδιών τους οι άνθρωποι ήταν τεράστιο. Πάση θυσία να ξεχωρίσουν, να λάψουν, να τους δικαιώσουν." 

ό,τι διάβασα από το βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου* "Σαν το λίγο το νερό" 
 (εκδ. ελληνικά γράμματα):

Διαβάστε Περισσότερα »

Σπύρος Σπυρόπουλος...ένας δικός μας αθλητής με απίστευτη αντοχή

Ο Θεσσαλός αθλητής και γέννημα Ιτέας ξεκίνησε στις 24:00 ακριβώς τα μεσάνυχτα από την Ακρόπολη για να φτάσει στην Σπάρτη μετά από 40 ώρες. Εκεί θα ξεκουραστεί για δύο ώρες και θα επιστρέψει πάλι στην Ακρόπολη από την ίδια ακριβώς διαδρομή. Στόχος του είναι ο άθλος να μην υπερβεί συνολικά τις 4 ημέρες.
Η διαδρομή είναι ελαφρώς τροποποιημένη μετά από υπόδειξη του Τάκη Σκουλή, του πρώτου δρομέα που επιχείρησε και κατόθρωσε την ολοκλήρωση του Φειδιππίδειου άθλου, ο οποίος μελετώντας τα αντίστοιχα συγγράμματα και αναφορές κατέληξε στην κλασική διαδρομή που πρέπει να έκανε ο Φειδιππίδης.

Συγκεκριμένα η διαδρομή των 480 χλμ. που θα κάνει ο Σπύρος έχει ως εξής:
ΑΘΗΝΑ – Ακρόπολη – Ιερά Οδός – Αιγάλεω – Χαϊδάρι – Δαφνί – Σκαραμαγκάς – Ασπρόπυργος – Ελευσίνα – Ναυπηγεία – Λουτρόπυργος – Νέα Πέραμος – Μέγαρα – Κινέττα – Αγ. Θεόδωροι – Motor Oil – Ισθμός Κορίνθου – Εργοστάσιο Hellas Can – Εξαμίλλια – διασταύρωση με δρόμο προς Αργος – Σολωμός – Χιλιομόδι – Αγ. Βασίλειος – Κλεωνές – Αρχ. Νεμέα – Μαλανδρένι – Στέρνα – Λύρκεια – Καπαρέλι – ανάβαση Αρτεμισίου – Σάγκας – Νεστάνη – παράδρομος Κορίνθου Τριπόλεως – Τρίπολη – Τεγέα (Κερασίτσα Καμάρι) – δρόμος Τριπόλεως Σπάρτης – Μανθυρέα – Αλεποχώρι – Βουτιάνοι – Κλαδάς – Ευρώτας – Σπάρτη – Λεωνίδας και ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.
Τον Σπύρο θα υποστηρίξουν σε όλη την διάρκεια του άθλου του η σύζυγος του Μαρία, ο Τάκης Σκουλής και ο Σπαρταθλητής Θανάσης Κανελλόπουλος.

Ο Σπύρος Σπυρόπουλος αφιερώνει τη συγκεκριμένη υπερπροσπάθειά του στους Έλληνες δρομείς μεγάλων αποστάσεων και υπεραποστάσεων.

Η Ιτέα Καρδίτσας εύχεται στον αθλητή της επιτυχή και υγιή τερματισμό!
Καλή επιτυχία Σπύρο.

ΕΔΩ
http://ksipnistere.blogspot.com/2011/08/blog-post_9187.html

 Ένας σύγχρονος Φειδιππίδης από την Ιτέα... στη Σπάρτη‏

Λίγο πριν τη μεγάλη μάχη του Μαραθώνα οι Αθηναίοι έστειλαν τον ημεροδρόμο Φειδιππίδη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια. Ο ημεροδρόμος θα έκανε περίπου 450 χλμ. τρέχοντας με τα πόδια σε γνωστά και άγνωστα μονοπάτια φέρνοντας το μήνυμα της νίκης, έτσι όπως του το μετέφερε ο Πάνας καθώς κοιμόταν στο όρος Παρθένιο, παρότι οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν λόγο των πιστεύω τους να συμβάλουν.

Τον άθλο αυτό θέλησε να ζήσει και ο Σπύρος Σπυρόπουλος, ένας 39χρονος Κουτσιαριώτης, ολοκληρώνοντας αργά χθες το βράδυ, ύστερα από 100 ώρες και 40 λεπτά, τη διαδρομή Αθήνα - Σπάρτη - Αθήνα, καλύπτοντας τα 480 χλμ. της απόστασης τρία κιλά ελαφρύτερος, κατάκοπος αλλά και ευτυχισμένος, όπως κάθε άνθρωπος που πετυχαίνει τους στόχους του.

Ξεκίνησε στις 24:00 ακριβώς του Σαββάτου από την Ακρόπολη για να φτάσει στη Σπάρτη μετά από 43 ώρες, και ύστερα από ελάχιστες ώρες ξεκούρασης πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Οσο και αν φαίνεται περίεργο εμένα το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής ήταν τα πρώτα χιλιόμετρα, ίσως γιατί δεν ένοιωθα κα- λά ψυχολογικά. Από εκεί κ πέρα, είχα έναν τραυματισμό λίγο πριν φτάσουμε στην Σπάρτη, ο οποίος με αποθάρρυνε από το να πάω με λίγο μεγαλύτερη ταχύτητα σε αρκετά σημεία. Παρόλα αυτά όλα κύλησαν ομαλά.

Ο Σπύρος Σπυρόπουλος έγινε ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που πετυχαίνει να διασχίσει πεζός τα 480 χιλιόμετρα της απόστασης. Μετά από χιλιάδες χρόνια, ο επόμενος δρομέας που ακολούθησε το Φειδιππίδη, ήταν ο παλιός μαραθωνοδρόμος Τάκης Σκουλής το 1992. Πέρσι ο κ. Σκουλής συνόδευσε τη Μαρία Πολύζου, την πρώτη γυναίκα που επιχείρησε το μεγάλο αυτό εγχείρημα. Φέτος έδωσε τα φώτα του στον Σπύρο.

Το αποφάσισε μόνος του και ήρθε και με βρήκε. Η άνεση με την οποία τερμάτισε με εντυπωσίασε πραγματικά ιδίως αν κάτσει να σκεφτεί κανείς πως ο Σπύρος δεν υπήρξε αθλητής του στίβου στα νιάτα του, τότε το κατόρθωμα του είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Το αυτοκίνητο που τον συνόδευε -σε διακριτική απόσταση- μετέφερε τρόφιμα, παπούτσια [δύο νούμερα μεγαλύτερα από ό,τι φοράει συνήθως], ισοτονικά ποτά, και φυσικά, εκατοντάδες μπουκάλια νερό. Επίσης ένα στρώμα πάνω στο οποίο ξεκουραζόταν στο ύπαιθρο ή δίπλα στον αυτοκινητόδρομο, για μια - δυο ώρες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πέρα από τις δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την καταπόνηση των ποδιών και το πέρασμα από βουνά όπως το Αρτεμίσιο, ο Σπύρος είχε να αντιμετωπίσει και τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες των τελευταίων ημερών. “Δεν θέλαμε όμως να μεταθέσουμε τη διαδρομή για άλλη ημερομηνία. Αλλωστε και ο Φειδιππίδης, όσο είναι δυνατόν να ξέρουμε, περίπου τέτοια εποχή έτρεξε”.

Η διαδρομή

ΑΘΗΝΑ - Ακρόπολη - Ιερά Οδός - Αιγάλεω - Χαϊδάρι - Δαφνί - Σκαραμαγκάς - Ασπρόπυργος - Ε- λευσίνα - Ναυπηγεία - Λουτρόπυργος - Νέα Πέραμος - Μέγαρα - Κινέττα - Αγ. Θεόδωροι - Motor Oil - Ισθμός Κορίνθου - Εργοστάσιο Hellas Can - Εξαμίλλια - διασταύρωση με δρόμο προς ʼρ- γος - Σολωμός - Χιλιομόδι - Αγ. Βασίλειος - Κλεωνές - Αρχ. Νεμέα - Μαλανδρένι - Στέρνα - Λύρκει- α - Καπαρέλι - ανάβαση Αρτεμισίου - Σάγκας - Νεστάνη - παράδρομος Κορίνθου Τριπόλε- ως - Τρίπολη - Τεγέα [Κερασίτσα Καμάρι] - δρόμος Τριπόλεως Σπάρτης - Μανθυρέα - Αλεποχώ- ρι - Βουτιάνοι - Κλαδάς - Ευρώτας - Σπάρτη - Λεωνίδας και ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.

Σπύρος Σπυρόπουλος

Ο Σπύρος Σπυρόπουλος γεννήθηκε την 11.10.1972, παιδί του Θεσσαλικού κάμπου καθότι κατάγεται από την Ιτέα της Καρδίτσας. Κατοικεί στη Νίκαια Αττικής και ασκεί το επάγγελμα του ελασματουργού. Είναι παντρεμένος με την Μαρία Μπεσίνη νοσηλεύτρια και έχουν δύο παιδιά την Μαριάνα και τον Επαμεινώνδα.

Από την Εφημερίδα "Τα Νέα"

Ετρεξα Αθήνα - Σπάρτη - Αθήνα σε τέσσερις μέρες, τέσσερις ώρες και 40’

Κάλυψε την απόσταση Αθήνα - Σπάρτη - Αθήνα, στο σύνολό της 480 χιλιόμετρα, σε 4 ημέρες και σε μία προσπάθεια να επαναλάβει τον Φειδιππίδειο Αθλο. Μοναδικός στόχος του 39χρονου ελασματουργού ήταν να διαδώσει το αθλητικό πνεύμα και να προβάλει τη συγκεκριμένη διαδρομή στη διεθνή κοινότητα. Αλλωστε, όπως επισημαίνει, «πάντα υπάρχει μια πρόκληση που εμείς οι μαραθωνοδρόμοι καλούμαστε να απαντήσουμε».

1 Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη διαδρομή;

Επέλεξα τη συγκεκριμένη διαδρομή γιατί έχει ιστορική σημασία και αξία. Τρέχοντάς την, τιμώ την ιστορία μας και τους αρχαίους προγόνους μας.

2 Σκοπός της προσπάθειάς σας;

Να διαδώσω το αθλητικό πνεύμα και να προβάλω τη συγκεκριμένη διαδρομή στη διεθνή κοινότητα.

3 Σε πόσες ώρες τρέξατε τα 480 χιλιόμετρα;

Ο αγώνας είχε διάρκεια 100 ώρες και 40 λεπτά και μεταφράζεται σε: 4 ημέρες, 4 ώρες και 40 λεπτά.

4 Ηταν ο επιθυμητός χρόνος;

Ηθελα η προσπάθειά μου να είχε μικρότερη χρονική διάρκεια και θα μπορούσε να επιτευχθεί ένας τέτοιος στόχος, αλλά σε μια τόσο μεγάλη διαδρομή μπορεί να προκύψουν απρόβλεπτες καταστάσεις όπως υψηλές θερμοκρασίες, τραυματισμοί κ.λπ.

5 Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση;

Ηταν η επανάληψη του άθλου που είχε κάνει ο αρχαίος δρομέας Φειδιππίδης.

6 Το πιο δύσκολο κομμάτι του αγώνα;

Κατά παράξενο τρόπο, οι περισσότερες δυσκολίες που συνάντησα ήταν στα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής - φεύγοντας από Αθήνα και πηγαίνοντας για Μέγαρα - λόγω του ότι έπρεπε να προσαρμοστώ στις συνθήκες του αγώνα.

7 Το πέρασμα από βουνά, όπως το Αρτεμίσιο, τι δυσκολίες έκρυβε;

Οι δυσκολίες οφείλονταν στο πυκνό σκοτάδι που υπήρχε όταν πήγαινα (160ό χλμ.) και όταν γύριζα (320ό χλμ.) από Σπάρτη. Δεν είχα ορατότητα για να διαβώ εύκολα το κακοτράχαλο μονοπάτι του Αρτεμισίου και έτσι χρησιμοποίησα κάποιον φακό.

8 Ποια σκέψη σάς ενθάρρυνε να συνεχίσετε;

Η επιθυμία μου να αγγίξω τα πόδια του Λεωνίδα στη Σπάρτη και να γυρίσω πίσω ακέραιος στην Ακρόπολη.

9 Τι υποστήριξη είχατε;

Είχα αυτοκίνητο που με συνόδευε κατά τη διάρκεια της διαδρομής και στο οποίο επέβαιναν ο δάσκαλός μου Παναγιώτης Σκουλής, με την ιδιότητα του κριτή και του επόπτη του αγώνα, ο φίλος μου και σπαρταθλητής Θανάσης Κανελλόπουλος και η σύζυγός μου Μαίρη Μπεσίνη. Επίσης, σε ορισμένα σημεία της διαδρομής, όπως ήταν το Αργος και η Τρίπολη, φίλοι και συναθλητές της Ομοσπονδίας Δρομέων Υπεραποστάσεων (ΕΟΣΜΑΥ) μας προσέφεραν νερό και τρόφιμα.

10 Πόσα ζευγάρια αθλητικά παπούτσια χρησιμοποιήσατε;

Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά και κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς μου δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω περισσότερα από δύο ζευγάρια αθλητικά παπούτσια.

11 Πώς επηρεάζει η ψυχολογία το τρέξιμο;

Το τρέξιμο ανεβάζει κατακόρυφα την ψυχολογία του αθλητή στους αγώνες και στις προπονήσεις, όπως και στην καθημερινότητά του.

12 Από ποια ηλικία ασχολείστε με τον αθλητισμό;

Σε μικρή ηλικία είχα ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Αργότερα όμως και λόγω επαγγελματικών και κοινωνικών υποχρεώσεων σταμάτησα τον αθλητισμό και όταν έφτασα στην ηλικία των 33 ετών άρχισα το ερασιτεχνικό τρέξιμο.

13 Εχετε ξανατρέξει τόσο πολλά χιλιόμετρα;

Οχι. Εχω κάνει ωστόσο αρκετούς μαραθωνίους και αγώνες άνω των 100 χιλιομέτρων.

14 Προπονείστε σε καθημερινή βάση;

Κάνω καθημερινά προπονήσεις των 15-20 χιλιομέτρων. Μερικές φορές για ξεκούραση κάνω ποδήλατο ή κολύμπι.

15 Πώς έχει επηρεάσει τη ζωή σας ο αθλητισμός;

Μόνο προς το καλύτερο διότι με έχει μάθει να είμαι συνεπής, πειθαρχημένος, να τιθασεύω τον εαυτό μου στην επίπονη προσπάθεια και το κυριότερο όλων: να είμαι σωματικά και ψυχικά υγιής.

16 Υπάρχει αγώνας που να μην καταφέρατε να τερματίσετε;

Ενας και μοναδικός. Ηταν ο αγώνας Σπάρταθλον το 2009, στον οποίο συμμετείχα για πρώτη φορά και αφού είχα καλύψει τα 3/4 της απόστασης (δηλαδή 186 χλμ.), προέκυψε ένας σοβαρός τραυματισμός στο πόδι που μου στέρησε τον τερματισμό στη Σπάρτη. Να αναφέρω ότι ο αγώνας Σπάρταθλον ξεκινά από την Αθήνα και καταλήγει στη Σπάρτη (246 χλμ.).

17 Επόμενη διαδρομή που θα θέλατε να τρέξετε;

Λόγω της καταγωγής μου από την Ιτέα Καρδίτσας σκέφτηκα να τρέξω την απόσταση Αθήνα - Ιτέα (300 χλμ.) για κοινωφελή και φιλανθρωπικό σκοπό και ήδη έχει αρχίσει ο σχεδιασμός της συγκεκριμένης προσπάθειας.

18 Πού οφείλεται το γεγονός ότι το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων κερδίζει όλο και περισσότερους φίλους τα τελευταία χρόνια;

Στο γεγονός ότι υπάρχει πάντα μια πρόκληση που εμείς οι μαραθωνοδρόμοι καλούμαστε να απαντήσουμε.

19 Ονειρεύεστε ο Φειδιππίδειος Αθλος να καθιερωθεί ως κανονικός αγώνας τα επόμενα χρόνια;

Ναι, η αλήθεια είναι ότι το ονειρεύομαι και ελπίζω να αρχίσει να πραγματοποιείται ένας τέτοιος αγώνας κάθε 4 χρόνια.

20 Πού αφιερώνετε τον άθλο σας;

Στην οικογένειά μου και σε όλους τους έλληνες μαραθωνοδρόμους και υπερμαραθωνοδρόμους συναθλητές.

Διαβάστε Περισσότερα »