Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

- Οι Έλληνες της αντιγραφής...

Νομίζω οτι αυτός ο όρος μας ταιριάζει. Οτιδήποτε κάνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι δικό μας και στην τελική μάλλον δεν αφορά κι εμάς...ας γίνεται για εμάς. Δεν εξηγείτε αλλιώς. Ας πάρουμε για παράδειγμα την παιδεία. Η Αννούλα (ξέρετε ποιά, αυτή καλέ της παιδείας) από την ημέρα που έγινε υπουργός, βάλθηκε να αντιγράψει ακριβώς τα ξένα παιδαγωγικά συστήματα και στην Ελλάδα. Κυρία μου, φτιάξε ένα παιδαγωγικό σύστημα τέτοιο έτσι ώστε να ανταποκρίνεται, να είναι ευέλικτο, να είναι παραγωγικό και να αφορά την Ελλάδα και τα Ελληνόπουλα και όχι τους Σουηδούς ή τους Νορβηγούς και δεν ξέρω κι εγώ ποιούς άλλους "βάρβαρους"(αυτό για να μην παρεξηγηθώ ως ρατσιστής από το "πας μη Έλλην βάρβαρος", δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, αλλοίμονο) και να είσαι και περήφανη ότι έχεις όραμα για την παιδεία και το πραγματοποιείς. Που ξέρεις καμιά φορά μπορεί έτσι να μας πείσεις ότι αξίζεις και τη θέση στην οποία βρίσκεσαι. Και μην ξεχνάς ότι εμείς δώσαμε τα φώτα του Πολιτισμού και της Δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο.
Άσε το άλλο!! Πριν κάποια χρόνια πάλι αντιγράφαμε τις οικονομίες της Δανίας, της Ιρλανδίας, της Ισλανδίας και όλα τα εις "ίας" που λέει και ο "Ζήκος". Τους είχαμε για πρότυπα. Άκουσον άκουσον, είχαμε για πρότυπα χώρες οι οποίες είχαν χρήματα-φούσκες. Κι εμείς που έχουμε ένα σκασμό ηλιοφάνεια και πλούσια εδάφη πετούσαμε τα πορτοκάλια, τα ροδάκινα, τα βερίκοκα και οτιδήποτε άλλο παράγουμε στον...."καιάδα". Είμαστε μια χώρα υπέρ αυτάρκης στο σιτάρι κι όμως εισάγουμε!!
Όλες οι συμφωνίες γίνονται βάσει της δομής και της λειτουργίας των ξένων χωρών και όχι όπως συμφέρει την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ακόμη και στις διεθνείς συμφωνίες δεν έχουμε γνώμη, ότι κάνουν οι άλλοι κάνουμε κι εμείς.
Το ίδιο ακριβώς γίνεται και σήμερα. Ακόμα και στο χρέος αντιγράφουμε από τους άλλους. Ότι πουν οι άλλοι. Οι δικοί μας οι 300 και οι συμβουλάτουρές τους, που τους πληρώνουν αδρά δεν έχουν άποψη;;...δεν έχουν λύση;;...τι στο καλό κάνουν όλη μέρα στα γραφεία τους και όταν βγαίνουν απ αυτά έχουν κι ένα κωλοχαρτοφύλακα στο χέρι (δήθεν κάτι έχει μέσα) και περιφέρονται στους δρόμους και τα κανάλια λες και κάνουν πασαρέλα.
Είπα κανάλια τώρα και τα θυμήθηκα κι αυτά. Εκεί κι αν έχει πέσει αντιγραφή. Η αντιγραφή στο μεγαλείο της!! Πρώτα τα ριάλιτι τύπου big brother, bar, the wall, survivor και δε συμμαζεύετε. Τώρα τελευταία master chef, top chef, σεφ από δω, σεφ από κει, σεφ και παραπέρα. Καθόταν η Ελληνίδα γριούλα, η Ελληνίδα νοικοκυρά, οι Έλληνες γενικώς με τις ώρες στην tv για να δούν πως τυλίγεται η γαρίδα με πορτοκαλόφλουδα και στους πόσους βαθμούς θα βράσει. Ρε γαλατόπιτα ξέρουν να φτιάχνουν;;…δε λέω καλή κι γαρίδα και ο αστακός αλλά άμα ρε φίλε μου δε μυρίσει η κουζίνα με τον μουσακά δεν το αισθάνεσαι το φαγητό.
Τέλος πάντων, δεν ξέρω αν ποτέ αλλάξουμε και στηριχτούμε στις πλάτες μας, στις γνώσεις μας και στη γη μας.
Δεν ξέρω αν το θέλουμε κιόλας! Μπορεί να μας αρέσει αυτό το ξενόφερτο, αυτή η αντιγραφή. Μπορεί όντως να θέλουμε να μοιάζουμε με τους ξένους . Δεν πρέπει όμως κάποτε να αναρωτηθούμε που οδηγεί όλη αυτή η αντιγραφή;;
Δεν βλέπουμε ότι το Ελληνικό στοιχείο χάνετε από παντού;;

- ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ;;(βλέπε greeklish)


- ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΕΤΑΙ;;


…άραγε που θα σταματήσει όλο αυτό;...


Αχιλλέας Μπαλαντίνας
Πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Ιτέας

1 σχόλιο:

Σπύρος Σπυρόπουλος είπε...

Αντί σχολίου...



Είπες• «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μιά πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή•
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Oπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η Πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην Πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την Γη την χάλασες.»

Κ.Π. Καβάφης: «Η Πόλις» (1909)