Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

- Πνευματική κρίση...

Δέν ήξερα πραγματικά τι τίτλο να βάλω σε αυτή την ανάρτηση,για να χαρακτηρίσω την κατάσταση αυτή τη στιγμή,και στο τέλμα που έχουν έρθει χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.
Ως κρίση,ποτέ μου δεν την θεώρησα αυτου καθ'αυτού μόνο οικονομική....
Πρώτα απ'όλα θεωρώ πως είναι πνευματική.Τι εννοώ με αυτο που λέω...θα σας εξηγήσω αμέσως,και φυσικά θα με ενδιέφερε και η δικιά σας άποψη...
Πιστέυω λοιπόν ότι για να δημιουργηθεί ένα πρόβλημα, έχει και μία εστία, έναν πυρήνα.
Ο Έλληνας λοιπόν ενώ το επίπεδο της ζωής του ήταν ας πούμε για πέντε, αυτός ήθελε να ζήσει σαν δέκα...λέω σαν και έχει σημασία!! Άλλο να πείς οτί ζω πλούσια, και άλλο να πείς οτι ζω σάν πλούσιος...έχει μεγάλη διαφορά!!
Όλα λοιπόν ξεκινούν απο την πνευματική κρίση, απο την πνευματική απώλεια!!
Φιλοδοξία, ματαιοδοξία, ψευδαίσθηση, αυτοπεποίθηση , μα πάνω απ'όλα υλική ζωή..
Όλα ήταν μία προμελετημένη, καλοστημένη παγίδα...η εντολή ήταν σαφής:
Δώστε δανεικό χρήμα...και μετά ΞΑΦΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!
Δανεικές διακοπές, δανεικός γάμος, δανεική βάφτιση, δανεικό αυτοκίνητο κ.τ.λ.
Πόνταραν λοιπόν...και ήξεραν καλά που ποντάραν....στην μεγάλη ζωή που επιζητούσε ο Έλληνας!!
Ποτέ μου δεν θεώρησα τον Έλληνα ανάξιο,ξέρω οτι άν θελήσει κάτι έχει τις δυνάμεις να το πετύχει ακόμα και άν είναι άοπλος. Έχει όμως ένα αρνητικό...είναι τεμπέλης!
Του αρέσει η καλή ζωή...άσχετα αν μπορεί να την ζήσει ή όχι...
Σήμερα λοιπόν,ζεί για να πληρώνει την καλή ζωή...μόνο που τότε δεν είχε σκεφτεί πως είναι ΔΑΝΕΙΚΗ...
Δέν θέλω να κατηγορήσω κάποιους για τον τρόπο,και τα κριτήρια που έκαναν κάποιες επιλογές στη ζωή τους,αλλά με θλίβει το γεγονός που ο Έλληνας αυτή τη στιγμή έχει πάψει να ονειρεύεται και να ελπίζει...
Βαγγέλης

2 σχόλια:

SPIROS είπε...

Υπάρχει πάντα κάτι σημαντικό στην θετική πλευρά κάθε μεγάλης
καταστροφής ή κρίσης. Η ατομική εμπειρία ζωής, αλλά και η
ιστορία του Ελληνικού λαού μας δίδαξε και μας διδάσκει ακόμα και σήμερα πως μπορεί αυτό που κάποτε
χαρακτηρίσαμε καταστροφή, να λειτουργήσει στην ζωή μας σαν μοχλός
αφύπνισης και καταλύτης μεταμόρφωσης .
Ο πόνος που δημιουργεί η σοβαρή απειλή και το ενδεχόμενο της απώλειας,
ή ακόμα ο πόνος που δημιουργεί ή ίδια η απώλεια, έχει την δυνατότητα να
διακόψει την ρουτίνα μας. Μπορεί να μας κάνει να σταθούμε και να
αναρωτηθούμε, τι είναι αυτό που μας οδήγησε εδώ και ποιός είναι ο τρόπος
να το διορθώσουμε. Μπορεί ακόμα να προχωρήσουμε πέρα από μία απλή
διόρθωση, σε μία πλήρη αναθεώρηση και έναν συνολικό
επαναπροσδιορισμό της προσέγγισής μας ή και ολόκληρης της ζωής μας σαν λαού.
Αυτή η επιλογή μπαίνει μπροστά μας τώρα με την τωρινή παγκόσμια
οικονομική κρίση .
Εδώ έχουμε 2 επιλογές:.
Α. Η πρώτη είναι να κάνουμε μία μικρή διόρθωση,
δηλαδή να επιδιώξουμε απλά την επάνοδο στην κατάσταση που υπήρχε
ακριβώς πριν από την κρίση, μια κατάσταση, με όλες τις
δυσλειτουργίες της ήταν κάτι που είχαμε συνηθίσει όλοι μας και μας βόλευε μέσα μας αδιαφορώντας για το μέλλον των επόμενων γενιών.

Β. Η δεύτερη είναι η μεγάλη ευκαιρία. Η «διόρθωση» η οποία πρέπει να είναι ευρύτερη και αποτελεσματική. Να μην προσπαθεί να επαναφέρει σε ισχύ τα ίδια ανεπαρκή συστήματα (απλά βελτιωμένα, με καλύτερους και περισσότερους ελέγχους), αλλά να μπορεί να οδηγήσει στην δημιουργία εντελώς νέων καταστάσεων .
Άρα φίλε βαγγέλη από εμάς εξαρτάτε, ποια θα είναι η επιλογή που θα πάρουμε! Όπως προανέφερες << Ποτέ μου δεν θεώρησα τον Έλληνα ανάξιο, ξέρω ότι αν θελήσει κάτι έχει τις δυνάμεις να το πετύχει ακόμα και αν είναι άοπλος. Έχει όμως ένα αρνητικό...είναι ΤΕΜΠΕΛΗΣ! >>

Αχιλλέας Μπαλαντίνας είπε...

Η πνευματική κρίση έρχεται κυρίως όταν είσαι μακριά απο την παράδοση, απο αυτό που πραγματικά είσαι. Απομακρύνεσαι ουσιαστικά απο κει που ανήκεις και προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο, ξένο. Χάνεις τις ρίζες σου και τον ίδιο σου τον εαυτό ψάχνοντας να αντιγράψεις. Να αντιγράψεις τί;...μια ζωή άλλων ανθρώπων, άλλης κουλτούρας που δεν ταιριάζει σε κανέναν απο εμάς. Κι όμως εμείς εκεί, επιμένουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οτι λίγοι νέοι γνωρίζουν την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας τους και γενικά της Ελλάδας αλλά ξέρουν όμως πολύ καλά τι ρούχα φορούσε στο "τάδε γκαλά" η Μαντόνα ή ο Μπράντ Πιτ ή δεν ξέρω κι εγω ποιός άλλος γελοίος celebrity. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα κανένας νέος δεν έχει πρότυπο έναν άνθρωπο του πνεύματος ή της προσφοράς στο κοινό καλό παρά έχουν για πρότυπο τον πιτσιρικά ποδοσφαιριστή που έχει τατουάζ σε όλο το κορμί του και τα μαλλιά του κάπως "έτσι κι αλλιώς" και στην ξεβράκωτη νεαρή τραγουδίστρια των ανύπαρκτων νέων ελληνικών τραγουδιών. Αρα η Πνευματική κρίση είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ζωής μας μακριά απο την παράδοση αλλά και κάθε τί Ελληνικό.