Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

δια-μέσου

By katabran   

Ενας θεός ξέρει πόσο απολαμβάνω τα πράματα, αν και ένας θεός ξέρει πόσους ενδοιασμούς έχω γι αυτά, συχνά νιώθω πως ακόμα κι αυτός, ύστερα από τόσα χρόνια που με παρακολουθεί, μόνο ένα απλό περίγραμμά μου είναι ικανός να φτιάξει…

ειλικρινά, δεν έχω το θεό μου!

εν πάση περιπτώσει, όσα γράφω σήμερα έχουν εξαιρετική αίσθηση του χαμογελαστού στοιχείου, αλλά χρειάζομαι ένα “δια” για να τη βγάλω στην επιφάνεια την αίσθηση αυτή, έτσι αναπόφευκτα “χαραμίζω” το χρόνο μου στη μουσική, αμβλύνοντας την κόψη του μυαλού μου και χάνοντας την ορθή μου κρίση, αφού γέρνω σε κάθε αφορμή ή ευκαιρία…

κι όπως ο κοιμισμένος συνεπιβάτης που τραντάζεται και πέφτει πάνω σου σε βαγόνι τρένου, έτσι κι εγώ κάθε φορά σε βρίσκω για να σε καταβάλλω, μα και για να πάρω από τα χέρια σου συμπόνοια, κατανόηση και άφεση…

μα και να μοιραστώ μαζί σου πράματα για χάρη των πραγμάτων…

έτσι και σήμερα και χθες και πάντα, περιμένω, περίμενα, θα περιμένω να νυχτώσει,να πιω μια μεγάλη γουλιά μαύρου αέρα και να γράψω δηλαδή σου μιλήσω και να ξεμπερδέψω!

και να ακούσω τη φωνή σου, να έρχεται από μακριά καβάλα σε τριανταδυό ανέμους, δόντια, νότες, όπως θέλεις πες το μετά, από το ζενίθ και τα βάθη εντός μου θα κοπάζω ώσπου ξανά…

κάπως έτσι ανακαλύπτω κάθε φορά που συντονίζομαι μέσα στις τόσες μουσικές που πάνε κι έρχονται και κατεβαίνουν σαν μπαλόνια που ξεφουσκώνουν από τον ουρανό και σκάνε πάνω μου, τα τραγούδια που διάλεγες σήμερα ή χθες, τραγούδια ψύχραιμα, ήρεμα, όμορφα, με κιθάρα που με έκαναν να προσέχω τα λόγια που διάλεξα να γράψω τώρα δα…

παραφράζοντας τον τίτλο του τραγουδιού, σπίτι μου είναι η σπηλιά του κεφαλιού που κρύβεις όλα αυτά που με παρακινείς να γράφω…

  
katabran  δεν χορταίνω να απολαμβάνω τα γραπτά σας...

πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια: